Η μάστιγα της ύπαρξής μου

Καλημέρα και καλή Κυριακή!

Δε σας έχω συνηθίσει στο να γράφω Κυριακή. Είπα όμως να γίνω αυθόρμητη. Ξέρω ότι η φίλη μου η Αλίνα θα χαρεί που θα δει άρθρο έτσι αναπάντεχα. Να πω την αλήθεια, η Αλίνα με έχει γεμίσει με τόσα κομπλιμέντα για το blog που θα μπορούσα να γράφω για αυτήν και μόνο! Ορίστε λοιπόν, για σένα κοριτσάκι μου το σημερινό άρθρο. Να δούμε αν θα σου αρέσει το θέμα.

Το θέμα είναι η μάστιγα της ζωής μου. Ζητώ συγγνώμη, γιατί ο πρώτος όρος περιγραφής της μάστιγας αυτής που μου έρχεται στο μυαλό είναι αγγλικός: procrastination. Στα Ελληνικά θα έλεγα ότι το πρόβλημά μου είναι η αναβλητικότητα. Αναβλητικότητα τέτοιου βαθμού που φτάνει να καθορίζει την όλη ζωή και ύπαρξη, την όλη καθημερινή δραστηριότητα – ή την έλλειψη αυτής. Αλλά δεν είναι τόσο απλό το θέμα: είναι η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να κάνεις, σήμερα, και να, τώρα αρχίζεις, αλλά μια στιγμή, κάτι άλλο προέκυψε, ας το κάνεις εκείνο πρώτα! Και μετά προκύπτει και κάτι άλλο, και κάτι άλλο, πράγματα μικρά και ασήμαντα, πράγματα που δεν θα έπρεπε να σου τραβάνε την προσοχή και να σε αποσπούν από το στόχο σου, αλλά το κάνουν. Και η μέρα τελειώνει, και η επόμενη αρχίζει με ακριβώς την ίδια λίστα εκκρεμμοτήτων, και ένα κόμπο τύψεων στο πίσω μέρος του μυαλού. Αν δεν είσαι συνεπής απέναντι στον εαυτό σου, τότε πώς μπορείς να είσαι συνεπής απέναντι στους άλλους;

Γιατί συμβαίνει αυτό; Το αποδίδω στην ψυχολογία του καθενός. Στη δική μου περίπτωση νομίζω ο πρώτος και κύριος λόγος της αναβλητικότητάς μου είναι ένας υποσυνείδητος φόβος αποτυχίας. Αν δεν αρχίσεις να κάνεις κάτι, τότε δεν μπορείς να αποτύχεις, έτσι δεν είναι; Και αν σου έχουν πιπιλήσει το μυαλό σε όλη την παιδική σου ηλικία ότι είσαι έξυπνη και ταλαντούχα και μπορείς να κάνεις τα πάντα, τότε ο φόβος της αποτυχίας αρχίζει και υψώνεται μέχρι που υπερσκιάζει τα πάντα. Διαβάστε αυτό το άρθρο, το οποίο έχει γίνει η προσωπική μου βίβλος, και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Φέτος έχω βάλει ως στόχο την κατανίκηση της βαθιά ριζωμένης σε ψυχολογικά αίτια αναβλητικότητάς μου. Δεν αναφέρομαι στους 10 στόχους της χρονιάς, που εξέθεσα σε προηγούμενο άρθρο. Αναφέρομαι στο ένα συστατικό της ζωής μου που θα καταστήσει τους 10 εκείνους στόχους πραγματοποιήσιμους. Ένα πολύ απλό συστατικό: ο απεμπολισμός κάθε είδους φοβίας σχετικής με τις δυνατότητες, τις ικανότητες και τις φιλοδοξίες μου. Μέχρι τώρα αυτός ο τρόμος ότι δεν είμαι αρκετά καλή σε σύγκριση με τους συναδέλφους μου με ακινητοποιούσε και με έκανε να αποδίδω σε ένα μικρό ποσοστό των δυνατοτήτων μου. Αλλά τώρα αλλάζω τακτική: ξεχνάω τι σημαίνει «σύγκριση». Έχω ήδη εγκαταλείψει τον παραδοσιακό μου εργασιακό χώρο. Δεν έχω πια να ανταγωνιστώ κανέναν συνάδελφο, κανέναν με μεγαλύτερα προσόντα, με περισσότερο χρόνο, μεγαλύτερη αφοσίωση και αποφασιστικότητα, έναν από αυτούς τους πωρωμένους ερευνητές που περνούν δώδεκα ώρες το εικοσιτετράωρο στο ινστιτούτο. Δεν είναι απαραίτητο να βλέπω κάθε συνεργάτη ως ανταγωνιστή, δεν είναι απαραίτητο να νιώθω μειονεκτικά απέναντι σε κανέναν. Μπορώ επιτέλους να δίνω ειλικρινή συγχαρητήρια στους φίλους ερευνητές για τις επιτυχίες τους. Δεν τους φθονώ, δεν περνάω τα βράδια μου διερωτώμενη γιατί δεν καταφέρνω εκείνα που έχουν καταφέρει εκείνοι, βρίσκοντας χίλιες δικαιολογίες οι οποίες λίγο με πείθουν.

Αυτή είναι η καινούρια μου τακτική: βάζω τον εαυτό μου στο χαμηλότερο σκαλί. Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς επάγγελμα, χωρίς εργασία και με σχεδόν μη χρησιμοποιήσιμα προσόντα (πιστέψτε με, κανείς δε σε προσλαμβάνει εκτός ακαδημαϊκών χώρων επειδή ξέρεις καλή θεωρητική αστροφυσική!). Ξεκινώ από το μηδέν, και αντί να το δω αυτό – στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου – ως μειονέκτημα, το βλέπω ως επαναπροσδιορισμό. Καιρός να αλλάξει η ταμπέλα, καιρός να φύγουν οι φόβοι, καιρός να αρχίσει η πραγματική και ουσιαστική δραστηριότητα, η ανεμπόδιστη από την αναβλητικότητα!

Γι’ αυτό αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω, δεν θα το πολυσκεφτώ. Θα ανοίξω τον υπολογιστή και θα αρχίσω να εργάζομαι προς την πραγματοποίηση των στόχων του 2013. Απλά, αβίαστα, και χωρίς να βασίζω το όλο μέλλον και όλες τις προοπτικές της επιτυχίας μου, προσωπικής και επαγγελματικής, στην επίτευξη αυτών των στόχων. Η ερευνητική καριέρα μου βούλιαξε κάτω από το αφόρητο βάρος των πιεστικών προσδοκιών και των συνδεδεμένων με αυτές φοβιών. Αλλά η υπόλοιπή μου ζωή, οι επόμενοί μου στόχοι, δεν θα έχουν την ίδια τύχη.

Καλή Κυριακή λοιπόν, και ελπίζω Αλινάκι να μη σε απογοήτευσα!

Advertisements

5 thoughts on “Η μάστιγα της ύπαρξής μου

  1. Μόλις περιέγραψες ολόκληρη την ύπαρξή μου…. Όχι μόνο ΔΕΝ με απογοήτευσες, αλλά με ταρακούνησες για τα καλά! Για μια ακόμη φορά τα θερμά μου συγχαρητήρια!!! Ο σύζυγός μου συμφωνεί και επαυξάνει πως πρέπει να εκδίδεις τα άρθρα σου διότι οτιδήποτε άλλο είναι πολύ απλά ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ!
    Σε ευχαριστώ για μια ακόμη φορά.

  2. Θα συμφωνήσω με την Αλίνα. Και μένα με ταρακούνησες και με περιέγραψες απόλυτα! Είναι απίστευτο τελικά πόσοι άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται στο ίδιο μονοπάτι (εντάξει όχι απόλυτα ίδιο, αλλά καταλαβαίνεις). Μη σου πω με καθησύχασες κιόλας! Να ‘σαι καλά και καλή (υπόλοιπη) μέρα!

  3. «Ξεκινώ από το μηδέν, και αντί να το δω αυτό – στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου – ως μειονέκτημα, το βλέπω ως επαναπροσδιορισμό». Όσο γι’αυτό το σχόλιό σου, μπράβο! Θέλει κότσια να ξεκινάς κάτι καινούριο και να μην κολλάς σε ηλικίες. Μάλιστα προτείνω να γράψεις και ένα άρθρο περί του γενικότερου κολλήματος που υπάρχει με τις ηλικίες, και την αδράνια ή παθητικότητα που αυτό μπορεί να δημιουργεί.

  4. Παράθεμα: 3 τρόποι υπερνίκησης της αναβλητικότητας, ή αλλιώς: μην υποτιμάτε τη φόρα! | Εν γάμω βίος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s