Να ζήσουμε! Ή αλλιώς: η αναγκαιότητα του γάμου…

Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια μπήκε η υπογραφή με την οποία ο Urban κι εγώ ήμασταν πια και νομικώς ζευγάρι.

Όταν ήμουν πιο νέα, είχα την άποψη ότι ο γάμος ήταν ένας παρωχημένος θεσμός, που καμία θέση δεν έχει στη σημερινή κοινωνία. Καθώς περνούσε ο καιρός όμως, και έχοντας να αντιμετωπίσω πρακτικά θέματα της ζωής – Πώς θα βρούμε διαμέρισμα στην καινούρια πόλη; Τι φόρους θα πληρώσουμε; Ποιο επώνυμο θα πάρει το παιδί; Πώς δηλώνουμε πατρότητα; – συνειδητοποίησα ότι ο γάμος είναι ένας θεσμός απαραίτητος σε πολιτειακό, νομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Ο Urban κι εγώ ζούσαμε μαζί πριν παντρευτούμε, αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί ενώ δεν ήμασταν παντρεμένοι, και σας διαβεβαιώνω ότι η υπογραφή τίποτα δεν άλλαξε στη μεταξύ μας σχέση μετά το γάμο. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα συναισθήματα δεν αλλάζουν, κι ότι δεν «δένεις το γάιδαρό σου» αφού παντρευτείς. Αυτά είναι απόψεις παρωχημένες, ανθρώπων που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι καθένας από εμάς είναι ένα ξεχωριστό άτομο και θα είναι πάντα μια αυτόνομη οντότητα, όπως και να τον δεσμεύει νομικά και κοινωνικά η υπογραφή του γάμου.

Ωστόσο ο γάμος (ή κάποιος άλλος ανάλογος διακανονισμός) είναι απαραίτητος, για πολλούς πρακτικούς λόγους. Το κράτος πρέπει με κάποιον τρόπο να γνωρίζει πότε καθένας από εμάς είναι σε μια μακρόχρονη, σταθερή σχέση, ώστε να μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τα προνόμια, φορολογικά, νομικά, κοινωνικά κτλ που μας αναλογούν όταν είμαστε σε μια τέτοια συμβίωση. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι τρόποι με τους οποίους μπορεί κανείς να απολαμβάνει προνόμια σε μια σχέση παρόμοια του γάμου. Στη Γερμανία π.χ. υπάρχει η συμβίωση η παρόμοια του γάμου (Eheähnliche Gemeindschaft) την οποία κανείς μπορεί να εδραιώσει και νομικά. Για εμάς ήταν πολύ πιο απλό να κάνουμε τα χαρτιά μας, να κλείσουμε ένα ραντεβου στο δημαρχείο και να βάλουμε μια υπογραφή.

Είναι σημαντικό όμως να διαχωρίζουμε λοιπόν αυτήν την κοινωνική και νομική υπόσταση του γάμου, από τη θρησκευτική. Κάθε θρησκεία και κάθε εκκλησία έχει το δικαίωμα να δέχεται ή να αρνείται να παντρέψει δύο άτομα ανάλογα με τα πιστεύω και τις ιδέες της. Ωστόσο, όπως υποστηρίζει και η Diane Savino σε αυτόν τον έξυπνο και διδακτικό λογο της μιλώντας για το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών στο γάμο, δεν είναι η δουλειά της πολιτείας να αποφασίζει σχετικά με το ποιος έχει το δικαίωμα να παντρευτεί με πολιτικό γάμο ή όχι. Δουλειά της πολιτείας είναι να προσφέρει σε δύο ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να επενδύσουν σε μια μακροχρόνια σχέση τη δυνατότητα να κάνουν τη σχέση αυτή επίσημη. Το πολύ διδακτικό παράδειγμα που αναφέρει η Savino είναι το εξής: ερωτώμενη στο δρόμο από κάποιον περαστικό αν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο σχετικά με το γάμο ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου, απάντησε θετικά. Ο περαστικός άνδρας τότε απόρησε για αυτήν της την άποψη. Η Savino τότε του έδωσε το εξής παράδειγμα: Εσύ και εγώ, δύο άγνωστοι, μπορούμε να πάμε στο δημαρχείο αύριο και να βγάλουμε άδεια γάμου. Κάτι τέτοιο επιτρέπεται από το νόμο. «Σωστά», απάντησε ο άντρας. Και τότε η Savino τον ρώτησε: «Νομίζεις ότι είμαστε έτοιμοι για αυτό το βήμα στη σχέση μας;». Μετά από ένα τέτοιο επιχείρημα ο περαστικός δεν μπορούσε να απαντήσει κάτι άλλο, παρά «Καταλαβαίνω την άποψή σου».

Δυσκολίες υπάρχουν ακόμα και σήμερα πολλές για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Πολλοί αδυνατούν να κάνουν στο μυαλό τους αυτόν τον διαχωρισμό μεταξύ πολιτείας και θρησκείας/άποψης/πιστεύω/δόγματος. Το να είσαι ομοφυλόφιλος ευτυχώς δεν είναι παράνομο. Προς τι ο κοινωνικός και νομικός ρατσισμός;

Κλείνω αυτό το επετειακό άρθρο επιστρέφοντας στη δική μου περίπτωση και λέγοντας παρόλο που δεν πιστεύω ότι ο γάμος άλλαξε κάτι στα συναισθήματα ή στην κοινή μας ζωή, σκοπεύω σήμερα να γιορτάσω με τον Urban. Μετά από 8 χρόνια σχέσης και 2 χρόνια γάμου (ναι, κανονίσαμε το γάμο μας ακριβώς στην επέτειο της σχέσης!) είναι απαραίτητο να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας τουλάχιστον μία φορά το χρόνο ότι είμαστε δύο άνθρωποι που ενώθηκαν από συναισθήματα, κοινές ιδέες, προτιμήσεις και διαμόρφωσαν μαζί την ζωή και την καθημερινότητά τους. Όταν μία σχέση περνάει στο στάδιο της συνήθειας και της καθημερινότητας είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς τους λόγους που τον έφεραν κοντά με το άλλο του μισό. Γι’ αυτό ας παίρνουμε τουλάχιστον μία μέρα το χρόνο για να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι αυτό που θεωρούμε δεδομένο, στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύτιμο και ξεχωριστό!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s