Attachment parenting: καθένας με τον τρόπο του!

Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει για το attachment parenting: είναι μία νοοτροπία/trend/θεωρία για την ανατροφή των παιδιών που βασίζεται στη στενή σχέση μαμάς και παιδιού. Μερικά από τα πιο συχνά της χαρακτηριστικά είναι ο παρατεταμένος θηλασμός, ο ύπνος μαζί με τα παιδιά και το babywearing – το να «φορά» μια μαμά το μωρό της όλη τη μέρα ή μεγάλο διάστημα αυτής σε sling (ένα είδος μαντηλιού με το οποίο το μωρό στερεώνεται μπροστά στο στήθος της μαμάς). Ενώ γενικά η όλη νοοτροπία είναι μια όμορφη ιδέα, που αντιτίθεται σε άγριες και απάνθρωπες για μένα τακτικές του στυλ «άσε το μωρό να κλαίει μέχρι να αποκοιμηθεί» (μπρρρρρρ το δόλιο!), πολύ, μα πολύ συχνά φτάνει στα άκρα.

Έχουμε π.χ. το πασίγνωστο πλέον εξώφυλλο του περιοδικού Time, με την 26χρονη μαμά να θηλάζει τον τετράχρονο γιο της (που με απόλυτη σιγουριά μπορεί μια χαρά να καταναλώσει στερεά τροφή, μια και έχει όλα του τα δόντια).

Γενικά πιστεύω ότι η φύση ξέρει τι κάνει, αλλά αν αφήναμε τα πράγματα στη φύση τότε η κατάσταση θα γύριζε στο μεσαίωνα: περίπου το 10% των μαμάδων θα πέθαινε στη γέννα, όπως συνέβαινε μέχρι τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη, και όπως συμβαίνει ακόμα και σήμερα σε πολλές υποανάπτυκτες περιοχές του πλανήτη. Εκτός αυτού πολλά μωρά δεν θα επιβίωναν το πρώτο έτος της ζωής τους, και πολλά παιδιά δε θα ενηλικιώνονταν ποτέ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την επίσκεψή μου στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, όπου στο σπίτι του Μότσαρτ ήταν εκτεθειμένα τα δημοτικά αρχεία από τον 18ο αιώνα: ενώ οι γεννήσεις παιδιών ήταν πολλές, ο πληθυσμός της πόλης δεν αυξανόταν, λόγω του ότι πάνω από το 50% των παιδιών πέθαιναν στην βρεφική, παιδική ή εφηβική τους ηλικία.

Έχουμε μεγαλώσει μέσα στην πρόοδο και στην τεχνολογική εξέλιξη, με όλα τα ωφέλη που η ιατρική επιστήμη μας έχει προσφέρει. Το πρόβλημα με τη γενιά μας είναι ότι καμιά φορά ξεχνάμε ότι όλα αυτά δεν είναι δεδομένα. Εγώ, για παράδειγμα, αν η μαμά μου είχε γεννηθεί πενήντα χρόνια νωρίτερα, δεν θα υπήρχα. Όχι μόνο είχε προβλήματα εγκυμοσύνης, και χωρίς φαρμακευτική περίθαλψη είναι εξαιρετικά απίθανο να κατάφερνε να φέρει σε πέρας τις εγκυμοσύνες της, αλλά εγώ γεννήθηκα πρόωρη – στις 32 εβδομάδες κύησης. Περιττό να σας πω ότι ένα τόσο πρόωρο μωρό στην εποχή της γιαγιάς μου θα είχε ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης. Και αν από κάποια αναπάντεχη τύχη είχα γεννηθεί και επιβιώσει, δεν ξέρω αν θα ζούσα σήμερα, καθώς όπως σας έχω πει χωρίς καισαρική το δικό μου μωρό θα είχε σχεδόν σίγουρα πεθάνει στη γέννα – και ποιος ξέρει τι θα είχε συμβεί σε εμένα.

Με λίγα λόγια, ναι στον φυσιολογικό τοκετό, ναι σε όλα τα φυσικά πράγματα, ναι στο θηλασμό. Αλλά ναι και στην πρόοδο, στην τεχνολογία, στην ιατρική, που σώζουν ζωές μαμάδων και παιδιών. Το παιδί μου δε χρειάζεται να θηλάζει μέχρι τα πέντε του έτη, γιατί χάρη στην αφθονία τροφής και στους εμβολιασμούς δεν κινδυνεύει πλέον από ασιτία, αρρώστιες και αβιταμίνωση. Και δεν συνάντησα ποτέ κάποιον που να μου είπε ότι το παιδί του πέθανε λόγω του «φονικού» βρεφικού γάλακτος-σκόνη. Και αυτό γιατί τα παιδιά σήμερα ακόμα και αν δεν παίρνουν τα αντισώματα του μητρικού γάλακτος, προστατεύονται από επικίνδυνες αρρώστιες χάρη στους ευρείς εμβολιασμούς, που έχουν εξαλείψει ασθένειες του παρελθόντος που «θέριζαν» νεογνά. Κι αν τέτοιες ασθένειες εμφανίζονται πάλι σήμερα, είναι γιατί αυτοί οι ίδιοι οι new-age γονείς που υποστηρίζουν το κάθετί φυσικό συχνά δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους, βάζοντας σε κίνδυνο τα μωρά όλων ημών των υπολοίπων.

Τελευταία διάβασα ένα καυστικό άρθρο για το θέμα του attachment parenting,  το οποίο μπορείτε να το βρείτε εδώ. Το άρθρο αυτό προσπαθεί να περάσει – με κάπως έντονο ύφος, είναι αλήθεια – την ιδέα ότι δεν πρέπει να κρινόμαστε εμείς οι μαμάδες από το αν παρατάμε τα πάντα για να είμαστε μαμάδες ή όχι. Θέλει να αφυπνίσει τις απανταχού νέες γυναίκες στο γεγονός ότι είναι ξεχωριστοί άνθρωποι, με τα όνειρα και τις φιλοδοξίες, τις φιλίες και τις σχέσεις τους, και ότι επιβάλλεται να διατηρήσουν όλα όσα αυτά έχουμε πετύχει εμείς οι γυναίκες τον τελευταίο αιώνα. Και στο ότι ο ρόλος τους δεν είναι απαραίτητο να αναλώνεται στον – πολύ σημαντικό, ομολογουμένως – ρόλο της ανθρώπινης θερμοκοιτίδας και νταντάς.

Με εντυπωσιάζουν οι παρανοήσεις που διαφαίνεται να έχουν δημιουργηθεί σε κάποιες μαμάδες που έγραψαν μερικά από τα σχόλια στο παραπάνω άρθρο. Κανείς δεν είπε σε μια μαμά να μη θηλάζει μέχρι τα 3 ή τα 13 εάν αυτό είναι που επιθυμεί. Κάθεμία κάνει αυτό που της ταιριάζει, και αυτό που θεωρεί καλύτερο για το παιδί της. Το θέμα είναι άλλο: ότι δεν υπάρχει λόγος να στιγματίζουμε τις «άλλες» μαμάδες, αυτές που θέλουν να έχουν και κάποιου άλλου είδους ζωή εκτός από το να είναι μαμάδες. Δεν ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία αν επιβάλλουμε ρόλους σε όλες τις «κάστες» ανθρώπων, όπως εμείς τις αντιλαμβανόμαστε. Αν τελικά υποδουλώνουμε τις γυναίκες, και τις αναγκάζουμε να αποχωρούν από κοινωνικούς ή επαγγελματικούς ρόλους, επιστρέφοντας τελικά σε έναν κοινωνικό μεσαίωνα.

Μια καλή μαμά – ή σωστότερα: ένας καλός γονιός – κρίνεται εκ των υστέρων. Δεν αμφιβάλλω ότι μια μαμά μπορεί να μην κάνει τίποτα από αυτά τα οποία υπαγορεύονται από το attachment parenting και παρόλα αυτά τα παιδιά της να είναι σωματικά και ψυχικά υγιή, υπεύθυνοι πολίτες, με αρχές και ήθος. Και μπορεί από την άλλη να τα κάνει όλα «σωστά» – κατά την έννοια πάντα του attachment parenting, και τα παιδιά της να μην είναι ψυχικά υγιή. Γιατί; Γιατί πολλοί άλλοι παράγοντες παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο.

Ένας από τους παράγοντες που παίζουν λοιπόν σημαντικό ρόλο στην ψυχική υγεία του παιδιού είναι η ψυχική υγεία της μαμάς. Δεν ξέρω κατά πόσον μια γυναίκα η οποία έχει εμμονή με το ρόλο της μητρότητας και δεν έχει κανένα άλλο ενδιαφέρον και καμία άλλη ασχολία στη ζωή της μπορεί να είναι ψυχικά υγιής. Εγώ λατρεύω το παιδί μου, φυσικά, και κάνω ό,τι μπορώ για να την κρατήσω υγιή και ευτυχισμένη. Αλλά έχω κι άλλα ενδιαφέροντα. Έχω όνειρα για τη δική μου ζωή, τα οποία ρέουν και μεταλάσσονται, αλλά ποτέ δεν εξαλείφονται. Δεν είναι το παιδί ο μόνος σκοπός της ύπαρξής μου, και γι’ αυτό δεν αποθέτω όλα τα όνειρα και τις ελπίδες μου σε αυτό. Δεν είναι μια προέκταση του εαυτού μου, ένα άτομο εξαρτημένο από εμένα και το βυζί μου. Το παιδί μου είναι ένα ανεξάρτητο άτομο. Έχει τις δικές της ιδέες και τη δική της προσωπικότητα. Όποτε θέλει να έρθει στην αγκαλιά μου, τα μπράτσα μου είναι ορθάνοιχτα. Αλλά δεν θα την κρατήσω δέσμια της αγάπης μου. Και γι’ αυτόν τον λόγο δε θα την φορτώσω με τις δικές μου προσδοκίες, και δεν θα την επιβαρύνω ψυχολογικά με τις δικές μου απαιτήσεις.

Επίσης, η κοινωνικοποίηση είναι από τις βασικές ανάγκες του ατόμου (υπάρχουν 5 βασικές ανάγκες: στάτους, κοινωνικοποίηση, σιγουριά, αυτονομία και δικαιοσύνη οι οποίες εκφράζονται στον εγκέφαλο με τρόπο παρόμοιο όπως οι βιολογικές ανάγκες). Τα μωρά μαθαίνουν, πριν ακόμα να μιλήσουν, να κατανοούν κοινωνικές καταστάσεις στον περίγυρό τους και να αντιδρούν σε αυτές. Το να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό ωφελεί και εκείνο και εμένα: εκείνο γιατί μαθαίνει να κοινωνικοποιείται σε νεαρή ηλικία, κάτι που το βοηθά στην υπόλοιπη ζωή του, κι εμένα γιατί έχω πολύτιμο χρόνο να ξεκουραστώ, να ηρεμήσω, να εργαστώ, να φροντίσω τον εαυτό μου, να ασχοληθώ με τα ενδιαφέροντά μου ή απλώς να πιω έναν καφέ με τον σύζυγό μου, τον οποίο έχω χάσει μέσα στις υποχρεώσεις τις οποίες η οικογενειακή ζωή συνεπάγεται. Γιατί τελικά ο σύζυγός μου δεν είναι απλώς ένα εργαλείο για να κάνω παιδιά. Είναι ένας άνθρωπος ξεχωριστός, που τον αγαπώ, με ενδιαφέρει η γνώμη του, και θέλω να περνάω χρόνο μαζί του.

Αυτό που θέλω να πω είναι: μη μου βάζετε κανόνες. Μη με κρίνετε απο αυτά που κάνω ή δεν κάνω με το παιδί μου. Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αν εσύ προσπαθήσεις να μου επιβάλεις να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά στο παιδί μου, τότε ίσως κι εγώ έχω το δικαίωμα να προσπαθήσω να σου επιβάλω να διευρύνεις τους ορίζοντές σου.

ΣημειωσηΝομίζω ότι έκανα πολύ κατανοητό ότι λέω «ναι» σε όλα τα φυσικά πράγματα, αρκεί να μην επιβάλλονται, και αρκεί να μη βλάπτουν την υγεία κάποιου. Φράσεις από το άρθρο συμπεριλαμβάνουν το «καθένας με τον τρόπο του» και «ναι στον φυσιολογικό τοκετό, ναι σε όλα τα φυσικά πράγματα, ναι στο θηλασμό», και επίσης ότι κάθε μαμά μπορεί να θηλάζει και μέχρι τα τρία και μέχρι τα δεκατρία αν αυτό είναι που θέλει. Πριν λοιπόν γράψει κάποια μαμά ένα σχόλιο που να παραπονιέται γιατί κατηγορώ τους «φυσικούς» τρόπους ανατροφής των παιδιών, ας ξαναδιαβάσει παρακαλώ το άρθρο για να δει ότι δεν κατηγορώ τίποτα κι ότι απλώς επισημαίνω ότι η επιστήμη και η τεχνολογία μας έχουν ωφελήσει πολύ, και δεν πρέπει να τις «πετάμε» στον κάλαθο των αχρήστων. Επίσης ότι είναι δικαίωμά μου και να μη θηλάζω και να κάνω ό,τι θεωρώ ότι είναι καλύτερο για την προσωπική και επαγγελματική μου πρόοδο, και αυτό δε σημαίνει ότι αγαπώ το παιδί μου λιγότερο.

Advertisements

22 thoughts on “Attachment parenting: καθένας με τον τρόπο του!

  1. Επιτέλους μία άποψη που περίμενα πολύ καιρό να ακούσω!!! όλες αυτές οι «θεωρίες», «κανόνες», «πρέπει», μου έχουν κάνει τα νεύρα κρόσια!!!!!!!

    • Το μόνο που «πρέπει» είναι το παιδί σου να είναι υγιές κι ευτυχισμένο. Και γι’ αυτό χρειάζεται πάνω απ’ όλα μια υγιή κι ευτυχισμένη μαμά!

  2. Μοιάζει, να έχεις δεχτεί κριτική, προσπάθεια να σου επιβάλλουν κάτι που δεν θέλεις, και κάποια πίεση.
    Συμφωνώ, στο ότι ο κάθε γονέας κάνει το καλύτερο για το παιδί του. Αλλά λίγο αισθάνθηκα το αντίθετο αποτέλεσμα: προσπαθώντας να αποβάλλεις την κριτική που σου έκαναν, φαίνεται να μειώνεις τις μητέρες που έχουμε επιλέξει να αναθρέψουμε τα παιδιά μας σύμφωνα με κάποια διαφορετικά δεδομένα. Με δεδομένα που υπήρχαν πριν τηνβιομηχανική επανάσταση, που σχεδόν επέβαλε τον διαχωρισμό μητέρας και βρέφους. οχι, όλες οι μητέρες δεν ζούμε σε καλύβες, με τα μωρα κολλημένα πάνω μας, θηλάζουμε μέχρι τα 12 και μόνο αν θέλουμε να κάνουμε παιδιά φωνάζουμε τους συζύγους. Οχι, όλες οι μητέρες που κοιμουνται με τα παιδιά τους, δεν σημάινει οτι ζουν χώρια με τον άντρα τους ή ότι δεν κάνουν εμβόλια. Οχι, όλες οι μητέρες που θηλάζουν δεν συνεχίζουν μέχρι τα 6 τους χρόνια, ούτε τα παιδιά τους γίνονται εξαρτημένα, παράξενα ή εγκληματίες (ναι, έχει ειπωθεί και αυτο)
    όπως σέβομαι μια μητέρα που επέλεξε να μην θηλάσει, έτσι θέλω να με σεβαστουν την αποφαση μου (και του παιδιού) να θηλάσει μέχρι να αποθηλάσει μόνο του και να μην με κρίνουν για το αν θηλάζω 1, 2 χρόνια ή 5. Το να κοιμάσαι με το μωρό, να το κουβαλας, να μένει πολύ χρόνο με την μητέρα, να θηλάζει, να τρώει τροφες σε οσο πιο φυσική κατάσταση, Δεν ειναι τάση ή μόδα, είναι το φυσιολογικό. και ως φυσιολογικό, παίρνει τα θετικα της επιστήμης (ναι η καισαρική σώζει ζωές, παγκόσμια ειναι 20% στην ελλαδα ειναι 60%) και τα προσαρμόζει η κάθε οικογενεια στα δικά της δεδομένα. Ισως να αναρωτηθούμε πότε και γιατί ξεκίνησαν κάποιοι τρόποι ανατροφής που σήμερα θεωρούνται διαδεδομένοι, και γιατί παραγκωνίστηκαν αλλοι.
    Σημασία δεν έχει μόνο το αποτέλεσμα (πχ κοινωνικοιποιηση) αλλα και ο τρόπος. Πχ κάποιες μητέρες επιλέγουν για κοινωνικοποιηση τον παιδικο σταθμο, άλλες τις ομάδες παιχνιδιού, άλλες μια βόλτα στο πάρκο, άλλες επαφή με συγγενικά μέλη ή αδέρφια, και έχουν τα ίδια αποτελέσματα.

    • Φυσικά και κάθε μανούλα πρέπει να διαλέγει τον τρόπο της (δεν έγινε κατανοητό; Παρανόησις!). Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αυτοονομαζόμαστε «καλές μάνες» και να αποκαλούμε τις άλλες «κακές μάνες», επίσης είναι απαράδεκτο να γίνεται πλύση εγκεφάλου και προς τη μία και προς την άλλη κατεύθυνση. Εγώ πχ παρατηρώ ότι πολλές μαμάδες διαβάζουν αυτά τα πράγματα για το attachment parenting, τα οποία παρουσιάζονται ως θεόσταλτοι κανόνες, και αισθάνονται ενοχή – γιατί όμως; Αφού κάνουν το καλύτερο που μπορούν. Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να κάνει μια μάνα. Και τελικά είμαστε ισότιμα άτομα, και αν θέλουμε να έχουμε ισότιμη θέση στην κοινωνία με τους άντρες, αν πχ επιθυμούμε να δουλέψουμε και να κάνουμε καριέρα θα έπρεπε να μπορούμε και όχι να μας κοιτάζουν με μισό μάτι και να λένε «παράτησε το παιδί της»!

      Επίσης όχι, δεν έχω δεχτεί κριτική, και όχι, δεν πιστεύω ότι κάθε μάνα που θηλάζει δε θα εμβολιάζει το παιδί της – αυτά είναι παλαβά φαινόμενα που παρατηρούνται κυρίως στην Αμερική (ευτυχώς! Δε χρειαζόμαστε διφθερίτιδα και κοκκύτη στην Ελλάδα!)

  3. »Έχουμε π.χ. το πασίγνωστο πλέον εξώφυλλο του περιοδικού Time, με την 26χρονη μαμά να θηλάζει τον τρίχρονο γιο της (που με απόλυτη σιγουριά μπορεί μια χαρά να καταναλώσει στερεά τροφή, μια και έχει όλα του τα δόντια)»
    Γιατί σε ενοχλεί που ένα τρίχρονο με όλα του τα δόντια θηλάζει τη μαμά του; Ναι, μπορεί και τρώει -προφανώς- στέρεες τροφές. Ε, και;

    » Το παιδί μου δε χρειάζεται να θηλάζει μέχρι τα πέντε του έτη, γιατί χάρη στην αφθονία τροφής και στους εμβολιασμούς δεν κινδυνεύει πλέον από ασιτία, αρρώστιες και αβιταμίνωση.»
    Το ένα δεν έχει να κάνει με το άλλο….το παιδί αν θέλει (και σε συνδυασμό με τη μαμά που επίσης θέλει) ας θηλάσει όσο θέλει. Είπε ποτέ καμιά μαμά ότι θηλάζει μέχρι τα 5 έτη γιατί το παιδί της δε μπορεί να φάει κάτι άλλο; Ή για να μην αρρωστήσει; Ο θηλασμός μπορεί και δίνει και άλλα πράγματα που ένα ζευγάρι μαμάς- παιδιού θέλουν να έχουν.

    Λες να μην κρίνουμε, αλλά κι εσύ κάνεις το ίδιο….(όπως τώρα κι εγώ το ίδιο με σένα!χα!)

    • Ε, το βρίσκω υπερβολικό για το τρίχρονο. Όλοι έχουμε πράγματα που τα βρίσκουμε παράξενα ή υπερβολικά. Αλλά αν διάβασες το άρθρο θα πρόσεξες ότι κάπου έγραψα ότι αν γουστάρει μια μαμά ας το θηλάσει όσο θέλει, καθώς εξάλλου εμένα δε με αφορά καθόλου!

  4. Κανεις δεν βαζει σε κινδυνο τα παιδια των αλλων επειδη δεν εμβολιαζονται. Εφοσον εχουν εμβολιαστει τα παιδια των αλλων, θεωρητικα δεν κολλανε 😉

    Τα παιδια που θηλαζουν, τρωνε κιολας, οποτε το θεμα με το οτι τρεφονται γενικοτερα, δεν ισχυει. Δηλαδη τα παιδια που δεν θηλαζουν δεν πινουν αλλο γαλα? Αυτο το γαλα που πινουν λοιπον τα αλλα παιδια, απλα δεν παρεχει ουτε αντισωματα, ουτε βλαστοκυτταρα και πολλα αλλα. Οποτε γιατι να πρεπει να επιλεξουμε εκεινο? Επειδη το πινει απο το ποτηρι και ετσι δεν ενοχλει καποιους? ή επειδη είναι καλυτερο το αγελαδινο με ολες του τις αντιβιωσεις και ορμονες?

    Επισης, attachment parenting δεν σημαινει no-life γονιος. Μπορει βεβαια να σημαινει και σκετο time εκτος απο μονο quality time το οποιο ειναι πλεον καραμελα των γονιων. Ναι μπορει ενα παιδι να κολλαει στο βυζι οπως λες της μανας του αντι καποιου αντικειμενου, αλλα δεν ειναι θλιβερο που ενα μωρο τελικα βρισκει την παρηγορια που χρειαζεται σε ενα αψυχο αντικειμενο αντι στην μαμα του, οσο το χρειαζεται?

    Δεν ειναι καθολου τυχαιο να πω, οτι το παιδι που επελεξαν, μοιαζει με 5χρονο+ και οχι με το νορμαλ 3χρονο, ετσι? Οχι οτι εχει σημασια αν ηταν 5χρονο, αλλα ηξεραν πως θα σοκαρει 😉

    Και τελος, ο γονιος εχει το καθε δικαιωμα να επιλεξει τι θα κανει και τι ειναι καλυτερο γι αυτον. Πρεπει ομως να λαμβανουμε υποψιν μας και το δικαιωμα των παιδιων…

    Μπορει οπως λες να εχεις γραψει οτι ολα τα φυσικα και ο θηλασμος ειναι καλα, αλλα κι εγω μπορω να γραψω οτι μια χαρα τα γαλατα σε σκονη, μην με παρεξηγειτε, αλλα δεν θα επρεπε η καθε μαμα να δινει στο παιδι της το καλυτερο που μπορει και αποδεδειγμενα ειναι ο θηλασμος? Και μετα να πω, μην πειτε οτι ειμαι εναντιον της σκονης, ισα ισα γραφω οτι ειναι καλα! Δεν εχω δειξει ομως κατα καποιον τροπο αν κρινω το ενα ή το αλλο? 😉

    • Υπάρχει ένα περιθώριο περίπου τριών έως πέντε εβδομάδων από τη γέννηση μέχρι τον πρώτο εμβολιασμό. Αν το μωρό για κάποιον λόγο δεν θηλάσει, ή θηλάσει και η μαμά του τύχει και δεν έχει το αντίσωμα για πχ κοκκύτη, και το μωρό έρθει σε επαφή με άλλο παιδάκι που έχει κοκκύτη, τότε το μωρό μπορεί να κολλήσει και κινδυνεύει η ζωή του. Γι’ αυτό είναι καλό όλα τα παιδάκια να εμβολιάζονται, όχι μόνο για τη δική τους υγεία αλλά και για την υγεία των νεογέννητων.

      Κάθε μαμά, επαναλαμβάνω, κάνει ό,τι μπορεί! Αυτό που με ενοχλεί είναι το να προσπαθεί να επιβάλλει κανείς την άποψή του στιγματίζοντας μαμάδες ως «κακές» και «παρατάνε τα παιδιά τους». Επίσης βρίσκω τον θηλασμό υπέροχο πράγμα και ήταν από τα λίγα που κατάφερα να κάνω για την κόρη μου, όντας σε κακή κατάσταση. Αλλά δεν θήλασα 2 χρόνια, όπως «συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας». Ίσως το δοκιμάσω την επόμενη φορά να σας πω τις εντυπώσεις μου.

    • «Κανεις δεν βαζει σε κινδυνο τα παιδια των αλλων επειδη δεν εμβολιαζονται. Εφοσον εχουν εμβολιαστει τα παιδια των αλλων, θεωρητικα δεν κολλανε ;-)»

      Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες παιδιών που δεν μπορούν να εμβολιαστούν, και έτσι μπορούν να κολλήσουν κάτι από τα παιδιά που οι γονείς τους δεν θέλησαν να εμβολιάσουν. Είναι τα μικρά μωρά, που αναφέρει η Ιωάννα, αλλά ακόμα και παιδιά που είτε λόγω καταστάσεων υγείας (όπως αλλεργία σε συστατικά του εμβολίου, ή αδυναμία εμβολιασμού λόγω αντιμετώπισης κάποιας άλλης ασθένειας) είτε απλά επειδή το εμβόλιο δεν τα πιάνει (υπάρχουν κάποιες t;etoiew περιπτώσεις) δεν μπορούν να εμβολιαστούν εκ των πραγμάτων.

  5. Ξόδεψα μια ολόκληρη δεκαετία (20-30) προσπαθώντας να επιτύχω επαγγελματικούς στόχους, και αργά ή γρήγορα τους πέτυχα όλους, αλλά στο τέλος η επιτυχία ποτέ δεν μου έφερε την ευτυχία.. Η ολοκλήρωση που νοιώθω με το μωράκι μου δεν μπορεί να συγκριθεί με ΤΙΠΟΤΑ στον κόσμο! Εξαλήφθηκε αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου που με ωθούσε να θέλω συνεχώς και αδιάκοπα να εξελίσσομαι επαγγελματικά. Βέβαια το ότι πέρασα από τα στάδια που πέρασα έχει ως αποτέλεσμα να μην έχω ΑΠΟΘΗΜΕΝΑ, αφού για τον εαυτό μου έχω κάνει αυτά τα 5-10 που είχα θέσει ως στόχους στην ζωή μου! Μακάρι να είχαμε την οικονομική δυνατότητα και δεν θα ξαναγύριζα ποτέ στην δουλειά!

    Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να φορτώνουμε με προσδοκίες και απαιτήσεις τα παιδιά μας! Αλλά πως συνεπάγεται το να θέλω να είμαι κοντά στο παιδί μου στην τρυφερή του ηλικία με αυτό που λες; Γιατί ειλικρινά δεν βλέπω την σύνδεση.. Το ότι αν μπορούσα θα έμενα να είμαι κοντά της όταν χρειάζεται την αγκαλίτσα μου και την προσοχή μου, την οποία μία βρεφονηπιοκόμος που έχει άλλα 30 παιδιά να ασχοληθεί και τον χρόνο δεν έχει να το κάνει, και καμία υποχρέωση, πως μεταφράζεται στο ότι έχω προσδοκίες; Ίσως για κάποιον ο οποίος σκέφτεται ιδιοτελώς να σημαίνει ότι «αφού εγώ αφήνω τα πάντα για εσένα θα πρέπει κι εσύ αύριο να κάνεις αυτό που θέλω». Δεν είναι όμως έτσι! Ή τουλάχιστον δεν θα’πρεπε. Το να είσαι γονιός θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται από ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ! Και φυσικά αν σε καταπιέζει τόσο το να δώσεις στο παιδί σου αυτό που έχει ΑΝΑΓΚΗ που μετά θα σου βγει αυτό εναντίον του, τότε κάνε το καλύτερο δυνατό..

    Φυσικά και θέλω το παιδί μου να είναι ικανό να ανταπεξέλθει μόνο του στις προκλήσεις της ζωής, γιατί δεν θα είμαι πάντα εκεί! Είμαι οπαδός της φιλοσοφίας «όταν κάποιος πεινάει, δεν αρκεί να του δώσεις να φάει ψάρια. Αν μπορείς, μάθε τον πως να ψαρεύει!» Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας, για μωράκια και μικρά παιδάκια μιλάμε!! Εκ των πραγμάτων είναι εξαρτημένα από εμάς! Διαφορετικά ας τα στείλουμε να βγάλουν μεροκάματο!

    • Η πορεία σου μοιάζει πολύ με τη δική μου! Κι εγώ ξόδεψα πάνω από δεκαετία έτσι … και όταν ήρθε η κόρη μου άλλαξα προτεραιότητες, άλλαξα ιδέες! Τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα μεγάαααλο διάλειμμα πριν ψάξω να βρω δουλειά για να απολαύσω το παιδί /τα παιδιά μου! Αλλά πώς το να μην θηλάζω το παιδί μέχρι τα τρία και να μην το έχω κολλημένο όλη την ώρα πάνω μου ισοδυναμεί με το να το στείλω να βγάλει μεροκάματο; Μην πηγαίνουμε και από το ένα άκρο στο άλλο …

  6. Έδωσα ένα ακραίο παράδειγμα για να καυτηριάσω την τάση που έχουν οι σύγχρονοι γονείς να θέλουν τα παιδιά τους, από την πρώτη κιόλας ημέρα πολλές φορές, να είναι ανεξάρτητα! Γνώμη μου είναι όπως είπα και παραπάνω ότι εκ των πραγμάτων δεν είναι και δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητα από τους γονείς τους! Με το να προσπαθήσεις να τα ανεξαρτητοποιήσεις πρόωρα το μόνο που θα καταφέρεις είναι να του δημιουργήσεις συμπλέγματα.. Φυσικά ο καθένας έχει δικαίωμα στην γνώμη του..

  7. Συμφωνώ!! Κάθε παιδί, όπως και κάθε άνθρωπος! Και έτσι η ισορροπία για τον καθένα βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία! Γιατί λοιπόν χαρακτηρίζεις υποδουλωμένη και με εμμονές μία μητέρα που ΕΠΙΛΕΓΕΙ να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών της; Γιατί αμφισβητείς την ψυχική της υγεία;

    Λες «Μη με κρίνετε απο αυτά που κάνω ή δεν κάνω με το παιδί μου» κι όμως εσύ είσαι που κρίνεις!

    • Εγώ πιστεύω λοιπόν ότι εξέφρασα τη γνώμη μου, εσύ πιστεύεις ότι έκρινα! Αν πιστεύεις λοιπόν αυτό, τότε δεν έχουμε κοινό σημείο αναφοράς. Θα συνεχίσω να εκφράζω τη γνώμη μου, γιατί αυτό επιτρέπεται, κι εσύ να συνεχίσεις να εκφράζεις τη δική σου!

  8. Αυτό που λες δεν ισχύει και για τους υπόλοιπους; Γιατί οι υπόλοιποι κρίνουν ενώ εσύ απλά λες την γνώμη σου; Και οι άλλοι λοιπόν απλά την γνώμη τους λένε!

    • Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του «λέω τη γνώμη μου» και του «προσπαθώ να επιβάλω τη γνώμη μου». Το άρθρο αναφέρεται στους τελευταίους, οι οποίοι από πολλά διαδικτυακά και άλλα σημεία αφετηρίας δημιουργούν μέσω υπερβολών και δογματικών κανόνων σκόπιμη ανασφάλεια στις μαμάδες και τις κατακρίνουν που δεν μεγαλώνουν «σωστά» τα παιδιά τους (πχ δε θήλασες; Το μωρό σου κινδυνεύει να ΠΕΘΑΝΕΙ!)

  9. Ιωάννα όταν αναφέρεσαι σε καυτά ζητήματα θα έχεις ποικίλλες αντιδράσεις. Το σίγουρο είναι ότι κάθε μάνα προσπαθεί να κάνει το καλύτερο για το παιδί της και αυτό μπορούμε να το λάβουμε ως αξίωμα. Είναι στη γυναικεία φύση πιστεύω, όταν μια μαμά νομίζει ότι ανακάλυψε κάτι εξαιρετικό να προσπαθεί να το μοιραστεί και να ενημερώσει και τις άλλες μαμάδες ώστε να ασπαστούν τη γνώμη της. Μερικές θα πειστούν, και θα ενστερνιστούν τις απόψεις της με χαρά, άλλες θα παρεξηγηθούν, άλλες ίσως και να θυμώσουν. Η διαχείριση των διαφορετικών απόψεων πέρα από κριτική σκέψη έχει να κάνει με πολλούς εξωγενείς και ενδογενείς παράγοντες.
    Η δεκαετία του 80 που γεννηθήκαμε εμείς προωθούσε άλλες τάσεις στη γέννα, στο θηλασμό,στην ανατροφή των παιδιών. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σωστά δίνεται έμφαση στη φυσιολογική γέννα και το θηλασμό. Σωστά οι μητέρες ψάχνονται και αμφισβητούν τις καισαρικές ζητώντας να μάθουν περισσότερα. Ομως όλα, όπως θες να περάσεις κι εσύ μέσα από το άρθρο σου, έχουν ένα μέτρο, ένα όριο. Συμπληρώνω κι εγώ ότι κάθε γέννα, κάθε μητέρα, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Οπότε και τα όρια που θέτει ο καθένας είναι διαφορετικά και εξαρτώνται από τα «θέλω», τα «μπορώ» και άλλα ενεργητικά ρήματα.
    Το ωραίο με το άρθρο σου είναι ότι ενισχύει το διάλογο πάνω στην ανατροφή των παιδιών με μια κριτική σκέψη πάνω στο attachment parenting. Συμφωνώ μαζί σου. Μας ζητάνε να χρησιμοποιούμε την κριτική σκέψη πάνω σε διάφορους τομείς της ζωής μας, γιατί να αποκλείσουμε κι αυτόν;
    Κορίτσια μην ξεχνάτε ότι οι τάσεις αλλάζουν, ίσως να κάνουν και κύκλο δεν ξέρω. Ενα πράγμα μόνο μένει ανεξίτηλο στο χρόνο. Η αγάπη της μάνας για το παιδί της και η ανάγκη της να κάνει το καλύτερο γι’ αυτό.

    • Τι όμορφα που τα λες 🙂 Εγώ συγχύζομαι κυρίως όταν κάποιοι προσπαθούν να «τρομοκρατήσουν» τις μαμάδες ότι το παιδί τους θα πάθει τρομερά και φοβερά πράγματα αν δεν κάνουν εκείνο ή το άλλο … Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο συναντάται συχνά στο διαδίκτυο…

  10. ειμαι εργαζομενη μαμα κ σαφως εχω φιλοδοξιες και αναγκες σαν ατομο αλλα αυτο δεν σημαινει οτι τις «ξεγραψα»επειδη θηλασα το γιο μου μεχρι 18 μηνων ή θηλαζω την 9 μηνων κορη μου ακομα..εχω φροντισει να ενταξω τα παιδια στην ζωη μου κ να τα βλεπω σαν μερος αυτης κ οχι σαν βαρος.φυσικα κ δεν σημαινει το οτι το θηλαζεις μεχρι μεγαλο οτι εισαι καλητερη μαμα απο καποιον αλλον η το αντιθετο..το να εισαι σωστος γονιος ειναι ενα συνολο πραγματων.ειναι θεμα επιλογων.το παιδι μεχρι 3 χρονων σαφως κ το ιδανικο ειναι να ειναι με την μητερα του,αλλο αν λογω της εξελιξης υπαρχουν κι αλλα καλα ή λογω συνθηκων επιλεγουμε το λιγοτερο κακο.αυτο λοιπον αλλο θεμα..ετσι κι αλλιως υπαρχει λογος που εχουν αποκοψει τα παιδια απο τις μαμαδες.πως ξερει ενα ξενος τι ειναι καλητερο για το δικο μου παιδι? ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!κι οποιος κρινει κακως το κανει…εξαρταται γτ το κανεις.π.χ. θηλαζεις μεχρι 3 για το παιδι η για εσενα?το προστατευεις οταν εχει αναγκη η επειδη εσυ εχεις ανασφαλεια?

  11. Παράθεμα: Το τοπ 10 του 2012, και πολλές πολλές ευχές | Εν οίκω – εν δήμω

  12. Είναι τόσο ξεκάθαρα γραμμένο το άρθρο αυτό που δεν αφήνει περιθώρια παρανόησης ακόμα και σε όσους αναγνώστες πράττουν διαφορετικά παρά μόνο στην περίπτωση που θέλουμε να παρεξηγηθούμε για να κάνουμε τους γνωστούς,κουραστικούς κι ανούσιους διαλόγους!Το βασικότερο είναι ότι μονίμως παρεξηγούμε τι σημαίνει κρίνω και τι σημαίνει λέω την άποψή μου!!!Επικριτικό ύφος διακρίνω σε απαντήσεις πάνω στο άρθρο και με έντονη αντίδραση χωρίς να χρειάζεται!Επιβάλλεται σε έναν διάλογο να υπάρχει η αίσθηση της δημοκρατίας κι αυτομάτως ο αντίλογος να γίνεται κι αυτός ενδιαφέρων χωρίς να θίγεται και να υποτιμάται ο συνομιλητής!Άλλωστε σε μια τέτοια περίπτωση,η διαφορετικότητα των απόψεων είναι καλοδεχούμενη,σεβαστή και προχωράει τη συζήτηση!Εδώ,δεν βλέπω καμιά συζήτηση να προχώρησε γιατί μπήκαμε άνευ λόγου για 1000000ή φορά στην διαδικασία απόδειξης των αναπόδεικτων και αυταπόδεικτων τελικώς κατά τη ζωή του καθενός ξεχωριστά ……..

  13. Κι ένα σχόλιο που έχω να παραθέσω σε σχέση με το θέμα μας:με βρίσκει αντίθετη κάθετι που βρίσκει χώρο στην κοινωνία μας παίρνοντας διαστάσεις μέσα από την έννοια του must της εποχής,κοινώς….να γίνεται μόδα.Αυτομάτως χάνεται η ουσία,το νόημα,ακόμα κι ο σκοπός.Οι μανάδες αγχώνονται, ενδεχομένως πελαγώνουν και τελικώς αποπροσανατολίζονται ακόμα κι από τον ίδιο τους το ρόλο.Η καθεμία ξέρει πολύ καλά τι μπορεί και τι δεν μπορεί,τι θέλει και τι δεν θέλει να κάνει.Αυτές που το θελουν και το μπορούν,ήδη το εφαρμόζουν και δεν δίνουν λογαριασμό πουθενά και σε κανέναν και περνάει φυσικά κι απαρατήρητα χωρίς τυμπανοκρουσίες και «σημαίες» ώστε να αποδείξουν κάτι στην κοινωνία.Δεν αφορά κανένα «σύνολο κοινωνικό» παρά μόνο την κάθε μάνα και το παιδί της αποκλειστικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s