Τι κάνω λάθος ως γονιός;

Κάποιες φορές συζητώντας με φίλους, ή ακόμα και με την πεθερά μου, σχετικά με ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του παιδιού τους (και στην περίπτωση της πεθεράς μου του άντρα μου, χα χα), μου κάνουν την ερώτηση: «τι έκανα λάθος στην ανατροφή του παιδιού και συμπεριφέρεται έτσι;».

Πριν απαντήσω αυτήν την ερώτηση, θέλω κατ’ αρχάς να συγχαρώ τους ανθρώπους που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Η αυτοκριτική, όταν είναι υγιής και δεν ξεπερνάει τα όρια μιας υγιούς σχέσης με τον εαυτό μας, είναι το πρώτο βήμα σε μια πιο ισορροπημένη ζωή, προσωπική και οικογενειακή. Υπάρχουν δυστυχώς πάρα πολλοί γύρω μας οι οποίοι πάντα μετατοπίζουν την ευθύνη από τον εαυτό τους στους άλλους, και δεν παραδέχονται ποτέ ότι υπάρχει η πιθανότητα να κάνουν λάθος. Η ανάληψη ευθυνών λοιπόν είναι κάτι που σηματοδοτεί τον συνειδητοποιημένο άνθρωπο.

Ας περάσουμε όμως στην ανατροφή των παιδιών. Όλοι μας προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά καλούς τρόπους, κόσμια συμπεριφορά, να σέβονται τον διπλανό τους, να μη βλάπτουν, να μη χειροδικούν. Όμως πόσο συχνά καθόμαστε να σκεφτούμε πόσα από αυτά τα πράγματα εφαρμόζουμε εμείς με συνέπεια στην καθημερινότητά μας;
Muddy Maher's, Kinsale
Με μια πρώτη σκέψη ίσως να απαντήσει κανείς «μα ναι, τα εφαρμόζω αυτά». Αν προσπαθήσουμε όμως να παρακολουθήσουμε τη συμπεριφορά μας με προσοχή στη διάρκεια μιας μέρας, θα δούμε ότι ίσως το παιδί γίνεται μάρτυρας δικών μας συμπεριφορών που αντιτίθενται σε όσα του διδάσκουμε να κάνει. Να δώσω ένα προσωπικό παράδειγμα: λέω στην κόρη μου να μη βάζει το μαχαίρι στο στόμα, αλλά εγώ ασυναίσθητα γλείφω το μαχαίρι αφού τελειώσω το φαγητό μου. Μερικές από τις συμπεριφορές αυτές είναι τόσο αυτόματες που «ξεχνάμε» ότι υπάρχουν. Και δε μιλάω μόνο για τέτοια πρακτικά θέματα. Μιλάω για το άγχος, για τον εκνευρισμό, που όσο κι αν προσπαθώ να μην τον δείξω στο παιδί μου, εκείνο τον καταλαβαίνει. Και μαθαίνει να είναι νευρικό, αγχωμένο, μαθαίνει ότι τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας δεν τα αντιμετωπίζουμε με στωικότητα και ηρεμία, αλλά με άγχος και νεύρα.

Όταν λοιπόν το παιδί μου φωνάζει, και συνεχίζει να φωνάζει, και με εκνευρίζει αφόρητα, δεν θα φωνάξω. Δεν θα υποκύψω. Θα της λέω ήρεμα ότι αυτό δεν είναι σωστό. Και θα της το λέω για όση ώρα χρειαστεί, ώσπου να ηρεμήσει. ‘Οταν βρεθώ αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα, δεν θα πελαγώσω. Θα πάρω μια βαθιά ανάσα και θα το αντιμετωπίσω με ηρεμία – για να μη μάθει το παιδί μου ότι το άγχος είναι η σωστή αντίδραση σε όλα αυτά που μας ταλανίζουν καθημερινά. Δεν θα αγχωθώ όταν έχουμε καθυστερήσει για ένα σημαντικό ραντεβού, και δεν θα περάσω το κόκκινο φανάρι επειδή βιάζομαι – η σωματική ακεραιότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμη, και δεν μπαίνει σε δεύτερη μοίρα υπό συνθήκες. Δεν θα τρώω σοκολάτες λέγοντας στο παιδί ότι εκείνη πρέπει να τρώει υγιεινά. Θα την καθοδηγώ πάντα με το παράδειγμά μου, κι αν αυτό με κάνει κι εμένα καλύτερο άνθρωπο, τότε τόσο το καλύτερο.

Ωστόσο, θα κάνω λάθη. Και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσω, να το αποδεχτώ, και να μην αυτομαστιγώνομαι γι’ αυτό. Καλύτερα τα λάθη μου να χρησιμεύσουν ως σηματοδότες για το μέλλον, παρά ως αφορμές για σκληρή αυτοκριτική στο παρόν. Και αυτό είναι επίσης κάτι που το παιδί μου μπορεί να μάθει: αναγνωρίζω τα λάθη μου, διορθώνομαι, προχωρώ.

Όσο για την πεθερά μου, έχω αρκετές ιδέες σχετικά με το τι έκανε λάθος με τον σύζυγό μου, με αποτέλεσμα εκείνος να γίνει πολύ ντροπαλός και μέχρι πριν λίγα χρόνια να μη μπορεί να σηκώσει καν το τηλέφωνο για να διεκπεραιώσει κάποιο διαδικαστικό θέμα. Μέχρι και όταν ήταν ενήλικος, η μητέρα του δεχόταν να διεκπεραιώνει εκείνη τέτοια θέματα, αντί να τον αφήσει να «κολυμπήσει» μόνος του στα βαθιά. Σας διαβεβαιώνω όμως, μόλις έφυγε από το πατρικό του σπίτι και χρειάστηκε να σταθεί στα πόδια του, το έμαθε και τώρα δεν τον τρομάζει τόσο πολύ. Ακόμα και οι ενήλικες είναι εκπαιδεύσιμοι!

Γι’ αυτό καλό είναι καμιά φορά να ρωτάμε τους γύρω μας, οι οποίοι έχουν ίσως μια πιο αντικειμενική άποψη από εμάς. Συχνά απορρίπτουμε τη γνώμη άλλων σχετικά με την ανατροφή των παιδιών μας. Ωστόσο προσωπικά έχω επωφεληθεί πολύ από τις προτάσεις και τις ιδέες άλλων, ίσως πιο έμπειρων γονέων, των παππούδων, των δασκάλων. Αλλά αυτό είναι θέμα για ένα επόμενο άρθρο!

Ευχαριστώ τη Χριστίνα που μου έδωσε την ιδέα για αυτό το άρθρο.

Advertisements

4 thoughts on “Τι κάνω λάθος ως γονιός;

  1. Ωραίο άρθρο! Το να αποκτήσεις παιδιά είναι μια πρόκληση γιατί μπορεί και ένας γονέας να γίνει καλύτερος άνθρωπος.

    • Πράγματι. Νομίζω ότι είμαι κι εγώ σε αυτόν τον δρόμο, αν μη τι άλλο γιατί έχω κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια να τρέφομαι υγιεινά! Για να το μάθει και η μικρή αυτό από αυτήν την ηλικία!

      • Το καλό με τον παραδειγματισμό, ειδικά σε τέτοιες ηλικίες, είναι ότι τα παιδιά είναι σφουγγάρια.

      • Πράγματι! Γι’αυτό πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ τι κάνουμε κάθε δευτερόλεπτο! Και τα άτιμα είναι ρουφήχτρες, παρακολουθούν και αντιγράφουν τα πάντα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s