Τα μυστήρια του διαδικτύου (ή αλλιώς: η χρυσή μετριότητα)

Grenoble VII, Jardin de Ville

Ως νέα μαμά, σαν πολλές άλλες, μπήκα κι εγώ κάποια στιγμή σε μία σελίδα στο facebook με την ονομασία Ελληνίδες Μαμάδες. Σύντομα έμαθα ότι η σελίδα αυτή και το αντίστοιχο γκρουπάκι δημιουρήθηκε ως sidekick για την προώθηση του πολύ, μα πολύ δημοφιλούς blog «Είμαι Μαμά«. Με παραξένεψε βέβαια ότι ένα μπλογκ, που έγινε ιστοσελίδα προώθησης παιδικών προϊόντων, γνωστής μάρκας βρεφικών καροτσιών, ενδυμάτων εγκυμοσύνης και άλλων τέτοιων έχει τη φιλοδοξία να αντιπροσωπεύει γενικά και αόριστα εμάς τις Ελληνίδες που καταφέραμε να αναπαραχθούμε, αλλά αυτές είναι οι ελευθερίες του διαδικτύου: ψάξτε να βρείτε το γκρουπ που ονομάζεται «Σκεπτόμενοι Έλληνες» και θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ…

Πολύ σύντομα παράτησα το γκρουπ και την αντίστοιχη σελίδα στο facebook. Ομολογώ ότι είμαι σνομπ του πνεύματος και δεν άντεχα άλλο τις χαζές δημοσιεύσεις, την δημιουργό και συντονίστρια Ολίβια να γράφει τρεις φορές τη μέρα «καλημέρα, τι κάνετε;» και «καλησπέρα, πώς περνάτε σήμερα;» και «βρε, είναι αργά, ακόμα ξύπνιες είστε;» και ένα κοπάδι μαμάδων από κάτω να απαντάει – και να ρωτάει «κι εσύ Ολίβιά μου τι κάνεις;» λες και η Ολίβια θα έβλεπε ποτέ τις 50 με 100 απαντήσεις που ακολουθούν κάθε ανάρτηση και θα απαντούσε «Καλά είμαι Ζηνοβία μου» σε άτομα που δεν τα ξέρει και δεν τα έχει δει ποτέ στη ζωή της. Βαρέθηκα τη διαρκή προώθηση προϊόντων, με ξένισε το γεγονός ότι δεν έβλεπα συχνά κάτι άξιο λόγου να αναρτάται, και με εκνεύρισαν αυτά που γνωρίζετε εσείς που διαβάζετε το blog μου ότι με εκνευρίζουν: οι κυρίες που ισχυρίζονταν ότι έκαναν ανώδυνες καισαρικές. Οι μαμάδες που – κλασσικά – ευχαριστούσαν το θεό τους που το παιδί τους έγινε καλά από κάποια αρρώστια, αλλά στους γιατρούς δεν έδιναν ποτέ εύσημα. Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν ενεπλάκην σε μια συζήτηση για το αν η προσευχή στα σχολεία θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική: τα σμάρια των προσηλυτισμένων μαμάδων έπεσαν να με φάνε – και όσο πιο αμόρφωτες τόσο πιο ισχυρή ήταν η φωνή τους. Βρισιές και προσβολές ακολουθήθηκαν από αφελή και πλήρη φιλολογικής αγνοίας σχόλια του στυλ:

Το «πίστευε και μη ερεύνα» σημαίνει «είτε πιστεύεις είτε όχι, πρέπει να ερευνάς»

στο οποίο εγώ απάντησα με μια εκτενή γραμματική εξήγηση (ομολογώ, τη βρήκα στο διαδίκτυο) του γιατί αυτό είναι μια μεγάλης διαμέτρου πατάτα. Συνειδητοποίησα ότι δεν έχει νόημα να επιχειρηματολογείς με ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν εξασκήσει το άθλημα της κριτικής σκέψης όταν μου απάντησαν «ώχου, δεν σπουδάσαμε όλες φιλολογία!» και προτίμησαν να ξεχάσουν το επιχείρημα, παρά να αρχίσουν να αμφιβάλλουν για την αξιοπιστία των ισχυρισμών του πνευματικού τους. Ούτε κι εγώ κυρίες μου σπούδασα φιλολογία. Ούτε κι εγώ.

Τελευταία άρχισα να κοιτάω και πάλι την σελίδα της Ολίβιας, γιατί την έκαιγε ένα θέμα το οποίο κι εμένα με απασχολεί: ο φυσιολογικός τοκετός μετά από καισαρική, διεθνώς γνωστός ως VBAC (Vaginal Birth After Cesarian section). Στην περίπτωσή μου βέβαια αυτό είναι ένα μακρινό όνειρο, καθώς όπως σας έχω πει έχω δίκερη μήτρα, και το σχήμα της μήτρας μου έχει ως αποτέλεσμα η κόρη μου στην τελευταία εγκυμοσύνη να είναι όχι απλώς σε ισχιακή προβολή, αλλά συχνά με την πλάτη κάτω – κάτι που είναι πιθανώς η χειρότερη δυνατή στάση για φυσιολογικό τοκετό. Αλλά όνειρο ή όχι, με ενδιέφερε να δω αν μια μαμά που είχε κάνει καισαρική στο πρώτο της παιδάκι τα κατάφερε να γεννήσει φυσιολογικά, και ποιες ήταν οι εντυπώσεις της.  Δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται, ίσως να είμαι (απίστευτα) τυχερή!

Με την επιστροφή μου στην ανάγνωση των άρθρων της Ολίβιας επέστρεψαν και οι παλιές μου απορίες: γιατί αυτό ακριβώς το blog έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία; Έχω διαβάσει και άλλα blogs μαμάδων, τα οποία είναι – κατά τη γνώμη μου πάντα – ανώτερης ποιότητας. Η Ολίβια γράφει κατανοητά, με σωστή σύνταξη και γραμματική, αλλά οι λογοτεχνικές ικανότητες, όπως και το λεξιλόγιό της, είναι περιορισμένα. Μήπως είναι θέμα μάρκετινγκ; Δημοσίων σχέσεων; Δεν γνωρίζω. Από περιέργεια πήγα πίσω στα πρώτα της άρθρα, στα οποία έγραφε για την πρώτη της εγκυμοσύνη. Οι ίδιες διαπιστώσεις. Μια εγκυμοσύνη χωρίς πολλά επεισόδια, μια γέννα χωρίς επιπλοκές, τίποτα το ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Το συγγραφικό στυλ, αυτό ενός ανθρώπου μορφωμένου που μπορεί να γράψει ένα συνεχές κείμενο, αλλά κατά τα άλλα καμία πρωτοτυπία. Κανένα δράμα, που να δικαιολογεί τη μεγάλη προσέλευση αναγνωστών. Και με τη γέννηση του μωρού της άρχισε και η προώθηση προϊόντων. Κοιτάξτε το μωρό μου με τα καλτσάκια της τάδε εταιρείας! Κοιτάξτε τι όμορφη είναι με το φουστανάκι που έφτιαξε η τάδε βιοτεχνία, διεύθυνση Κουκουρούκου 1!

Συνειδητοποίησα ότι η χρυσή μετριότητα έκανε αυτό το blog πολύ δημοφιλές. Η ταύτιση ήταν ο καθοριστικός παράγων που έκανε πολλές μαμάδες να επιστρέφουν. Αν είχα γράψει εγώ, για παράδειγμα, για την εγκυμοσύνη μου, θα ήταν το δράμα του Φώσκωλου: συσπάσεις, νοσοκομεία, ενδοφλέβια, ενέσεις κορτιζόνης, υψηλό ζάχαρο, φόβος: θα είναι το μωρό πρόωρο; Και μετά: ταλαιπωρία, καισαρική, απίστευτος πόνος, αδυναμία, φλεγμονές στα χέρια και να μη μπορώ να σηκώσω το μωρό μου (και το αποκορύφωμα: ο γιατρός να μου λέει να μη χρησιμοποιώ τους αντίχειρές μου! Δοκιμάστε το για 10 λεπτά, ακόμα και χωρίς μωρό …), χρόνιοι πόνοι στην πλάτη, φυσιοθεραπείες! Σήριαλ κανονικό. Ποιος μπορεί τελικά να ταυτιστεί με μια τέτοια ιστορία; Σίγουρα όχι πενήντα χιλιάδες μαμάδες, σαν αυτές που ακολουθούν την ιστοσελίδα της Ολίβιας.

Αυτό είναι το διαδίκτυο, και έτσι λειτουργεί η στατιστική: πολύ δημοφιλές γίνεται εκείνο που αντιπροσωπεύει τον μέσο όρο. Κι επειδή εσείς, αγαπητοί μου αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες, είστε αρκετά καταρτισμένοι και καταρτισμένες ώστε να το καταλάβετε αυτό, θα τονίσω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ανήκει σε ένα περιορισμένο διάστημα πλάτους μίας στατιστικής απόκλισης από τον μέσο όρο.

Τελειώνω τις φιλολογικές μου αναρωτήσεις δηλώνοντας ότι θα αρχίσω κι εγώ ένα ημερολόγιο εγκυμοσύνης. Μετανιώνω κιόλας που δεν το άρχισα νωρίτερα, γιατί θα με είχε βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές που – ήδη, παρόλο που είμαι μόλις στη 17η εβδομάδα – έχω περάσει. Τα κίνητρά μου είναι καθαρά εγωϊστικά, και σας προειδοποιώ ότι θα γκρινιάζω και θα υποκύπτω στα υπαγορευόμενα από τις υπερχειλίζουσες ορμόνες μου!

Τέλος, θα κάνω και μια πολύ γενναία δήλωση: ελπίζω το blog μου να μη γίνει πολύ δημοφιλές. Γιατί ποιος τελικά αρέσκεται στο να αντιπροσωπεύει τη χρυσή μετριότητα;

Advertisements

24 thoughts on “Τα μυστήρια του διαδικτύου (ή αλλιώς: η χρυσή μετριότητα)

  1. Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς θεωρούν ότι επιτελούν κοινωνικό έργο. Το σπονσοράρουν και το πλασάρουν μέσω blog στο αναγνωστικό κοινό, το οποίο τελικά απ’ ότι φαίνεται «τσιμπάει». Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι η ίδια απλά ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΑ τον εαυτό της!Χαίρομαι που σε συνάντησα, διαβάζοντας και προηγούμενες αναρτήσεις αυτό ενισχύεται περίσσοτερο!!!!

  2. Εγώ θα έλεγα να ελπίζεις το blog σου να γίνει πολύ δημοφιλές.
    Θα έλεγα να ελπίζεις το ευρύτερο κοινό των μαμάδων να ταυτιστεί και με «άλλες» απόψεις, να διαβάσει και άλλου είδους δημοσιεύσεις, να προβληματιστεί, να κρίνει εποικοδομητικά, να ανταλλάξει γνώμες που δεν έχουν να κάνουν μόνο με πράσινη μυξ-ούλα (ποτέ ΜΥΞΑ,δεν είναι χαριτωμένη) και να ξεκολλήσει από τις γκλιτεράτες φαντασιώσεις της μητρότητας. Αυτό βέβαια σημαίνει… να εκτεθεί. Έχουμε δρόμο ακόμα. Χιλιόμετρα. Τόσα πολλά που σε πιάνει απελπισία.

    • Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου! Με καθησυχάζει που υπάρχουν άνθρωπου που μπορούν να βγουν από το «comfort zone» τους.

  3. Όταν ήμουν φρεσκομανούλα, στην αρχή, μου άρεσε να νοιώθω την αίσθηση του community και τη χαρα της χαζομαμάς που σου δίνει η σελίδα στο FB…. σύντομα κουράστηκα λίγο.
    Κάποια στιγμη έκανα ένα σχόλιο για την ορθογραφία…..εεεεε! πέσανε να με φάνε!!!!!
    (εκτοτε έφυγα, ίσως να μην με ενδιέφερε κιόλας)

  4. I xrisi metriotita exi na kani me ti xrisi asfalia tou» poso miazoume» ke afto ine kati pou i mamades exoun anagki gia na kanoun pera o,ti ine enoxlitiko ke dispepto sti mitrotita. Se diavasa logo yolinas (ke mou aresi to pos skeptete ekini). Mou arese to post sou giati to tetrimeno tis «glikias,fulfilling» mitrotitas ine apla pseftiko omos o kosmos to exi anagki. Ine poli pio efkoli i zoi otan den skeftomaste, den amfivaloume ke den anatrepoume….alla idietera anosti.

  5. Ουάου!!! Τοποθέτηση ξεκάθαρη που μακάρι να είχα βρει και εγώ τη δύναμη να κάνω…μάλιστα πολύ πρόσφατα όταν ανακάλυψα και άλλες διαδικτυακές μετριότητες. Ωστόσο, εμένα προσωπικά με φοβίζει ο αριθμός αυτών των γυναικών-φωνών-ακόλουθων που συνεχώς αυξάνονται και αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Και ακόμα περισσότερο με φοβίζει γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μάσκα φοράνε! Keep up the honest work

  6. Παράθεμα: Το τοπ 10 του 2012, και πολλές πολλές ευχές | Εν οίκω – εν δήμω

  7. Απίστευτο το ότι η πρώτη μου σκέψη αυτές τις μέρες που προσπαθώ να διαβάσω όλα τα άρθρα σιγά σιγά αυτού του εκπληκτικού blog που τυχαίως ανακάλυψα από την συγκεκριμένη «μετριότητα» που ανέλυσες σε τούτο το άρθρο σου(απόδειξη ότι τα διαμάντια γυαλίζουν παντού),ήταν «…..και τι θα γίνει αν παραμαζευτούμε πολλές και γίνουμε κι εδώ αρένα πεινασμένων λεόντων αναπόφευκτα!????»Όμως επιβάλλεται να αυξηθούμε και πιστεύω ότι όσοι δεν «κολλάνε»πολύ απλά δεν θα αντέξουν για πολύ γιατί εδώ η μετριότητα είναι θαμμένη και πρέπει να κουραστεί πάρα πολύ κάποιος να την φέρει στην επιφάνεια!!!!Και στην τελική,αν βρεθεί ο…»μάγκας» που θα το καταφέρει,θα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να προβληματιστούμε εκ νέου και να επαναπροσδιοριστούμε γιατί κάπου θα το έχουμε χάσει!!!!!!!!

    • Πόσο μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεσαι! Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Όπως έχω γράψει, το blog αυτό είναι αυτοψυχανάλυση… Κι αν ψυχοψαχτούμε και μαζί, τόσο το καλύτερο! Δε θα αισθανομαστε και μόνοι με τα προβλήματά μας…

  8. Κι όμως Stardust,
    «Τα μέτρια μυαλά συνήθως καταδικάζουν κάθε τι που ξεπερνά τον ορίζοντά τους»
    Φρανσουά Ντε Λα Ροσφουκώ

    Και δεν είναι η Ολίβια αυτή που «καταδικάζει» ξένα μπλογκ. Μάντεψε ποιος είναι 🙂

    • Η πολύ συμπαθής Ολίβια σαφώς και δεν θα καταδικάσει κανέναν. Δύσκολο να καταδικάζεις κόσμο και να έχεις παρόλα αυτά 60.000 followers στο facebook. Εξάλλου βγάζει χρήματα από αυτήν της τη διαδικτυακή δραστηριότητα – και για τις διαφημίσεις οι οποίες της δίνουν χρήματα χρειάζεται κοινό, και χρειάζεται να τους κρατά όλους ευχαριστημένους.

      Επίσης, όποιος γνωρίζει έστω και ελάχιστη στατιστική γνωρίζει ότι πολύ λίγα άτομα σε έναν πληθυσμό μπορούν να αποκλίνουν σημαντικά από το μέσο όρο (και η ανθρώπινη ευφυία ακολουθεί γκαουσιανή κατανομή). Άρα είναι αδύνατον η Ολίβια να απευθύνεται σε εξαιρετικά ευφυή άτομα, απευθύνεται αναγκαστικά στον μέσο όρο. Αν λοιπόν η Ολίβια ξεπερνούσε τον ορίζοντά μου, αυτό θα σήμαινε ότι είμαι νοητικά καθυστερημένη.

  9. Ας α μάτερ οφ φάκτ γνωρίζω λιγουλάκι στατιστική 🙂
    Μιλάς για κανονική κατανομή έτσι; Οπότε, μέσα σ’ ένα διάστημα μιας σταθερής απόκλισης εκατέρωθεν της μέσης τιμής περιλαμβάνονται τα 68,27% των παρατηρήσεων. 31,73% δεν το λες και λίγα άτομα.
    Πλάκα έχεις όμως έτσι όπως τα γράφεις. Σε παραδέχομαι. Για εμένα η εφυϊα δεν είναι απαραίτητα κάτι που έχεις. Είναι κάτι που αποκτάς. Και το να έρχεσαι σε επαφή με απόψεις που είναι έξω απ’ τους ορίζοντες σου σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σ’ αυτό. Όποτε, και να ξεκινήσεις ως μετριότητα, με το να έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικές απόψεις δεν θα σε φέρει λιιιιιιίγο πιο κοντά στην ευφυΪα; Και μην ξεχνάς κάτι που είπε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος: Η ευφυϊα χωρίς παιδεία, είναι σαν ασήμι που δεν έχει εξορυχθεί.

    • Με λίγα λόγια δε διαφωνούμε πουθενά, μόνο στο ότι η Ολίβια είναι κατά τη γνώμη μου μέτρια συγγραφέας. Το να λέω βέβαια μια γνώμη είναι θεμιτό. Αλλά πάντα εντυπωσιάζομαι όταν κάποιος μπορεί να κρίνει την ευφυία και τους «ορίζοντες» του άλλου από μερικές γραπτές παραγράφους.

  10. Ωπ, σόρρυ! Και να σου ζήσει κ ο γιός! Τώρα το είδα, σόρρυ. Δεν το ήξερα το μπλόγκ.

    • Ευχαριστώ για τις ευχές! Και να προσθέσω ότι συμφωνώ απόλυτα στα περί παιδείας – έχω συχνά γράψει ότι δεν θα ήμουν αυτή που είμαι χωρίς την μακρόχρονη φυσική μου εκπαίδευση και την παιδεία που πήρα από τους γονείς μου, τους καθηγητές μου και την επιστήμη μου. Έχω έναν επιστημοκεντρικό τρόπο να βλέπω τον κόσμο, αλλά πιστεύω ότι πολύ από αυτό είναι στοιχείο εγγενές του χαρακτήρα μου, γι’ αυτό εξάλλου επέλεξα τα μαθηματικά και τη φυσική ως αντικείμενό μου.

      Τώρα για τη στατιστική απόκλιση … Το σ στην κλίμακα του IQ είναι μόλις 15, και μην ξεχνάς ότι από το 31% οι μισοί είναι στο κάτω μισό, δηλ κάτω του μετρίου. Δηλ πραγματικά ευφυείς άνθρωποι, με iQ>130 είναι πραγματικά σπάνιοι. Βέβαια μπορούμε να συζητάμε επί μέρες κατά πόσον το IQ μετράει την ευφυία … αλλά σίγουρα μετράει την γνωστική ικανότητα.

  11. Καλά δεν θα το πιστέψεις Nana! Αυτό σκεφτόμουν χτες το βράδυ! Θα γινόμουν φοβερή δικηγόρος! Θένξ 🙂

  12. Stardust,
    μου αρέσει να συζητάω με ανθρώπους που έχουν ικανοποιητικό γνωσιακό επίπεδο. Αισθάνομαι οτι «παίρνω» πράγματα απ’ αυτούς. Και ο τρόπος που γράφεις δείχνει κάτι τέτοιο. Λυπάμαι που «έφυγες» απ’ το eimai mama, γιατί το πόσο θα σε χρειαζόμουν στα σχόλια δεν λέγεται. Ξέρεις, για να απαντάς κι εσύ σε μαμάδες που δεν μπορύν να δουν «έξω απο το κουτί». Δεν είμαι μαμά, είμαι 27, δεν είμαι καν παντρεμένη/ αρραβωνιασμένη και ούτε εσένα ξέρω ούτε την Ολίβια. Πραγματικά πιστεύω οτι θα μπορούσες να κάνεις διαφορά με τα σχόλια σου. Use your powers for good! Που λένε κ οι αμερικάνοι. Μην κράζεις το «κοινό», δείξε τους το περιορισμένο εύρος της σκέψης τους με τον τρόπο σου. Εγώ χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να αντιμετωπίσω τέτοιου είδους άτομα. Είναι κουραστικό, ξέρω. Αλλά χαίρομαι. Και με το να κράζεις την Ολίβια προσωπικά, εσύ χάνεις. Εσύ φαίνεσαι η «κακιά» και η «ζηλιάρα». Και είναι κρίμα άτομα με ικανότητα να χειρίζονται τον λόγο να μην διακρίνονται για τις κοινωνικές τους ικανότητες. Καταλαβαίνω, μερικές φορές απλά θέλεις να τα πείς κάπου να ησυχάσεις, αλλά δεν κερδίζεις κάτι με το να στηλιτεύεις την Ολίβια. Είσαι πιο έξυπνη απ’ αυτό νομίζω. Καλημέρα! 🙂

    • Νομίζω ότι συγχέεις το «κρίνω» με το «κατακρίνω», και επίσης το «κρίνω τη δουλειά του άλλου» με το «κρίνω την προσωπικότητα του άλλου». Λοιπόν δεν κράζω την Ολίβια, αλλά σχολιάζω τα κείμενά της και τον τρόπο που έχει οργανώσει την ιστοσελίδα χρησιμοποιώντας ουσιαστικά τη μητρότητά της για διαφήμιση προϊόντων. Στο κείμενο λέω ότι η Ολίβια είναι εμφανώς μορφωμένη κοπέλα που όμως δεν έχει ιδιαίτερο ταλέντο στο γράψιμο. Με λίγα λόγια την δουλειά του άλλου μπορώ κι εγώ και ο οποιοσδήποτε να τη σχολιάζω, ιδιαίτερα όταν είναι τέτοιας φύσης που απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Είμαι μέρος του ευρέως κοινού και μπορώ να εκφράσω γνώμη, ακριβώς όπως μπορώ να πω πχ μου αρέσει ή δε μου αρέσει η τάδε ταινία ή αν πιστεύω ότι κάποιος είναι καλός ή κακός ηθοποιός.

      Όσο για τα υπόλοιπα, δεν νομίζω ότι μπορώ να συμμετέχω στους τσακωμούς που ξεκινάνε πάντα κάτω από τα ποστ της Ολίβιας … Ίσως να είμαι «έξω από το κουτί» όπως λες, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τη γνώμη κανενός (δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω, αν και έχει τύχει να μου αλλάξουν γνώμη κάποιες φορές – αλλά όλοι δύσκολα παραδεχόμαστε ότι κάνουμε λάθος) και δε βρίσκω το λόγο να συζητάω με τέτοιους ανθρώπους που εμφανώς δε θα αλλάξουν γνώμη… Και τελικά γιατί να αλλάξουν γνώμη; Ποιος λέει δηλαδή ότι η δική μου είναι «καλύτερη»;

  13. Παράθεμα: Κρίνω, επικρίνω, κατακρίνω: διαδικτυακές συγχύσεις | Εν γάμω βίος

  14. Κι ένας έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος να πρέπει να λαμβάνει μέρος σε συζητήσεις με ερωταπαντήσεις που απευθύνονται σε 60000 ακόλουθους,με σκοπό να «κάνει τη διαφορά»???Αν τον απασχολεί τόσο να θέλει να κάνει τη διαφορά σε κάτι τόσο διαφορετικό τελικά από εκείνον,τότε μάλλον μπλέξαμε για άλλη μια φορά μια έννοια,την έννοια της «ευφυϊας».Κι ερωτώ ξανά γιατί δεν μπορώ να το αντιληφθώ:σε ποιο σημείο θα διέφερε από τους 60000,αν κοπτόταν να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s