Αποτοξίνωση του μυαλού

Μπήκαμε στη Σαρακοστή. Καθαρά Δευτέρα σήμερα, στην Ελλάδα ήταν αργία. Για εμάς εδώ ήταν άλλη μια καθημερινή. Και είτε αργία είτε καθημερινή υπάρχουν πάντα δουλειές που πιέζουν, παιδικές αρρώστιες (που τις κολλάνε και οι γονείς!), το νοικοκυριό που λίγο να το αφήσεις παίρνει την εκδίκησή του δημιουργώντας ένα χάος δυσανάλογο με το χρονικό διάστημα της αδιαφορίας σου.

Συχνά σκέφτομαι αν τελικά μου αρέσει να είμαι ενήλικας, υπεύθυνη, μαμά, ή αν θα προτιμούσα να έμενα για πάντα παιδί. Όταν ήμουν ή κόρη, η μαμά μου τα κανόνιζε όλα, κι εγώ ζούσα μέσα στην ασφάλεια του ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά όταν η μαμά μου έχει το τιμόνι, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Τώρα τα πάντα εξαρτώνται από εμένα: είμαι υπεύθυνη για τις αποφάσεις μου, και είμαι υπεύθυνη και για έναν ακόμα άνθρωπο – την κόρη μου. Είναι μεγάλη ευθύνη, και ευτυχώς για την ψυχική μας υγεία εμείς οι γονείς δεν έχουμε χρόνο να σκεφτόμαστε σε καθημερινή βάση πόσα εξαρτώνται από την κάθε μας απόφαση, μεγάλη ή μικρή, σχετικά με το παιδί μας.

Από την άλλη είναι ωραίο να είσαι ενήλικας. Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις. Να πηγαίνεις όπου θέλεις, να διαλέγεις για τον εαυτό σου, να μην περιορίζεσαι. Όλοι βέβαια επηρεαζόμαστε και περιοριζόμαστε σε κάποιο βαθμό από τις οικογένειες, το σύντροφο, τους φίλους, την κοινωνία, αλλά τουλάχιστον έχουμε την επιλογή να μην το κάνουμε. Αλλά πάλι οι ενήλικες έχουν ευθύνες. Πολλά πράγματα πρέπει να γίνουν, και δεν μπορούν να περιμένουν, ούτε μπορεί κάποιος άλλος να τα κάνει για σένα.

Πριν από λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου είχε γίνει ένας κύκλος πραγμάτων που έπρεπε να γίνουν, είτε επειδή τα επέβαλα εγώ στον εαυτό μου, είτε προερχόμενα από απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Και το πρόβλημα είναι ότι όταν είσαι σε αυτήν την κατάσταση το μυαλό κολλάει σε αυτόν τον φαύλο κύκλο και δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Έρχεται σε μια κατάσταση διαρκούς άγχους και υπολογισμού, όπου το μέτρο σύγκρισης είναι ένας ιδανικός άνθρωπος που τα έχει όλα υπό έλεγχο. Αλλά δεν μπορείς να ζεις διαρκώς με τα «πρέπει». Το μυαλό δεν αντέχει στην κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης. Χρειάζεται πού και πού να χαλαρώνει. Να αποτοξινώνεται.

Γι’ αυτό είπα ότι θα βρω ένα χόμπυ. Θα γράφω ένα blog. Θα δημοσιεύω τις αγαπημένες μου συνταγές – επειδή μου αρέσει – και θα γράφω για τις σκέψεις μου πάνω σε θέματα που συζητάω με τις φίλες μου – επειδή, πώς να το κάνουμε, γουστάρω. Και – ω, του θαύματος – πραγματικά και μόνο η πράξη του να κάνεις κάτι άλλο από το συνηθισμένο, του να μην σκέφτεσαι τα ίδια και τα ίδια όλη την ώρα, βοηθάει το μυαλό να ηρεμήσει, να ξεκολλήσει, να χαλαρώσει, σαν μια καθημερινή μορφή ψυχοθεραπείας. Και – το σημαντικότερο – σταματάς για λίγο να βλέπεις τον εαυτό σου ως άτομο καθοριζόμενο από το ρόλο του και μόνο: τις πιο πολλές ώρες τις ημέρας είμαι μαμά, εργαζόμενη, σύζυγος. Όταν όμως ασχολούμαι με το χόμπυ μου, για μερικά λεπτά της ημέρας, είμαι ένα άτομο που είχα ξεχάσει ότι υπάρχει: είμαι για λίγο εγώ.

Advertisements

2 thoughts on “Αποτοξίνωση του μυαλού

  1. Kαλή αρχή!!! Με το καλό να βρείς διαδικτιακούς φίλους όπως, ανέλπιστα, βρήκα κι εγώ πριν δυό χρόνια!
    Ούτε κι εμείς εδώ (Λονδίνο) κάναμε Καθαρά Δευτέρα. Πρέπει όμως να το βάλουμε στο πρόγραμμα για τουχρόνου!
    Όσο για το ενήλικας ή παιδί… Ενήλικας, βέβαια! Γιατί μόνο τότε μπορείς να παιδιακίζεις χωρίς να σου λένε τίποτα! Ενώ όταν είσαι παιδί θα σου λένε πάντα ότι δεν είσαι μεγάλη ακόμα κτλ…
    Καλή συνέχεια!!

    • Καλώς σας βρήκα και ευχαριστώ για το ωραίο σχόλιο! Πράγματι είναι ωραίο ως ενήλικας να αφήνεσαι, ειδικά πάνω στο παιχνίδι με τα παιδιά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s