25 εβδομάδες: ζήτω η ντοπαμίνη!

Φτάσαμε επιτέλους τις 25 εβδομάδες της κύησης, κάτι που σημαίνει ότι επιτέλους επιτεύχθηκε το πρώτο όριο που είχα θέσει ως στόχο αυτής της εγκυμοσύνης. 25 εβδομάδες λοιπόν, και προχωράμε βήμα-βήμα με την ελπίδα ότι θα κλείσουμε και τις 26. Μία μέρα τη φορά, μία εβδομάδα τη φορά – και έτσι ο δρόμος δεν φαίνεται και πολύ μακρύς! Εξάλλου σε αυτή τη φάση της εγκυμοσύνης κάθε ημέρα που μένει το έμβρυο μέσα στην κοιλιά της μαμάς, αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσής του και μειώνει την πιθανότητα μόνιμης αναπηρίας! Και αυτή τη στιγμή που σας γράφω δεν αμφιβάλλω ότι ο μπέμπης θα μείνει μέσα κάμποσες εβδομαδούλες ακόμα.

Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη ήταν περίπου σε αυτήν την περίοδο που άρχισαν οι επιπλοκές, η αρχική ανεπάρκεια του τραχήλου, η οποία επιδεινώθηκε τις επόμενες εβδομάδες. Φυσικά αυτό προκαλεί ένα επιπλέον άγχος: μήπως η κατάσταση είναι παρόμοια και σε αυτήν την εγκυμοσύνη; Υπάρχουν πραγματικές ελπίδες να πάνε τα πράγματα πολύ καλύτερα αυτή τη φορά; Φυσικά δεν μπορώ να ξέρω τις απαντήσεις. Για άλλη μια φορά θα επαναλάβω αυτό που ίσως έχετε βαρεθεί να διαβάζετε: υπομονή και επιμονή. Ήδη τα καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι εδώ, και εξάλλου η προηγούμενή μου εγκυμοσύνη, παρ’όλα τα προβλήματα και τα νοσοκομεία, έφτασε μέχρι το τέλος της. Ίσως στην αγωνία μου να αποφύγω το τραύμα του νοσοκομείου, κάποιες φορές ξεχνάω το σημαντικότερο: ότι αν το μωρό (και η μαμά του φυσικά!) είναι καλά, τότε όλα είναι καλά. Τελικά ποιος νοιάζεται για την τέλεια εγκυμοσύνη (και γέννα!), όταν το τελικό αποτέλεσμα μετράει τόσο παραπάνω; Νομίζω όλες οι μανούλες μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό!

Εντωμεταξύ αισθάνομαι πολύ καλύτερα, από πολλές πλευρές. Έχω κατά καιρούς ταχυκαρδία, κάτι που υποτίθεται δεν είναι και τόσο σπάνιο στην εγκυμοσύνη, αλλά όλα τα άλλα συμπτώματα έχουν υποχωρήσει. Προσωρινά ή μόνιμα, δεν ξέρω, αλλά είναι καλό να μη νιώθεις άρρωστη όλη την ώρα! Απολαμβάνω τις μέρες αυτές, αν και έχω ακόμα κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις που με ενοχλούν – θεωρώ ότι σε αυτή τη φάση θα έπρεπε να είμαι απολύτως ήρεμη και αφοσιωμένη στην εγκυμοσύνη…

Καμιά φορά διαβάζω το blog της μαμάς της Κέννα. Η ιστορία αυτής της γυναίκας που είχε προεκλαμψία σε τρεις εγκυμοσύνες και πέρασε τόσες περιπέτειες, και αυτού του μωρού που, γεννημένο την 25η εβδομάδα, παρόλα αυτά είναι μια χαρά και προοδεύει καθημερινά, με κάνει να σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Ναι, το ξέρω, πέρασα κι εγώ τις εβδομάδες μου στο νοσοκομείο. Αλλά εκεί είδα μαμάδες με πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, που ήταν επί μήνες στο ίδιο δωμάτιο, με ψυχολογία φυσικά δραματική. Σε σύγκριση με εκείνες η τραχηλική ανεπάρκεια φαντάζει παιδικό παιχνιδάκι. Ξέρετε τι σημαίνει εβδομάδες και μήνες με ενδοφλέβια φάρμακα; Και ας μη μιλήσουμε καν για τα μωρά που είτε δεν τα κατάφεραν είτε είχαν και έχουν πολλά προβλήματα. Η δική μου περίπτωση ήταν σε σύγκριση σχεδόν ανώδυνη.

Και αυτό που με εντυπωσιάζει πάνω από όλα είναι πόσο λίγο εκτιμούν κάποιοι άνθρωποι αυτά που τόσο απλόχερα τους έχει δώσει η φύση. Η δικαιολογία που τους δίνω είναι ότι δεν καταλαβαίνουν, δεν μπορούν να συλλάβουν τι σημαίνει να περάσεις νοσοκομείο, χρόνιο πρόβλημα, πόνους και άλλα τέτοια. Πιστεύουν μάλιστα, ότι τα προβλήματα υγείας περνάνε με το γύρισμα ενός διακόπτη! Έκανες εγχείρηση, σε έραψαν, τελείωσε! Ήσουν ξάπλα στο κρεβάτι, ε, σήκω τώρα, πάει πέρασε! Έχω πει και αλλού την εκπληκτική για μένα ιστορία με τη μία μου κουνιάδα, η οποία απορούσε γιατί 5 εβδομάδες μετά την καισαρική μου (και μετά από 3 μήνες στο κρεβάτι) δεν μπορούσα να ταξιδέψω με το τρένο… Με βαλίτσες, μωρά και όσα αυτό συνεπάγεται. Για αυτή τη γυναίκα που ήταν στη δουλειά της μέχρι την τελευταία μέρα πριν γεννήσει και στα πόδια της αμέσως αφού γέννησε, αυτά όλα είναι ακατανόητα. Είναι ακατανόητο το ότι αφού σηκωθείς από το κρεβάτι χρειάζεσαι μήνες για να επανακτήσεις ένα μέρος της δύναμής σου. Ότι χρειάζονται μήνες προκειμένου η τομή να επουλωθεί πλήρως. Είναι ακατανόητο για αυτές το ότι όταν κάνεις μια εγχείρηση στην οποία κυριολεκτικά σε ανοίγουν και βγάζουν ένα μωρό από μέσα σου, έχεις χάσει αίμα και ένα μέρος της μυϊκής σου μάζας, ε τότε δεν είσαι όρθια και μια χαρά μία εβδομάδα (ή 5 εβδομάδες!) αργότερα. Είναι ίσως ακατανόητο πόσο δύσκολο είναι να καταπολεμηθούν η μυϊκή τάση και οι πολλαπλές φλεγμονές στις αρθρώσεις, και τι βάθος χρόνου και θεραπειών χρειάζονται όλα αυτά τα πράγματα. Και δε θα αναφέρω εδώ σε μάκρος τις επιθέσεις της άλλης μου κουνιάδας για το «πόσο εύκολο ήταν για μένα» να κάνω παιδιά, επειδή…  (κρατηθείτε) βρήκα τον σύζυγό μου σε νεαρή ηλικία, καθώς δεν μετακόμισα στη μεγάλη πόλη για να κάνω καριέρα. Προφανώς η αλλαγή χώρας δε μετράει, όπως και ένα διδακτορικό στην Αστροφυσική δεν μετράει ως απόπειρα καριέρας. Όπως επίσης – προφανέστατα! –  η δυσκολία είναι μόνο η ηλικία, και όχι η δίκερη μήτρα, τα νοσοκομεία, τα ενδοφλέβια κτλ κτλ. Τι να σας ζαλίζω. Κομπλεξικοί άνθρωποι.

Πριν από λίγο καιρό τα σκεφτόμουν όλα αυτά με θυμό και αγανάκτηση. Πώς μπορούν να κρίνουν όλοι αυτοί έτσι αβίαστα, ενώ εσύ παλεύεις με πέντε διαφορετικά πράγματα την ίδια στιγμή, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μη χάνεις πάρα πολλές στιγμές της ζωής του μωρού σου που μεγαλώνει τόσο γρήγορα, ενώ εσύ προσπαθείς να αναρρώσεις; Βλέποντας ειδικά αυτή τη δεύτερη την ιδιαίτερα … κριτικού πνεύματος κουνιάδα να κουβαλάει μερικές εβδομάδες μετά τη γέννηση του μωρού της το καλάθι με τη μπουγάδα (δε θυμάμαι πόσους μήνες χρειάστηκα για να κουβαλήσω οτιδήποτε) αναρωτιόμουν, μα πραγματικά το εννοεί όταν λέει ότι είμαι τόσο τυχερή σε σχέση με εκείνη, ειδικά στο θέμα των μωρών; Θα ήθελε την κατάκλυση και τα νοσοκομεία, τις ενέσεις και τους μήνες πόνων και θεραπειών, με αντάλλαγμα να έχει κάνει τα παιδιά της 6 χρόνια νωρίτερα; Αν είχε περάσει ακόμα και ένα δέκατο από αυτά που πέρασα εγώ θα είχαμε να ακούμε χρόνια την αυτολύπηση και τα παράπονα… που δηλαδή, κακά τα ψέματα, δεν τα έχουμε γλιτώσει. Και μετά συνειδητοποιώ ότι όλες αυτές οι σκέψεις σχετικά με την αντιμετώπιση των άλλων, ανίδεων, κομπλεξικών, ίσως ζηλόφθονων και σίγουρα όχι ικανοποιημένων με τη ζωή τους, δεν έχουν κανένα μα κανένα νόημα. Οι κουνιάδες μου δεν θα καταλάβουν ποτέ αυτά τα πράγματα, και ίσως τελικά δεν θα εκτιμήσουν ποτέ τη ζωή, το σύντροφό τους και τα παιδιά τους με τον τρόπο που τα εκτιμώ εγώ. Κάθε στιγμή που κοιτάζω το μικρό θαυματάκι που είναι η κόρη μου, σκέφτομαι ότι όλη η ταλαιπωρία άξιζε τον κόπο. Σκέφτομαι ότι είμαι απίστευτα, απεριόριστα τυχερή που αντέξαμε όλοι μας όλα αυτά που αντέξαμε για να τη φέρουμε στον κόσμο. Θα μπορούσαν να μην είχαν πάει τόσο καλά τα πράγματα. Θα είμαι λοιπόν όσο πιο ευτυχισμένη μπορώ να είμαι, για χάρη της κόρης μου και του μωρού που έρχεται. Θα μπορώ να απολαμβάνω τα πάντα, από το φρέσκο κρουασάν το πρωί μέχρι το φιλάκι για καληνύχτα το βράδυ, γιατί ξέρω ότι όλα αυτά τα εξαιρετικά πράγματα στην καθημερινότητά μου δεν είναι δεδομένα. Θα αφήσω την αυτολύπηση για τους ανθρώπους που δεν έχουν δει τα χειρότερα, και δεν είναι ευγνώμονες γι’ αυτά που έχουν. Και αυτή είναι η μόνη πραγματική νίκη απέναντι στους ανθρώπους με ελλιπή κατανόηση, και συχνά ελλιπή ανθρωπιά (αλλά περίσσεια κριτικής).

Υπάρχουν λοιπόν δύο τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς την οποιαδήποτε αντιξοότητα: ο πρώτος είναι να γκρινιάζει και να παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον πιο άμοιρο άνθρωπο στον κόσμο, μη συνειδητοποιώντας τα καλά που έχει. Αυτό το δοκίμασα, και δεν είμαι καθόλου περήφανη για τον εαυτό μου. Είμαι όμως αρκετά χαρούμενη που το άφησα πίσω μου. Τώρα δοκιμάζω τον δεύτερο τρόπο: αυτός ονομάζεται «βλέποντας και κάνοντας» κατά τη διάρκεια της αντιξοότητας, και «απεριόριστη ικανοποίηση» όταν ξεπερνιέται η αντιξοότητα. Ένα μεγάλο μέρος του δεύτερου αυτού τρόπου είναι να μην αφήνει κανείς το μυαλό του να στέκεται πολλή ώρα στα αρνητικά και στο τι μπορεί να πάει στραβά. Αν πάει κάτι στραβά, τότε θα έχεις αρκετό χρόνο να το επεξεργαστείς αργότερα. Τι νόημα έχει να περνάς στενοχώρια από πριν; Άσε που το μυαλό είναι ένα ισχυρότατο εργαλείο. Δεν αμφιβάλλω ότι ο εγκέφαλός μου από μόνος του είναι ικανός να κάνει την εγκυμοσύνη μου να πάει καλύτερα, με τον ίδιο τρόπο που ένας ασθενής που έχει καταπιεί ένα placebo που οι γιατροί του παρουσίασαν ως αναλγητικό ισχυρότερο της μορφίνης, αισθάνεται λιγότερο πόνο από έναν άλλον ασθενή που πραγματικά έχει πάρει μορφίνη. Δεν αναφέρομαι σε ψυχική δύναμη, υπεράνθρωπες ικανότητες ή κάποια θεϊκή παρέμβαση: αναφέρομαι στην μπανάλ επίδραση του εγκεφάλου μας στην υγεία μας μέσω των διαφόρων ορμονών που εκλύει, την οποία σπάνια συνειδητοποιούμε. Ζήτω η ντοπαμίνη! Ζήτω η αυθυποβολή! Ζήτω η θετική σκέψη, που έχει τη δύναμη να αλλάζει μέσω της νευροπλαστικότητας τα νευρωνικά δίκτυα στο μυαλό μας, κάνοντάς μας να σκεφτόμαστε ακόμα πιο θετικά, να είμαστε ακόμα πιο αισιόδοξοι και να επηρεάζουμε θετικά την υγεία μας. Αν ξέραμε τι τρομερό εργαλείο είναι ο εγκέφαλος, θα τον χρησιμοποιούσαμε για να διορθώσουμε όλα τα κακώς κείμενα της ζωής μας. Εγώ τον χρησιμοποιώ για να διορθώσω τη νοοτροπία μου, και κατ’επέκταση για να βελτιώσω την εγκυμοσύνη μου!

Τελικά, τι κι αν πάω πάλι στο νοσοκομείο; Την τελευταία φορά δε μου άρεσαν οι κάλτσες για τη θρόμβωση, οι καθημερινές ενέσεις ηπαρίνης, το ενδοφλέβιο, αισθανόμουν σαν ένα κομμάτι κρέας. Ήμουν φοβισμένη, σε κατάσταση πανικού, έκλαιγα διαρκώς, δεν μπορούσα να δω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Κι όμως, κάπως τα κατάφερα να αλλάξω τη γνώμη των γιατρών, να μην πάρω την ινσουλίνη, να τους δείξω πού είχαν κάνει λάθος. Τώρα; Τώρα έχω μεγαλώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Φέρτε μου την ηπαρίνη, θα κάνω τις ενέσεις μόνη μου! Φέρτε μου τα ενδοφλέβια, τους γιατρούς, τις εξετάσεις, φέρτε μου ό,τι θέλετε. Δεν θα είμαι σε κατάσταση πανικού, δεν θα περιμένω ντε και καλά δυσάρεστο αποτέλεσμα. Θα είμαι ήρεμη και χαμογελαστή, και όποτε θέλει να έρθει ο μπέμπης ας έρθει. Δε θα μου φαίνεται μια αιωνιότητα μέχρι να τελειώσει η παραμονή σε αυτήν τη δυσάρεστη κατάσταση: θα γνωρίζω πολύ καλά ότι θα είναι μια ελάχιστη μεταβατική περίοδος πριν αρχίσει το επόμενο μέρος της οικογενειακής μας ζωής. Με λίγα λόγια, η δραματική εμπειρία του νοσοκομείου ίσως τελικά επέδρασε θετικά. Ίσως είναι αυτό που θα με διαχωρίσει από τις αιωνίως ανικανοποίητες με τη ζωή τους κουνιάδες μου και θα με κάνει να είμαι το πιο χαμογελαστό άτομο στις οικογενειακές φωτογραφίες.

Με αυτές τις θετικές σκέψεις σας αφήνω. Σας είχα πει ότι σας περιμένω να γιορτάσουμε παρέα το πρώτο ορόσημο, τις μαγικές αυτές 25 εβδομάδες: αν θέλετε να αποδεχτείτε αυτήν την πρόσκληση, αφήστε ένα σύντομο σχόλιο. Ένα χαμογελαστό emoticon μου αρκεί!

Advertisements

8 thoughts on “25 εβδομάδες: ζήτω η ντοπαμίνη!

  1. Ετσι! Θετικη σκεψη,κ ολα προχωρανε!Αισιοδοξια,ευγνωμοσυνη,χαμογελο και βραχος! Οπως πρεπει να ειναι μια μανα! Μακρια απο δικαστες και εισαγγελεις! Σα να εχουν πολλοι αυτο το..δικαστικο απωθημενο!φιλια!

  2. 25 εβδομάδες!!!! Μπράάάάάάάάβοο!!!! Απίστευτο!! Πραγματικά υπέροχο!!! Κάθε μέρα που περνάει ο μπέμπης τώρα δυναμώνει και «μαγειρεύεται» κι άλλο!! Σημαντικό όριο η 25η εβδομάδα!!

    Αυτά περί θετικής σκέψης, αυθυποβολής και ντοπαμίνης είναι μεγάλη συζήτηση…! Όντως ο εγκέφαλος μας έχει απίστευτες δυνάμεις και δυνατότητες…! Η θετική σκέψη είναι μεγάλη ιστορία…!

    Αχ αυτήν την ηπαρίνη και τις αντιπαθέστατες καλτσούλες για τους θρόμβους…! Εύχομαι να πάνε όλα τόσο καλά με τον μικρούλη που να μην χρειαστούν τέτοιες μικροπαρεμβάσεις, αλλά και να χρειαστούν όντως είναι για λίγο καιρό και περνάει και αυτό είναι τόσο μα τόσο σημαντικό να το έχει κανείς στο μυαλό του την ώρα που τα πράγματα είναι δύσκολα…! Πολλά φιλιά και όλες μα όλες μου τις ευχές για δυνατή πορεία προς το όριο των 28 εβδομάδων τώρα!! 🙂

  3. Παράθεμα: Ιστορίες καθημερινής τρελο-ορμονο-κατάστασης | Εν οίκω – εν δήμω

  4. Ευτυχώς που υπάρχει γνωστός τρόπος και μπορείς ν΄ αντιμετωπίσεις το πρόσκαιρο θέμα υγείας.
    Μείνε στο ευτυχώς και όλα θα πάνε κατ΄ευχήν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s