Χριστούγεννα, τούρλα η κοιλιά, και λίγη ισότητα των φύλων…

Φτάσαμε στις 23 εβδομάδες, και οι μέρες ευτυχώς περνάνε γρήγορα. Το άγχος μειώνεται, και η ελπίδα αυξάνεται. Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί τόσος φόβος – μήπως η εγκυμοσύνη δεν πηγαίνει τέλεια μέχρι τώρα; Ναι, κάποια πονάκια υπάρχουν επί καθημερινής βάσεως, κάποιες συσπάσεις, χρειάζομαι σίγουρα ξεκούραση και ηρεμία. Αλλά τελικά μήπως οι συσπάσεις είναι φυσιολογικές; Έχουμε ακούσει όλοι για τις Braxton-Hicks, που προετοιμάζουν τη μήτρα για τον τοκετό. Κάποιοι γιατροί και κάποιες μαίες είναι πιο «προσεκτικοί» από άλλους, που τις αντιμετωπίζουν ως φυσιολογικό φαινόμενο. Και τελικά έχουν να κάνουν με την τραχηλική ανεπάρκεια ή όχι; Μακάρι να μπορούσε κάποιος να μου απαντήσει αυτές τις ερωτήσεις, για να ξέρω κι εγώ τι μου γίνεται.

Πλησιάζουμε γοργά το σημείο στο οποίο άρχισαν στην πρώτη μου εγκυμοσύνη τα προβλήματα. Άλλες 2-3 εβδομάδες, και ελπίζω τότε σε έναν υπέρηχο για να δούμε αν πραγματικά θα εμφανιστούν και σε αυτήν. Αν όχι, χαράς ευαγγέλια! Θα κάνω πάρτι. Θα πάρω τους δρόμους και θα ξεχυθώ στις χριστουγεννιάτικες αγορές, οι οποίες σιγά σιγά θα αρχίσουν να ξεπηδούν στην πόλη. Με μέτρο, βέβαια. Με προσοχή. Αλλά αν υπάρχει η προοπτική να μείνω εκτός νοσοκομείων, με μια σχεδόν φυσιολογική εγκυμοσύνη,  αυτό θα είναι μια πολύ καλή αρχή.

Να σας εκμυστηρευθώ και κάτι άλλο. Διαβάζοντας το βιβλίο «Delusions of Gender» της Cordelia Fine έχω αναπτύξει μια βαθιά απογοήτευση για την ανθρώπινη κοινωνία. Το βιβλίο εξηγεί πώς υποσυνείδητες προκαταλήψεις οι οποίες δημιουργούνται στο μυαλό μας από τους πρώτους μήνες της ζωής μας και συνεχίζουν να τρέφονται από τον κοινωνικό περίγυρο σε όλη μας την πορεία, μας κάνουν να προσαρμόζουμε τον εαυτό μας και τις αποφάσεις μας στα στερεότυπα κατά πρώτο λόγο του φύλου μας, και κατά δεύτερο της μειονότητας στην οποία ίσως ανήκουμε. Για παράδειγμα, η προκατάληψη «τα αγόρια είναι καλύτερα από τα κορίτσια στα μαθηματικά» έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει την απόδοση των κοριτσιών στα μαθηματικά, και τα αποτρέπει από μια επιλογή καριέρας στις επιστήμες. Αν ένα μαθηματικό τεστ μεταξύ αγοριών και κοριτσιών διεξαχθεί σε τελείως ουδέτερες συνθήκες, με ίσο αριθμό συμμετεχόντων, τότε τα αποτελέσματα είναι ίδια μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Αλλά αν προσθέσει κανείς ένα κουτάκι στην αρχή του τεστ στο οποίο ο συμμετέχων δηλώνει αν είναι «άρρεν» ή «θήλυ», αυτό αρκεί για να ξυπνήσει τα υποσυνείδητα κυκλώματα της προκατάληψης στον εγκέφαλο των κοριτσιών, και να τα κάνει να έχουν πράγματι χαμηλότερη απόδοση! Και δε θα αναφερθώ εκτενώς στις πλείστες έρευνες που έχουν γίνει για υποσυνείδητους διαχωρισμούς στον εργασιακό χώρο. Ίσως για να σας πω ότι έχουν γίνει έρευνες στις οποίες το ίδιο ακριβώς βιογραφικό παρουσιάζεται σε έναν εργοδότη με γυναικείο ή αντρικό όνομα… Και μαντέψτε ποιος υποψήφιος πάντα θεωρείται πιο ικανός! Όχι μόνο αυτό, αλλά ο εργοδότης κάθε φορά έχει πολύ λογική αιτιολόγηση της απόφασής του. Το πρόβλημα με αυτού του είδους τις διακρίσεις, είναι ότι γίνονται από ανθρώπους, από όλους εμάς, οι οποίοι ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε ακράδαντα στην ισότητα των φύλων. Ο εγκέφαλός μας μας παίζει παιχνίδια, με άλλα λόγια!

Θα μου πείτε, τι σχέση έχουν όλα αυτά με την εγκυμοσύνη; Τεράστια, θα απαντήσω. Έχω ένα κορίτσι, και θα αποκτήσω ένα αγόρι. Θέλω να τα μεγαλώσω με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Αλλά το μόνο που μπορώ να ελέγξω είναι η δική μου συμπεριφορά. Την τεράστια και καθοριστική επίδραση του κοινωνικού περιγύρου δεν μπορώ καθόλου να την ελέγξω.

Μένω σε αυτήν την απαισιόδοξη σκέψη, και στη συνειδητοποίηση ότι ό,τι μεταβολές συμβούν στην κοινωνία, θα είναι αργές, σταδιακές, και θα πρέπει να στοχεύουν στην αλλαγή των υποσυνείδητων διεργασιών του μυαλού μας και όχι στην αλλαγή των κανόνων σχετικά με την ίση μεταχείριση – καθώς το μυαλό μας έχει εγγενείς μηχανισμούς εκλογίκευσης των αποφάσεών μας που μπορούν και παρακάμπτουν τέτοιους κανόνες. Πώς θα το κάνουμε αυτό; Μακάρι να΄ξερα! Αλλά το πρώτο βήμα είναι, σίγουρα, να έχουμε όλοι πλήρη επίγνωση του προβλήματος, πλήρη συνείδηση του ότι κάνουμε διακρίσεις ακόμα κι όταν το λογικό μέρος του εγκεφάλου μας μας λέει ότι είμαστε απόλυτα αντικειμενικοί.

Γνωρίζετε τα Implicit Association Tests του Harvard? Μπορείτε να κάνετε κάποια από αυτά, για να ανακαλύψετε κι εσείς τις υποσυνείδητες τάσεις σας. Ελπίζω όλοι μαζί να δουλέψουμε ώστε σε μερικές δεκαετίες τα φαινόμενα στα οποία αναφέρθηκα (και πολλά άλλα) να έχουν τουλάχιστον μειωθεί.

Advertisements

2 thoughts on “Χριστούγεννα, τούρλα η κοιλιά, και λίγη ισότητα των φύλων…

  1. Το έκανα το τεστ. Βασικά το περίμενα το αποτέλεσμα όσο κι αν συνειδητά προσπάθησα να είμαι αντικειμενική «Your data suggest a slight association of Male with Career and Female with Family compared to Female with Career and Male with Family.»

    Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να αντιστοιχήσω άντρες με οικογένεια χωρίς γυναίκα. Δεν τα βγάζουν πέρα βρε παιδί μου. Ορίστε κι ένα τρανό παράδειγμα από τη δεκαετία του 60 που μεγάλωσαν οι γονείς μας (μεταδίδοντας κάποια από τα ψυχολογικά τους):

    «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι.»

    • Έτσι είναι! Η δύναμη των στερεοτύπων στο μυαλό μας είναι τρομακτικά δυνατή! Αλλά η εμπειρία μας θα αλλάξει σιγά σιγά και είναι δουλειά όλων μας – πχ ποιος νομίζεις ότι κάνει όλο το νοικοκυριό τώρα που είμαι ξάπλα με την υψηλού κινδύνου εγκυμοσύνη; Χα χα χα χα

      Αλλά να σου πω κι εδώ κάτι: το slight association είναι απλώς μια ελαφριά συσχέτιση! Για σκέψου μια γενιά πριν, θα είχαν moderate/strong association! Δηλαδή εμείς έχουμε ήδη κάνει βήματα μπροστά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s