10 εβδομάδες μετά

Έχουν περάσει 10 ολόκληρες εβδομάδες από τη στιγμή που πιστέψαμε ότι χάσαμε το μωρό. Αιμορραγία, συσπάσεις, και η ιατρός στα επείγοντα να μας λέει από το τηλέφωνο ότι κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για αποβολή, αλλά να μην πάμε στο νοσοκομείο αν δεν αρχίσουν οι πόνοι. Πώς να αντιμετωπίσει κανείς μια τέτοια κατάσταση; Προσπαθεί να ηρεμήσει και να περιμένει.

Εκείνο το βράδυ απλώς πήγα για ύπνο, υπερβολικά εξουθενωμένη για να σκεφτώ τι θα συνέβαινε στη συνέχεια. Την επόμενη ημέρα μας έκλεισαν κατευθείαν ραντεβού στην κλινική για υπέρηχο και – ω! του θαύματος – το έμβρυο ήταν ζωντανό και ζωηρό, με ηλικία εκεί κοντά στις 12 εβδομάδες. Θα ήταν μεγάλη ατυχία πάνω στο τέλος του τελευταίου τριμήνου, εκεί που λες να ανακοινώσεις την εγκυμοσύνη, να συνέβαινε το κακό.

Και πέρασαν 10 εβδομάδες. Οι κίνδυνοι, οι μικροεπιπλοκές και οι ανησυχίες δεν έχουν περάσει. Θα περάσουν κι άλλες 10 με το μπέμπη στην κοιλιά; Το ελπίζω, το εύχομαι, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να επιτύχω το στόχο αυτό. Κι αν είναι δύσκολα; Κι αν καταλήξω πάλι στο νοσοκομείο; Τότε υπάρχει μια μεγάλη παρηγοριά: θα είναι για περιορισμένο χρονικό διάστημα, και θα είναι για έναν πολύ καλό σκοπό!

Έχω πλέον σταματήσει να αναλογίζομαι πράγματα του στυλ «γιατί σε εμένα» και «ουφ γιατί να μην είμαι μια φυσιολογική έγκυος». Τα πάντα είναι θέμα τύχης και στατιστικής! Συζητούσα με μια φίλη και της έλεγα πόσο άδικο μου φαίνεται αυτό. Για παράδειγμα κάποιοι άνθρωποι που καταστρέφουν τα παιδιά τους – που τα κακοποιούν σωματικά και ψυχικά, που τα παραμελούν, που δημιουργούν ενηλικες οι οποίοι θα σημαδέψουν στη συνέχεια άλλους ενήλικες και τα δικά τους παιδιά διαιωνίζοντας έτσι τέτοιου είδους προβλήματα – κάποιοι τέτοιοι λοιπόν άνθρωποι όχι μόνο κάνουν παιδιά, αλλά συχνά τα κάνουν χωρίς να σκέφτονται, από «ατύχημα», με ευκολία. Και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι σκέφτονται και ενημερώνονται διαρκώς για το πώς θα μεγαλώσουν υπεύθυνα άτομα, με κατανόηση και καλοσύνη, οι οποίοι προσπαθούν διαρκώς να βελτιώσουν τον εαυτό τους γιατί έχουν πλήρη επίγνωση του πόσο σημαντικό είναι το παράδειγμα που θα δώσουν στις επόμενες γενεές, κάποιοι τέτοιοι λοιπόν έχουν προβλήματα υγείας που είτε δεν τους επιτρέπουν να αναπαραχθούν είτε τους δημιουργούν μεγάλες δυσκολίες.

Η φίλη μου όμως είχε μια άλλη άποψη: «Για σκέψου», μου είπε, «το σύμπαν να ήταν δίκαιο! Τότε, με κάθε πρόβλημα που έχεις, θα περνούσες όλη σου τη ζωή με το αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει λάθος, ποιες αμαρτίες πληρώνεις και για ποια πράγματα τιμωρείσαι. Ενώ τώρα ξέρεις ότι είναι θέμα τύχης, και κάνεις ό,τι μπορείς για να το αντιμετωπίσεις.»

Η φίλη μου έχει, φυσικά, δίκιο. Έτσι πορευόμαστε με υπομονή και επιμονή, ελπίζοντας να φτάσουμε στον επιθυμητό στόχο! Εξάλλου η προηγούμενη εγκυμοσύνη κατέληξε ανέλπιστα καλά, παρ’όλα τα προβλήματα… Ποιος ξέρει, ίσως κι αυτή τη φορά η ατυχία να «γυρίσει» σε τύχη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s