Το μαγικό νούμερο 3, και η υπερβολική βοήθεια

spruengliΦτάσαμε στο «καλό», στις εβδομάδες που αρχίζουν με το νούμερο «3». Τριακοστή εβδομάδα, σύντομα τριακοστή πρώτη, και η ανακούφισή μου που είμαι στο σπίτι και σε σχετικά καλή κατάσταση δεν περιγράφεται. Για του λόγου το αληθές: οι πόνοι στην πλάτη είναι ακόμα περιορισμένοι, φλεγμονές στους καρπούς δεν έχουν παρουσιαστεί ακόμα, το βάρος μου αυξάνεται κανονικά (στα +8, και τρώω σαν γουρουνάκι) και το ζάχαρο είναι στα κανονικά επίπεδα παρ’όλη την κατανάλωση Nutella και σοκολάτας (κάτι το οποίο μου το επιτρέπω σε μεγαλύτερο βαθμό, εξάλλου γιατί να μην το εκμεταλλευτεί κανείς όσο μπορεί να τρώει χωρίς τύψεις;). Ακόμα και ο τράχηλος φαίνεται να κρατάει γερά και γενικά, ό,τι μα ό,τι πήγε στραβά στην πρώτη μου εγκυμοσύνη μέχρι στιγμής δεν μας έχει ανησυχήσει.

Οι Braxton-Hicks βέβαια δίνουν και παίρνουν, και κάποιες φορές είναι τόσο ισχυρές που έχω σκεφτεί «πάμε για γέννα»! Αλλά το διαδίκτυο γενικά με καθησυχάζει λέγοντάς μου ότι δεν είναι απαραίτητο ακόμα και ισχυρές συσπάσεις να συμβαίνουν επικείμενο τοκετό, αρκεί να μην είναι πολύ συχνές και να μην συνοδεύονται από άλλα συμπτώματα. Και παρόλο που οι διάφορες διαδικτυακές πηγές σπανίως συμφωνούν σε όλα τα επιμέρους σημεία, δείχνουν να μη θεωρούν τις Braxton-Hicks σημείο ανησυχίας, ακόμα και στην ακραία περίπτωση που αυτές έχουν αρχίσει – όπως στην περίπτωσή μου – από το τέλος κιόλας του πρώτου τριμήνου.

Η εντελώς ψύχραιμη και καθησυχαστική στάση του γιατρού μου απέναντι στο θέμα των Braxton-Hicks είναι σε πλήρη αντίθεση με τη στάση της φέρνω-την-καταστροφή-για-ψύλλου-πήδημα πεθεράς μου: από την προηγούμενη εγκυμοσύνη η αντίδραση πανικού της μόλις άκουγε ότι έχω τέτοιου είδους συσπάσεις δεν βοηθούσε καθόλου. Είναι εκπληκτικό πώς οι περισσότεροι δεν μπορούν να τηρήσουν τον απλό κανόνα «δεν αγχώνουμε την έγκυο«, και δεν μπορούν καν να συνειδητοποιήσουν ότι το να αγχώσεις μια έγκυο επειδή έχει συσπάσεις, θα επιφέρει απλώς επιπλέον συσπάσεις! Είναι όμως κάποιοι άνθρωποι που αρέσκονται στο να ανησυχούν όσο γίνεται περισσότερο, και δεν διστάζουν να μεταβιβάζουν την ανησυχία αυτή σε εκείνους ακριβώς που θα έπρεπε να καθησυχάζουν. Έτσι η κατάσταση μετατρέπεται σε «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», με τους καλοθελητές να αγχώνουν την έγκυο και να της δημιουργούν περισσότερα προβλήματα, οπότε ο ανησυχών καλοθελητής να λέει αργότερα «είδες που είχα δίκιο όταν ανησυχούσα»!

Γι’ αυτό και είναι από μία άποψη καλό που σε αυτήν την εγκυμοσύνη είμαι μακριά από όλους και όλα. Ο σύζυγος βέβαια τρέχει και δε φτάνει, αλλά προσπαθώ να του υπενθυμίζω ότι υπάρχει ένα ορατό τέλος στην ταλαιπωρία. Και η αλήθεια είναι ότι προτάσεις βοηθείας από γονείς και πεθερικά δε μας ενθουσιάζουν ιδιαίτερα – γενικά οι τρίτοι έχουν μια τάση να δυσκολεύουν την κατάσταση ακόμα κι όταν έχουν τις αγνότερες των προθέσεων. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο πρώτο τρίμηνο της πρώτης μου εγκυμοσύνης, που μας επισκέφτηκε η πεθερά μου για να «βοηθήσει». Κι επειδή είναι πολύ της τάξης και της καθαριότητας, έπρεπε να μαζέψει το τραπέζι και να βάλει πλυντήριο πιάτων αμέσως μετά από κάθε γεύμα, με αποτέλεσμα να πρέπει να στέκομαι εγώ επί μισή ώρα στην κουζίνα δίνοντας οδηγίες για το πού πάει το κάθε πιάτο και ποτήρι. Ενώ αν δεν ήταν εκεί εκείνη για να «βοηθήσει», τα πιάτα θα είχαν μείνει στο τραπέζι, εγώ θα είχα μείνει στον καναπέ, και ο σύζυγος θα είχε μαζέψει ό,τι μπορούσε όταν θα γύριζε από τη δουλειά. Περιττό να αναφέρω ποια εκδοχή ήταν πιο κουραστική για μένα, και πιο επιζήμια για την κατάσταση της υγείας μου.

Γι’ αυτό και έχω κάποιες επιφυλάξεις σχετικά με την επικείμενη μετακόμισή μας κοντά στους γονείς του συζύγου μου. Από τη μία εκτιμώ το ότι δεν θα είμαστε τελείως μόνοι, ότι σε περίπτωση ανάγκης θα υπάρχει ένας άνθρωπος να φροντίσει το παιδί, ή να μας φέρει μια σούπα βρε παιδί μου αν είμαστε άρρωστοι. Από την άλλη αναρωτιέμαι για το πώς θα θέσουμε τα σωστά όρια, έτσι ώστε να μπορούμε να ζητάμε βοήθεια όποτε πραγματικά την χρειαζόμαστε, αλλά να μην ανακατεύονται οι τρίτοι στην καθημερινή μας ζωή «βοηθώντας» και κάνοντας την κατάσταση κουραστική και αφόρητη. Και πιστέψτε με όταν σας λέω ότι τα πεθερικά μου μπορούν να ασκούν πίεση με πολλούς και διάφορους τρόπους, κάνοντας το «όχι» από πλευράς μας πολύ δύσκολο!

Κάτι μου λέει ότι τους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν αρκετά άρθρα πάνω σε αυτό το θέμα! Είμαι αποφασισμένη όμως να διευθετήσω την κατάσταση όσο καλύτερα μπορώ, εξασφαλίζοντας την αρμονική συνύπαρξη όλων των γενεών. Πιστεύω ότι τελικά θα τα καταφέρουμε να βρούμε τις απαραίτητες ισορροπίες!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s