«Είναι δύσκολο» – ε, και?

Σκουφάκια χειροποίητα!

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πολλοί άνθρωποι επιμένουν να προσπαθούν να με πείσουν ότι κάτι είναι δύσκολο. Αυτό που μου διαφεύγει είναι η σκοπιμότητα μιας τέτοιας δήλωσης. Και αυτό ισχύει και για χειρωνακτικές και για πνευματικές εργασίες. Για παράδειγμα μια συζήτηση που είχα με την πεθερά μου πριν από λίγο καιρό πήγε ως εξής:

Εγώ: Θέλω σιγά σιγά να μάθω να χρησιμοποιώ τη ραπτομηχανή, θα ήταν ωραίο όχι μόνο να κόνταινα τα παντελόνια μόνη μου αλλά για παράδειγμα να στένευα τις φούστες και να έκανα κι άλλες αλλαγές στα ρούχα.

Πεθερά: Ναι, αλλά η μεταποίηση μιας φούστας είναι δύσκολη.

Εγώ: Ε και λοιπόν; Και η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας είναι δύσκολη, και την έμαθα.

Η ομολογουμένως απότομη αντίδρασή μου προέρχεται από την χρόνια απορία μου. Γιατί να μου λέει κάποιος ότι κάτι είναι δύσκολο; Θέλει να με αποτρέψει από το να το δοκιμάσω; Τότε δεν ξέρει από ανθρώπινη ψυχολογία – η τάση των περισσότερων όταν μας πουν ότι κάτι δεν το μπορούμε, είναι «θα του/της δείξω εγώ»! Μπορώ να φανταστώ πάντως κάμποσους λόγους για τους οποίους κάποιος μου λέει ότι κάτι είναι δύσκολο:

  1. Μπορεί να θέλει να με προστατεύσει από την απογοήτευση: «Ω θεοί! Δεν μπορώ να στενέψω μια φούστα. Τι θα κάνω τώρα; Οποία τραγωδία! Πώς θα συνεχίσω τη ζωή μου;» Συναισθήματα που καλύτερα να αποφευχθούν. Να πιστέψω σε τέτοιον αλτρουϊσμό; Τόσο πια ενδιαφέρεται για τα παροδικά συναισθήματά μου που θέλει να μην έχω έστω και μερικά λεπτά απογοήτευσης στη ζωή μου;
  2. Μπορεί να θέλει να με προειδοποιήσει σχετικά με το χρόνο τον οποίο θα μου πάρει η εκμάθηση ενός νέου ταλέντου. Καλό αυτό. Όχι ότι περίμενα ότι σήμερα θα πάρω τη μηχανή και αύριο θα ράβω νυφικά. Νομίζω κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι κάθε νέα δεξιότητα θέλει χρόνο και εξάσκηση για να αναπτυχθεί. Αλλά πράγματι, είναι ευγενικό εκ μέρους της να μου υποδείξει, ως γηραιότερη ράφτρα, ποιες εργασίες απαιτούν μεγαλύτερο χρόνο εκμάθησης. Ίσως σωθεί έτσι η καλή μου φούστα από την καταστροφή, όταν αρχίσω να πειραματίζομαι.
  3. Μπορεί να θέλει να υπερασπιστεί τις δικές του/της δεξιότητες: σε όλους μας αρέσει να είμαστε ειδικοί σε κάτι. Αν υποψιαστούμε ότι το ταλέντο το οποίο με κόπο και θυσίες αναπτύξαμε μπορεί κάποιος άλλος εύκολα να το κάνει κτήμα του, ο εγκέφαλός μας κρούει το καμπανάκι του κινδύνου. «Ντριν», σου λέει, «υπερασπίσου με! Κάτι που ήταν δύσκολο για μένα πρέπει να είναι δυσκολο και για τον άλλον.» Είναι το πνευματικό ανάλογο της πάλης των alpha-males για υπεροχή. Σε αυτές τις γραμμές, κάποιος περισσότερο υστερόβουλος θα προσπαθούσε να με αποτρέψει από την ανάπτυξη της νέας δεξιότητάς μου, προκειμένου να είναι εκείνος ο μόνος που θα την κατέχει. Αλλά για να αποκαταστήσω την τιμή της πεθεράς μου θα πω ότι με σιγουριά δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Είναι μάλλον από εκείνους που θέλουν να προειδοποιούν για όλα τα κακά που μπορούν να συμβούν – και ένας από τους λόγους που δεν μπορώ να απολαύσω την υψηλού κινδύνου εγκυμοσύνη μου («μην έχεις πολλές ελπίδες!»).
  4. Μπορεί να θέλει να με αποτρέψει τελείως από το να το επιχειρήσω. Μη με ρωτάτε γιατί. Ίσως για τον ίδιο λόγο όπως παραπάνω – προσωπική αίγλη. Δεν γνωρίζω.

Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα που είναι πραγματικά δύσκολα. Τα περισσότερα επιτεύγματα που παρουσιάζονται ως «δύσκολα» είναι απλώς θέμα υπομονής, επιμονής, διαρκούς εξάσκησης και επανάληψης μέχρι το ταλέντο να εντυπωθεί στα βασικά γάγγλια του εγκεφάλου μας. Όπως π.χ. το πλέξιμο μιας κάλτσας, που πάμπολλες γηραιότερες κυρίες διατείνονται ότι είναι από τα πιο δύσκολα επιτεύγματα της πλεκτικής τέχνης. Αλλά προσωπικά έμαθα να πλέκω κάλτσες από μια γραπτή περιγραφή. Ομολογώ, η περιγραφή έπιανε δύο σελίδες, και έπρεπε να διαβάσω κάθε βήμα περίπου πέντε φορές για να καταλάβω τι εννοούσε ο ποιητής (μπορεί σε αυτό να συνετέλεσε το ότι η περιγραφή ήταν στα Γερμανικά) αλλά τέλος πάντων το καλτσάκι μου πέτυχε, και μάλιστα στην πρώτη απόπειρα. Φυσικά με κάποια μικρολαθάκια, και φυσικά το δεύτερο καλτσάκι βγήκε πολύ καλύτερο, αλλά τέλος πάντων τη διαδικασία δε θα την έβαζα στο ίδιο επίπεδο με την εκμάθηση της πυρηνικής φυσικής. Αν μη τι άλλο, για την πυρηνική φυσική διάβασα το βιβλίο δύο και όχι πέντε φορές – αλλά πάλι δεν ήταν στα Γερμανικά (συγγνώμη, δεν μπορούσα να αντισταθώ στο κρύο αστείο!).

Για να λέμε του στραβού το δίκιο, η πεθερά μου είναι γκουρού στο ράψιμο και στο πλέξιμο. Δεν αμφιβάλλω ότι μέρος αυτού είναι το ταλέντο της, αλλά το μεγαλύτερο ρόλο για όλους όσοι είναι ειδικοί σε κάτι παίζει η διαρκής εξάσκηση, δουλειά, και πάλι εξάσκηση. Θα βρείτε πολλούς ειδικούς που έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο μετά από πολύχρονη, αφοσιωμένη εργασία. Θα βρείτε πολύ λίγους ανθρώπους που δεν δούλεψαν και πάρα πολύ, αλλά είχαν αρκετά μεγάλο ταλέντο ώστε να αντισταθμίζει την έλλειψη διαρκούς ενασχόλησης με το αντικείμενο. Αυτό το έχω δει έμπρακτα στον χώρο της επιστημονικής έρευνας: ίσως το 80% της επιτυχίας του καθενός έχει να κάνει με την απόλυτη και ολοκληρωτική αφοσίωση στο στ[οχο τους.

Εγώ, από τη μεριά μου, δεν λέω ποτέ σε κάποιον «αυτό είναι δύσκολο, μην το κάνεις». Συνήθως τους λέω: «αν έχεις χρόνο και διάθεση, βουρ!». Τα περισσότερα πράγματα δεν είναι έξω από τη σφαίρα των δυνατοτήτων μας – αλλά ίσως είναι έξω από τα χρονικά περιθώρια που έχουμε για να ασχοληθούμε εις βάθος με ένα θέμα. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: μην ακούτε όταν σας λένε ότι κάτι είναι δύσκολο. Μάλλον ψάξτε μέσα σας για να ανακαλύψετε ποιες είναι οι δεξιότητές σας, πόσο θέλετε να επιτύχετε αυτό το κάτι, και πόσο χρόνο είστε διατεθειμένοι να αφιερώσετε.

Και σας χιλιοπαρακαλώ, αν συναντήσετε κάποιον που θα σας πει «αυτό είναι δύσκολο», απαντήστε του, «ε, και;». Πιστέψτε με, πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν να απαντήσουν σε αυτήν την ερώτηση.

Advertisements

6 thoughts on “«Είναι δύσκολο» – ε, και?

  1. ποσο με βρισκεις συμφωνη!! μ αρεσει ν ανακατευομαι με πολλα, Ας πουμε περιεργεια,φιλομαθεια,ενδιαφερον για τη ζωη,παντα μα παντα καποιος με αποτρεπει να ξεκινησω. Καποιες φορες ενεδωσα κ δεν ξεκινησα.Λαθος,λαθος,λαθος.Δεν εχω πειστει για την αγνη η,μη προθεση,ξερω ομως οτι μπορει να επιφερει αυτη η αποτροπη στο ιδιο αποτελεσμα. Ξεκινα κ μη κολωνεις Ακου μονο την καρδια σου!
    Χρυσα

    • Σε ευχαριστώ Χρύσα! Μου φαίνεται συνετό κάποιος να επισημαίνει τις δυσκολίες κάποιου εγχειρήματος. Γιατί όμως να σε αποτρέπει; Αυτό δεν έχω καταλάβει ποτέ… Σου επιστρέφω τη συμβουλή που μου δίνεις: κι εσύ μη σταματάς! Η κάθε απόπειρα σε ανταμείβει, ακόμα κι αν αποτύχεις, γιατί μαθαίνεις πολλά στην πορεία.

  2. Καλημέρα Ιωάννα! Ξέχασες ότι μπορεί η πεθερούλα σου να στο είπε επειδή αυτής της φάνηκε δύσκολο και συνεπάγεται ότι κι εσένα θα σου φανεί δύσκολο. Επειδή μιλάς για φυσική, θα σου το πω με εξισώσεις. Έστω ότι αυτή είναι x κι εσύ είσαι y. Αυτή θεωρεί ότι x=y. Εσύ πρέπει να της αποδείξεις όχι μόνο ότι x≠y αλλά κι ότι το y μπορεί να τα καταφέρει μια χαρά κι ίσως να γίνει και καλύτερο από το x. Επίσης πρέπει να της δώσεις να καταλάβει ότι δεν είστε αλληλοεξαρτώμενες μεταβλητές αλλά οκ! Ποια πεθερά μπορεί να το καταλάβει; [αυτά που γράφω δεν έχουν και πολύ νόημα, μπορείς να τα εκλάβεις μόνο ως χιουμοριστικό παραλήρημα :)]

    • Ελα Ιωάννα εξηγούμαι γιατί όπως κατάλαβες κι εσύ δεν τα πάω καλά με τις εξισώσεις. Εννοώ ότι είστε διαφορετικές με την πεθερά σου. Αυτή μπορεί να νόμιζε ότι επειδή φάνηκε δύσκολο σ’ εκείνη θα φανεί και σε σένα. Ξέρεις συνήθως κρίνουμε τους άλλους βάσει των δικών μας εμπειριών, μέτρων και σταθμών. Αυτό που εννοώ με το δεν είστε «αλληλοεξαρτώμενες μεταβλητές» είναι ότι δεν σημαίνει ότι επειδή δυσκολεύτηκε αυτή θα δυσκολευτείς κι εσύ ή το αντίθετο. Ο καθένας με τα ενδιαφέροντα του και κυρίως με την όρεξη που έχει για να ολοκληρώσει κάτι! Comprenez maintenant? Τα μπουρδούκλωσα αλλά και τα ξεμπουρδούκλωσα πιστεύω!

      • Ναι καλέ σε κατάλαβα, μην ανησυχείς! Το γαλλικο όμως σούπερ! Χαχαχαχα

  3. Αυτό μου θυμίζει μία φορά που πήγαινα κάπου ένα βράδυ αλλά κατέβηκα σε λάθος στάση του λεωφορείου. Οπότε άρχισα να περπατάω προς τη γενική κατεύθυνση που έπρεπε μέχρι που, μπόλικη ώρα αργότερα, αποφάσισα να ρωτήσω κάποιους στο δρόμο για οδηγίες. Η κυρία του ανδρόγυνου που βρέθηκε στο δρόμο μου και έγιναν αποδέκτες της απορίας μου έβγαλε ένα επιφώνημα απόγνωσης και είπε «αυτό είναι μακρυά!» Εξήγησα με λίγες λέξεις ότι δεν με νοιάζει η απόσταση και απλά θέλω να ξέρω προς τα που είναι, και σύντομα ο κύριος του ανδρογύνου μου έδωσε κάποιες σχετικές οδηγίες, αλλά η κυρία παρέμεινε στην αρχική της αντίδραση και επέμενε «μα είναι μακρυά!»

    Σε 15-20 λεπτά είχα φτάσει στον προορισμό μου. Μαντέψτε ποιός από τους δύο αυτούς ανθρώπους με βοήθησε σε αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s