Με τα μάτια του άλλου…

Θα αρχίσω να παραθέτω τις σκέψεις μου σήμερα με ένα κλισέ: κανείς δεν είναι τέλειος. Θα συνεχίσω με κάτι ίσως πιο πρωτότυπο: παρόλο που κανείς δεν είναι τέλειος, μπορεί να είναι ο ιδανικός σύντροφος για σένα. Μπορεί να είναι αυτός που σε βοηθάει να ξεπεράσεις τα ελαττώματά σου, που σου δίνει καλές συμβουλές, που σε μαλώνει όταν χρειάζεσαι κάποιον να σε επαναφέρει στην τάξη, που έχει ακριβώς τα κατάλληλα ελαττώματα στα οποία μπορείς να τον βοηθήσεις, ή τα ελαττώματα που σου… ταιριάζουν. Μπορεί να είναι εκείνος που σου δίνει απαντήσεις την ώρα που τις χρειάζεσαι, που σε βοηθάει να πάρεις σημαντικές αποφάσεις στη ζωή. Ναι, κανείς δεν είναι τέλειος. Μπορεί όμως να είναι ο τέλειος για σένα.

Αναρωτιέμαι πώς να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον σύζυγό μου, που είναι όλα αυτά τα πράγματα για μένα. Έχει τα ελαττώματά του, για τα οποία φυσικά του γκρινιάζω. Μήπως δεν κάνω ξεκάθαρο το πόσο πολύ εκτιμώ όλα τα καλά του χαρακτηριστικά; Μήπως να γκρινιάζω λιγότερο; Αλλά ίσως αυτό είναι το δικό μου ελάττωμα, αυτό με το οποίο εκείνος έχει μάθει να ζει: θέλω να τα διορθώνω όλα.

Μια μακρόχρονη σχέση και ένας αρμονικός γάμος βασίζονται στην αλληλοκατανόηση, στο σεβασμό των ορίων του άλλου, αλλά και στον αμοιβαίο συμβιβασμό. Βασίζεται στην ειλικρίνεια, και στην ικανότητα να κατανοείς τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του άλλου. Να ξέρεις πώς αισθάνεται στις διαφορετικές καταστάσεις, και να προσπαθείς να κάνεις τη ζωή του λίγο πιο εύκολη όταν διαισθάνεσαι ότι έχει πρόβλημα. Να ξεφεύγεις λίγο από τη δική σου στενή κοσμοθεωρία, να διευρύνεις τον ορίζοντα της αντίληψής σου, και να προσπαθείς να βάλεις τον εαυτό σου μέσα στα παπούτσια του άλλου, που λέει και η γνωστή ινδιάνικη παροιμία. Γιατί πολλά ζευγάρια δε συνεννοούνται; Γιατί αρνούνται πεισματικά να δουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου.

Αυτό το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο σημαντικό για όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις. Όλες οι παρεξηγήσεις που είχατε με κάποιον στη ζωή σας, όλοι οι καυγάδες, όλες οι διαφωνίες, προέρχονται από το γεγονός ότι καθένας βλέπει τα πράγματα με τον δικό του μοναδικό τρόπο, που έχει δημιουργηθεί με βάση τη γενετική προδιάθεση και τη χαοτική επίδραση του περιβάλλοντος στον εγκέφαλό του, από τη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι σήμερα, αλλά και από τη διάθεσή του τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το ίδιο συμβαίνει σε όλους μας. Δεν μπορούμε να είμαστε αμερόληπτοι κριτές γεγονότων, γιατί ζούμε μέσα στο κρανίο μας. Δυστυχώς εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην αντικειμενικότητά μας, κάτι που συχνά μας οδηγεί στην αδιαλλαξία και στην ασυνεννοησία.

Βρίσκω κι εγώ δύσκολο να μπω μέσα στο μυαλό του συζύγου μου, να καταλάβω τις προτεραιότητές του και αυτά που τον κινούν και τον συγκινούν. Ομολογώ ότι συχνά προσπαθώ να του αλλάξω γνώμη σχετικά με διάφορα θέματα που αφορούν την οικογένειά μας, και συχνά το καταφέρνω. Ίσως να είμαι «κακή σύζυγος», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αλλά ίσως και αυτό να είναι το σύστημά μας, το σύστημα που λειτουργεί και φέρνει καλά αποτελέσματα στη συγκεκριμένη σχέση, στο συγκεκριμένο γάμο.

Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει πριν κάνει παρατήρηση: σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα να σχολιάζω την κάθε λέξη και πράξη του άλλου. Ιδιαίτερα όταν η παρατήρηση που σκεφτόμουν να κάνω θα γινόταν μπροστά στο παιδί. Σπάνια συνειδητοποιούμε πόσο σημαντικό είναι αυτό: δεν μπορεί ο ένας γονιός να υποβαθμίζει την αξιοπιστία του άλλου μπροστά στο παιδί, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Αν η μαμά απαγορεύσει κάτι, δεν μπορεί ο μπαμπάς να μπει στη μέση και να πει «γιατί καλέ, άσε το παιδί». Πρέπει μπροστά στο παιδί ο ένας να υποστηρίζει τον άλλον, και αν έχουμε μια διαφωνία για κάποιο τέτοιο θέμα, τότε θα το συζητήσουμε αργότερα. Εξάλλου στα παιδιά αρέσει η ηρεμία, η σιγουριά και η σταθερότητα, και όταν οι γονείς παρουσιάζουν μέτωπο ενωμένο και συμφωνία στα βασικά σημεία διαπαιδαγώγησης, τότε έχουν μπει γερές βάσεις για μια ήρεμη οικογενειακή ζωή.

Και κάτι άλλο βρίσκω πολύ σημαντικό: ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει κανείς τα ελαττώματα του άλλου δείχνει πολλά για τη σχέση μεταξύ των δύο. Για παράδειγμα αν ο σύζυγός μου είναι – αδικαιολόγητα, κατ’ εμέ – εκνευρισμένος και ξεσπάει σε εμένα ή στο παιδί, πώς το αντιμετωπίζω; Αισθάνομαι αδικημένη, βάζω τις φωνές και αρχίζω καυγά; Είμαι σίγουρη ότι αυτό ανήκει στην ημερήσια τάξη πολλών ζευγαριών. Μήπως φεύγω από το δωμάτιο και τον αφήνω μόνο του μέχρι να ηρεμήσει; Μήπως προσπαθώ να του μιλήσω, να καταλάβω αν κάτι τον απασχολεί; Ή μήπως τον αγκαλιάζω και κάνω ότι μπορώ για να τον κάνω να αισθανθεί πιο άνετα;

Παρατηρώντας τον εαυτό μας μέσα στη σχέση μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα σχετικά με τα δικά μας, υποσυνείδητα ίσως, συναισθήματα και αντιλήψεις, που ωθούν τη συμπεριφορά μας. Σας παροτρύνω να μετακινήσετε την προσοχή σας από τη συμπεριφορά του/της συντρόφου σας στη δική σας, να προσπαθήσετε να δείτε τον εαυτό σας μέσα από τα μάτια του/της. Ίσως ανακαλύψετε πράγματα που δεν περιμένατε. Και ίσως να σας είναι μετά πιο εύκολο να βρείτε κοινά σημεία αναφοράς.

Advertisements

One thought on “Με τα μάτια του άλλου…

  1. Παράθεμα: Το τοπ 10 του 2012, και πολλές πολλές ευχές | Εν οίκω – εν δήμω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s