Ιστορίες καθημερινής τρελο-ορμονο-κατάστασης

Σήμερα αντικαθιστώ το καθιερωμένο άρθρο άποψης της Τετάρτης με άρθρο καθημερινής τρέλας. Γιατί όπου υπάρχουν ορμόνες εγκυμοσύνης, ε, λίγη τρέλα πάει πακέτο.

Το ξέρετε όσες έχετε υπάρξει έγκυοι και όσοι είχατε γυναίκες εγκύους! Εκεί που όλα είναι καλά, ξαφνικά αρχίζεις και γκρινιάζεις στο σύζυγο «Θέλω τηγανητές πατάτεεεες! Καλέ πετάξου να μου φέρεις τηγανητές πατάτεεες!» – κατά προτίμηση αργά το βράδυ ή σε κάποια άλλη τελείως ακατάλληλη ώρα.

Ο καημένος ο σύζυγός μου έχει γίνει Βέγγος! Κάθε λίγο και λιγάκι του φωνάζω «Αγάπηηηη! Βοήθησέ με να σηκωθώ! Βάλε μου τις κάλτσες! Μου έπεσε το λαστιχάκι μου, μου το σηκώνεις σε παρακαλώ; Οι παντόφλες είναι κάτω από το κρεβάτι, μου τις ψαρεύεις;». Η δυσκολία στο σκύψιμο είναι των τελευταίων εβδομάδων. Κι ο δόλιος κάνει τα πάντα: δουλεύει, φροντίζει τη μικρή, βάζει πλυντήρια, ψωνίζει, καθαρίζει. Εγώ πεισματικά εξακολουθώ να μαγειρεύω, το τελευταίο πράγμα που μπορώ ως έναν βαθμό να κάνω αποτελεσματικά. Αν εξαιρέσεις την κοιλιά που είναι στη μέση, και το ότι μέχρι να σκύψω να βγάλω το τηγάνι από το ντουλάπι έχει περάσει η μισή μέρα, τουλάχιστον καταφέρνω ακόμα να εισπράττω πού και πού ένα μουγκρητό ικανοποίησης μέσα στο μασούλημα.

Δεν κάνω πλάκα, δεν είμαι καλά καλά 6 μηνών και έχω γίνει θωρηκτό. Η κοιλιά στις 25 εβδομάδες κοντεύει σε μέγεθος εκείνη των 30 ή 32 εβδομάδων της προηγούμενης εγκυμοσύνης. Τις προάλλες διαπίστωσα ότι αν φάω λίγο παραπάνω από μία μικρή μερίδα τότε το στομάχι γεμίζει τόσο που έχω δυσκολία να αναπνεύσω. Δεν υπάρχει χώρος πλέον, και συχνά αναρωτιέμαι αν έχει γίνει κάποιο λάθος και είμαι πιο κοντά στους 8 μήνες παρά στους 6. Το ότι είμαι μικρόσωμη δε βοηθάει: τα μωρά των περισσότερων γυναικών τείνουν να έχουν παρόμοια μεγέθη, αλλά ο χώρος της κοιλιάς όχι, και η δίκερη μήτρα μεγαλώνει διαφορετικά από μια κανονική, πιάνοντας μεγαλύτερη επιφάνεια αφού δεν μπορεί να εκταθεί σφαιρικά.

Κοίταζα φωτογραφίες από την προηγούμενη εγκυμοσύνη, προσπαθώντας να εκτιμήσω τη διαφορά μεγέθους της κοιλιάς. Δυστυχώς δεν έχω και πολλές από την αντίστοιχη περίοδο – νοσοκομεία, αγωνίες, πού μυαλό για φωτογραφίες – αλλά τουλάχιστον έχω κάποιες από τις 25 εβδομάδες. Έκανα λοιπόν το πείραμα να βάλω ακριβώς τα ίδια ρούχα για να φωτογραφηθώ, την ίδια ακριβώς μέρα της κύησης, έτσι για να σπάσουμε πλάκα με τη σύγκριση. Το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του. Απλά συγκρίνετε τις δύο παρακάτω φωτογραφίες!

Εγκυμοσύνη #1, 25 εβδομάδες+1 ημέρα

Εγκυμοσύνη #1, 25 εβδομάδες+1 ημέρα

Συχνά αστειευόμαστε με τον σύζυγο, διερωτώμενοι πού θα πάει η κοιλιά σε 3 μήνες. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι θα σκάσει και θα βγει ο μικρός σαν το Alien, και μετά συνειδητοποιώ ότι λόγω της τρισδιάστατης φύσης του ανθρώπινου σώματος, η κοιλιά μπορεί ίσως να επεκταθεί και προς τα πλάγια (αυτό δεν μου συνέβη την προηγούμενη φορά, αλλά η μαμά μου ευγενώς μου υπέδειξε ότι τώρα έχω αρχίσει να … απλώνω). Αυτό μου δίνει κάποιες ελπίδες ότι δε θα χάσω τελείως την αίσθηση ισορροπίας μου. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα άβολο, αν και είμαι σίγουρη ότι θα ήμουν η ιδανική υποψήφια για κουτρουβάλα σε κατηφόρες.

Το άλλο κλασσικό πρόβλημα: η απώλεια βάρους. Είπαμε, το στομάχι δεν έχει χώρο. Με επισκέφτηκε μια φίλη τις προάλλες και με το που με είδε αναφώνησε «αδυνάτισες!». Εμ ναι. Είμαι από εκείνες τις ανάποδες γυναίκες που αδυνατίζουν στην εγκυμοσύνη και παχαίνουν στο υπόλοιπο 98% της ζωής τους. Τι να πω, αν ο μικρός έχει πάρει το μεταβολισμό του μπαμπά του και της αδερφής του, τότε θα τα βρούμε σκούρα. Δεν θα φτάνουν δύο μισθοί για να τρώει όλη η οικογένεια.

Εγκυμοσύνη #2: 25 εβδομάδες+1 ημέρα

Εγκυμοσύνη #2: 25 εβδομάδες+1 ημέρα

Κατά τα άλλα: λιγότεροι πόνοι, λιγότερες συσπάσεις. Ποιος να το περίμενε! Η ανακούφιση του να είσαι στην 26η εβδομάδα και να ξέρεις ότι κάθε μέρα που περνάει το μωρό σου έχει σημαντικά καλύτερες προοπτικές, είναι εξαιρετικά απελευθερωτική. Έχω σταματήσει να προσέχω και τόσο πολύ. Έχω σταματήσει να δίνω σημασία στο κάθε πονάκι, και να αναρωτιέμαι αν η κάθε σύσπαση θα ακολουθηθεί από επόμενη ή ήταν μεμονωμένο γεγονός. Όπως έγραψα και την τελευταία φορά, η ψυχολογία είναι πολύ σημαντικός παράγοντας, και αυτή τη στιγμή η ψυχολογία μου μόνο καλή είναι!

Επιφυλάσσομαι σχετικά με τα αποτελέσματα του επόμενου υπερήχου. Δεν γνωρίζουμε ακόμα τι γίνεται με τον τράχηλο. Ελπίζω σε καλά νέα, προετοιμάζομαι για τα χειρότερα. Και φυσικά προκύπτει και πάλι το θέμα του σακχάρου. Αν περνάει από το χέρι μου, θα αποφύγω την ινσουλίνη και αυτή τη φορά! Αυτό σημαίνει λιγότερα μελομακάρονα, βέβαια, αλλά δεν πειράζει: εξάλλου έχω την τύχη να απολαμβάνω τα παραδοσιακά ελληνικά φαγητά, τα όσπρια και τα λαχανικά, τα οποία είναι ένα κι ένα για το κατέβασμα του ζαχάρου! Δεν είναι εκπληκτική η παραδοσιακή μας κουζίνα;

Σας χαιρετώ και ελπίζω κι εσείς να έχετε ανεβασμένο ηθικό!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s