Σούπερ μαμάδες 2: δε θέλω βοήθεια!

Στην Ελλάδα είναι σύνηθες τα παιδιά να μεγαλώνουν κοντά στους παππούδες και στις γιαγιάδες τους. Είναι χαρά για παππούδες κι εγγόνια, και διευκόλυνση για τους γονείς, όταν η οικογένεια μένει στον ίδιο τόπο. Εμείς πάλι ως ευρύτερη οικογένεια είμαστε διασκορπισμένοι σε Ελλάδα, Γερμανία και Γαλλία. ‘Οντας μακριά από παππούδες και γιαγιάδες, ο Ούρμπαν κι εγώ έχουμε μάθει να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας. Όταν καμιά φορά επισκεπτόμαστε τους γονείς μας, είναι μεγάλη διευκόλυνση που μπορούμε να πάμε για ένα καφέ οι δυο μας, χωρίς τη μικρή. Αλλά εδώ βασιζόμαστε σε καθημερινή βάση μόνο ο ένας στον άλλο. Έτσι λοιπόν και στις δυσκολίες πρέπει να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας – εκτός αν κάποια γιαγιά μπει στο αεροπλάνο και έρθει για μία έκτακτη επίσκεψη… βοηθείας!

Την εβδομάδα που μας πέρασε, η μικρή μου αρρώστησε, και μετά από αυτήν αρρώστησε ο μπαμπάς της. Επειδή η νταντά μας (η «νουνού», όπως λένε εδώ στη Γαλλία τις κυρίες που φυλάνε μικρά παιδιά) είχε ρεπό, έπεσε ο κλήρος σ’ εμένα να φροντίσω το παιδί και το νοικοκυριό. Δύο μέρες ήμουν τελείως μόνη μου, με τον Ούρμπαν 24 ώρες το 24ωρο στο κρεβάτι, και φυσικά παραμελώντας τη δουλειά μου. Και πέρασα φανταστικά!

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είχα την ευκαιρία να χορτάσω την κόρη μου για δύο ολόκληρες μέρες, κάτι που φυσικά έπαιξε σημαντικό ρόλο. Είναι το γεγονός ότι νοικοκυριό, πλύσιμο, παιδί και κάμποση δουλειά συνδυάστηκαν αυτές τις δύο μέρες τόσο άνετα και αβίαστα που άρχισα να αναρωτιέμαι αν το μοίρασμα του νοικοκυριού ανάμεσα σε δύο άτομα δυσχεραίνει αντί να διευκολύνει την κατάσταση!

Πολλές σύζυγοι και μαμάδες εκεί έξω καταλαβαίνουν τι εννοώ. Έχω ακούσει πολλές γυναίκες να λένε «τι να τον κάνω να βοηθήσει, μες στα πόδια μου μπλέκεται» ή ότι «τα κάνω καλύτερα μόνη μου«. Αυτές οι γυναίκες είναι πραγματικά οι «σούπερ-μαμάδες» που ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο! Καταφέρνουν και φέρνουν βόλτα παιδιά, νοικοκυριό και εργασία, και είμαι σίγουρη ότι η κούρασή τους είναι μεγάλη και η αναγνώριση μικρή. Η δική μου εμπειρία είναι ότι το μοίρασμα των εργασιών στο σπίτι, παρόλο που βοηθάει γενικά και δίνει και ένα σωστό παράδειγμα στα παιδιά, δημιουργεί παρόλα αυτά κάποια σύγχυση μεταξύ των συζύγων. Και αυτό γιατί όσο καλή συνεννόηση κι αν υπάρχει, καθένας έχει τον τρόπο του να κάνει τις δουλειές. Ο Ούρμπαν για παράδειγμα, έχει ένα σύστημα ταξινόμησης των κουταλιών σε δύο διαφορετικές θέσεις, το οποίο εγώ ποτέ δε θυμάμαι. Έτσι εγώ βάζω τα κουτάλια όπου να’ναι, κι εκείνος μετά δεν μπορεί να τα βρει, γιατί κοιτάει στο «σωστό» (κατ’ εκείνον) μέρος. Υπάρχουν πολλά τέτοια μικρά μικρά πράγματα, που σε καθημερινή βάση δημιουργούν ένα υποφώσκον άγχος, το οποίο συχνά δημιουργεί εκνευρισμό και τριβή.

Και στο θέμα της διαπαιδαγώγησης των μικρών μας βλασταριών, έχω ακούσει και από άλλους νέους γονείς να λένε ότι περνάνε ωραιότερα όταν είναι μόνοι τους με το παιδί παρά όταν είναι όλη η οικογένεια μαζί. Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό και έχει μια απλή εξήγηση: καθένας από τους δύο γονείς έχει ελαφρώς διαφορετικούς κανόνες, οι οποίοι είναι ξεκάθαροι όταν το παιδί είναι μόνο με τον έναν γονιό, αλλά αρχίζουν να μπερδεύονται όταν είναι και με τους δύο. Φυσικά, οι κανόνες που θέτουν οι γονείς στα σημαντικά πράγματα πρέπει να συζητούνται και να συμφωνούνται από πριν, ωστόσο υπάρχουν πολλά μικρά, πρακτικά θέματα τα οποία δε συνειδητοποιεί κανείς αμέσως. Για παράδειγμα, μόλις προχθές συνειδητοποίησα ότι ο Ούρμπαν δεν αφήνει την κόρη μας να περπατάει μέσα στο διαμέρισμα με μια φέτα ψωμί στο χέρι και την έχει μάθει να τρώει μόνο όταν κάθεται στο τραπέζι, ενώ εγώ την άφηνα να τρώει το ψωμάκι της περπατώντας. Αυτό φυσικά δημιουργεί σύγχυση στο παιδί όταν είναι μαζί με τους δύο μας, και σε διάστημα δύο λεπτών ο ένας αντικρούει τον άλλον – πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε!

Για να επιστρέψω στο θέμα του νοικοκυριού: πράγματι είναι πιθανόν το νοικοκυριό να το καταφέρνει γρηγορότερα ένα άτομο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Για παράδειγμα εγώ κάνω τις δουλειές γρηγορότερα από τον Ούρμπαν (και εννοώ πραγματικά πολύ γρηγορότερα!). Έτσι όταν είμαστε μαζί και κάνουμε δουλειές, συχνά πρέπει να περιμένω να τελειώσει εκείνος κάτι για να κάνω κάτι που έχω αναλάβει εγώ. Αυτό ομολογώ ότι με εκνευρίζει και εκείνη την ώρα σκέφτομαι ότι θα προτιμούσα να τα έκανα όλα μόνη μου. Πρακτικά όμως αυτό δεν γίνεται, γιατί τελικά δεν υπάρχει αρκετός χρόνος, και επιπλέον οι δυνάμεις ενός ατόμου δεν είναι και ανεξάντλητες.

Το μάθημα που έμαθα αυτές τις δύο ημέρες, είναι ότι η επικοινωνία είναι το βασικότερο κομμάτι σε μια σχέση και σε μια οικογένεια, όχι μόνο σε αποφάσεις ζωής, αλλά σε απλά, καθημερινά θέματα. Και αποφασίσαμε από κοινού στο θέμα του παιδιού τουλάχιστον να είμαστε πιο προσεκτικοί: να μην υπάρχει αντιπαράθεση μπροστά στο παιδί για το τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται να κάνει. Αν υπάρχει διαφωνία, θα τη σημειώνουμε και θα τη συζητάμε οι δυο μας αργότερα. Επίσης, ακόμα σημαντικότερο: ο ένας γονιός να μην αγνοεί τον άλλον μπροστά στο παιδί! Σας φαίνεται ίσως ακραίο, αλλά εμάς μας συμβαίνει καμιά φορά για παράδειγμα, ο μπαμπάς να λέει «όχι δε θα σου δώσω το μολύβι γιατί ζωγράφισες το τραπέζι» και εγώ να το δίνω, γιατί είμαι κουρασμένη και δεν έχω όρεξη να ακούω φωνές. Και αυτό είναι κάτι που, φυσικά, πρέπει να σταματήσω να κάνω.

Οι δύο μέρες πέρασαν σχεδόν ακούραστα και αβίαστα, και τώρα ο μπαμπάς μας είναι πάλι υγιής και μπορεί να αναλάβει το μερίδιό του στο νοικοκυριό. Χαίρομαι γι’ αυτό, αλλά επίσης χαίρομαι που ήρθε αυτή η ευκαιρία, προκειμένου να συνειδητοποιήσω ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα που δημιουργεί το επιπλέον άγχος στο νοικοκυριό μας. Με λίγη καλή θέληση, συζήτηση και επιμονή, πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να μειώσουμε κι αυτές τις μικρές εντάσεις.

Advertisements

One thought on “Σούπερ μαμάδες 2: δε θέλω βοήθεια!

  1. Κρίνοντας καθαρά από το προσωπικό μου μοντέλο «καθημερινότητας»,αν από την αρχή υπήρχε μοιρασιά σε αυτόν τον τομέα και γενικότερα στα του σπιτιού,φαντάζομαι θα μου άρεσε πολύ,σίγουρα η ζωή μου θα ήταν πιο ευχάρισττη και κυρίως ξεκούραστη.Τώρα όμως που το όλο θέμα είναι στους ώμους μου(ήθελα και το είχα πάρει χωρίς βέβαια να είχα φανταστεί ότι κάποτε θα υπήρχε και το…..κλατάρισμα!!!),έχω βρει τους δικούς μου ρυθμούς και τρόπους και προχωράω ακάθεκτη…. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s