Δουλειά από το σπίτι; Ναι, αλλά υπό προϋποθέσεις …

workplaceΠριν από μερικές ημέρες έλαβα μία παράκληση από μια αναγνώστρια του blog για τη συμπλήρωση και προώθηση ενός ερωτηματολογίου, το οποίο απευθύνεται σε εργαζόμενες μαμάδες, ή σε μαμάδες που θα ήθελαν να εργαστούν. Σας προτρέπω να το συμπληρώσετε, αν είστε μαμά και σας απασχολεί οτιδήποτε έχει να κάνει με την εργασία:

Ερωτηματολόγιο για εργαζόμενες μαμάδες/μαμάδες που θα ήθελαν να εργαστούν  

Προσπερνώντας την – επίμονη και πιεστική, κακά τα ψέματα – σκέψη ότι σε μια σύγχρονη κοινωνία δεν θα έπρεπε καν να τίθεται το θέμα αν οι μαμάδες μπορούν να δουλεύουν, τουλάχιστον όχι περισσότερο από το αν οι μπαμπάδες θα έπρεπε να δουλεύουν, πρέπει να ομολογήσω ότι το θέμα της εργασίας με έχει απασχολήσει εδώ και πολλά χρόνια. Στο δικό μας σπιτικό οι ρόλοι είναι ίσα μοιρασμένοι. Μάλιστα τώρα με την εγκυμοσύνη οι ρόλοι είναι εντελώς άνισοι, τουτέστιν εγώ κάθομαι στον καναπέ και χαζεύω, ενώ ο – σύντομα θα ανακηρυχθεί άγιος – σύζυγός μου κάνει όλα τα υπόλοιπα. Η συνεισφορά μου περιορίζεται σε καμιά μακαρονάδα πού και πού, και στο να κάνω σχέδια, λίστες για ψώνια και να διαμαρτύρομαι όταν όλα δεν γίνονται στην εντέλεια.

Όμως παρεκτρέπομαι, το θέμα σήμερα είναι η εργασία, και δη η εργασία από το σπίτι. Ξέρω ότι για πολλές μαμάδες, και για πολλούς γονιούς, η εργασία από το σπίτι είναι ένα όνειρο, αν και κάποιες φορές φαντάζει ως όνειρο απατηλό, θερινής νυκτός, ευχάριστη φαντασίωση ή τέλος πάντων πολύ δύσκολο για να πραγματοποιηθεί. Στη δική μας οικογένεια το όνειρο αυτό το έχει επιτύχει ο σχεδόν άγιος μπαμπάς μας, ο οποίος – έξυπνος γαρ – επέλεξε το επάγγελμα του web developer, που όχι μόνο είναι ευέλικτο και προσοδοφόρο, αλλά στη σημερινή εποχή περιζήτητο.

Εγώ πάλι, παρόλο που είμαι σπιτόγατα και μου καλαρέσει η ιδέα της δουλειάς από το σπίτι, έχω τις αμφιβολίες μου. Κι αυτό γιατί, όσο και να δουλεύεις, όταν είσαι στο σπίτι, ε τότε είσαι στο σπίτι. Αν πρέπει δηλαδή μια δουλειά του σπιτιού να γίνει, θα την κάνεις, ενώ αν πρέπει να χτυπήσεις κάρτα στην εταιρεία που δουλεύεις, τότε θα πας αναγκαστικά, κι ας μη διευθετηθεί η εκκρεμμότητα του νοικοκυριού. Έτσι μαζεύεις περισσότερες ώρες εργασίας εκτός, αφού δεν έχεις καν την ευκαιρία να κάνεις κάτι άλλο. Άσε που αν δουλεύεις στο σπίτι και δεν έχεις συμπληρώσει τις απαιτούμενες ώρες, θα καθήσεις να δουλέψεις το βράδυ. Και είμαι πολύ εναντίον των ελεύθερων ωρών εργασίας: θέλω να εργάζομαι όσες ώρες μου αναλογούν, αλλά μετά να αφήνω τη δουλειά στη δουλειά, και όταν έρχομαι σπίτι να τα ξεχνάω όλα και να ηρεμώ. Δεν θέλω να ζω με τη δουλειά μου, γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι πηγή άγχους, και υποψιάζομαι ότι αυτό θα συμβεί αν τύχει και βρω εργασία από το σπίτι. Και εκτός αυτού, υπάρχει και το θέμα της κοινωνικότητας, μιας από τις ψυχολογικές ανάγκες του ανθρώπου: είναι όμορφο να αλληλεπιδράς με άτομα πέραν της οικογένειάς σου καθημερινά, στον καφέ, στο διάλειμμα για μεσημεριανό, να ανταλάσσεις μια κουβέντα, να καλλιεργείς διαπροσωπικές σχέσεις και εκτός διαδικτύου!

Ο σύζυγος λοιπόν φαίνεται να τα έχει διευθετήσει όλα αυτά σε καλό βαθμό. Εκείνου του ταιριάζει – αν και τον βλέπω πώς κάποιες φορές αγχώνεται με κάποιο πρότζεκτ και δεν μπορεί να το βγάλει από το μυαλό του. Ωστόσο το ίδιο θα μπορούσε να του συμβεί και αν δούλευε εκτός σπιτιού. Άσε που γλιτώνει τις μετακινήσεις, οι οποίες όσο σύντομες κι αν είναι, αν είσαι γονιός μετρούν σημαντικά στο χρόνο που χάνεις από την οικογένειά σου. Και – κακά τα ψέματα – στο σπίτι έχεις την ησυχία σου, δεν γελάνε οι συνάδελφοι στο διάδρομο, έχεις την ευκαιρία να συγκεντρωθείς για όση ώρα θέλεις, χωρίς διακοπές και απόσπαση της προσοχής.

Και αυτό με φέρνει σε ένα άλλο θέμα: δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα μπορούσα να δουλέψω με ένα μωρό στο σπίτι. Για μεγαλύτερο παιδί που μπουσουλάει ή περπατάει ούτε λόγος, εκτός κι αν το παιδί είναι αρκετά μεγαλύτερο, τόσο ώστε να είναι αυτόνομο για μερικές ώρες. Και πάντα εκνευρίζομαι με τις κλασσικές ατάκες ανθρώπων που δεν έχουν παιδιά: «μα μπορείς να πάρεις το μωρό στη δουλειά» ή «μα μπορείς να δουλέψεις και στην άδεια μητρότητας». Ναι, ίσως να μπορείς να δουλέψεις λιγάκι, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που εκείνοι που λένε τέτοια πράγματα φαντάζονται. Νομίζω ότι έχουν στο μυαλό τους μία κατάσταση όπου το μωρό είναι αντίστοιχο με ένα κατοικίδιο ζώο, ή καλύτερα με ένα έπιπλο: το παίρνεις στη δουλειά, το αφήνεις στην άκρη και εσύ εργάζεσαι ανενόχλητος, και μάλιστα περίπου τις ίδιες ώρες που θα εργαζόσουν και χωρίς να ήταν το μωρό-έπιπλο εκεί.

Όσοι νομίζατε κάτι τέτοιο, συγγνώμη αλλά θα σας χαλάσω την καρδιά: τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι! Ένα μικρό μωρό έχει πολλές ανάγκες. Εκτός από το τάισμα-θήλασμα, το οποίο ακολουθείται από ρέψιμο, αλλαγή πάνας, καθάρισμα, κάποιες φορές εμετούλη και άλλαγμα ρούχων, και μετά κούνημα να κοιμηθεί, εκτός λοιπόν από όλα αυτά, τα οποία παίρνουν – πιστέψτε με – αρκετή ώρα … Τα μωρά έχουν την άκρως ενοχλητική τάση να κλαίνε, και να μην πηγαίνουν πάντα για ύπνο όταν θέλεις εσύ, και να έχουν κωλικούς, και να βγάζουν δοντάκια, και να αρρωσταίνουν, και να θέλουν αγκαλιά, και, και, και … Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μπορείς να δουλέψεις δύο ώρες για κάθε τρίωρο εργασίας, και αυτή είναι η καλύτερη, ιδανικότερη, τελειότερη περίπτωση, η οποία δεν θα συμβαίνει κάθε μέρα. Και όλο αυτό είναι δυνατόν μόνο σε μια περιορισμένη περίοδο που το μωρό δεν έχει μάθει να γυρίζει πλευρό, και δεν έχει αρχίσει να κάνει τις πρώτες προσπάθειες μπουσουλήματος, γιατί τότε – το δικό μου μωρό τουλάχιστον – δε βρίσκει ησυχία και θέλει διαρκώς να παίζει και να κινείται. Και για παιδάκι που αρχίζει και περπατάει, τότε δεν το συζητάμε καθόλου! Θυμάμαι ακόμα πολύ έντονα περιστατικό κατά το οποίο μου έσπασε μια κούπα στο γραφείο και γύρισα το κεφάλι μου για να διαπιστώσω ότι η ενός έτους κόρη μου είχε πάρει το σπασμένο κομμάτι και το είχε βάλει στο στόμα. Μέχρι να σκουπίσω όλο το δωμάτιο και να βρω και τα τελευταία σπασμένα θρύψαλλα, είχε πάει η ψυχή μου και έρθει κάμποσες φορές. Άσε που έπρεπε να απευθυνθώ σε φίλους συναδέλφους για baby-sitting για όση ώρα έψαχνα – διακόπτοντας έτσι και τη δική τους εργασία.

Και όλα αυτά δεν λαμβάνουν υπόψιν το άγχος του να έχεις ένα παιδί μαζί στη δουλειά. Πιστέψτε με, το έχω προσπαθήσει. Κοιμήθηκε το μωρό; Βουρ τώρα να δουλέψω με την ψυχή στο στόμα, όσο προλάβω μέχρι να ξυπνήσει! Έκανε κιχ; Ξύπνησε τώρα; Ωχ, δεν πρόλαβα να τελειώσω! Ενώ όταν το μωρό είναι στο σπίτι, ή στον παιδικό σταθμό, είμαι ήρεμη να δουλέψω το οκτάωρό μου, και ύστερα να αφιερώσω την υπόλοιπη μέρα στο παιδί μου, χωρίς επιπλέον στρες. Άσε που όταν αρχίσει το μωρό να τσιρίζει στο γραφείο έχεις και το επιπρόσθετο άγχος ότι ενοχλείς τους συναδέλφους σου, οι οποίοι είναι μεν ευγενικοί και δεν παραπονιούνται, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουν κάθε δικαίωμα να δουλεύουν απερίσπαστοι στον εργασιακό τους χώρο. Τα αντίστοιχα, φυσικά, ισχύουν και για τη δουλειά με παιδί στο σπίτι – με την εξαίρεση της ενόχλησης των συναδέλφων.

Δουλειά από το σπίτι λοιπόν; Ίσως, αλλά με συγκεκριμένους όρους:

  1. Η δουλειά θα μένει στη δουλειά. Αυτό για μένα σημαίνει ότι θα έχω έναν ξεχωριστό χώρο γραφείου, και το βράδυ το φως του δωματίου αυτού θα σβήνει, η πόρτα θα κλείνει, και ο εργασιακός χώρος θα μένει άδειος. Το υπόλοιπο σπίτι δεν θα είναι συνδεδεμένο με οτιδήποτε έχει να κάνει με εργασία, και θα έχω την ευκαιρία να ηρεμώ και να χαλαρώνω τα βράδια μου και τις άλλες ώρες που δεν δουλεύω. Σαν να γύριζα από το γραφείο.
  2. Τα παιδιά θα είναι στον παιδικό σταθμό. Για ευνόητους λόγους, οι οποίοι εξηγήθηκαν παραπάνω.
  3. Ασκήσεις αυτοπειθαρχείας! Θα πρέπει πρώτα να εκπαιδεύσω τον εαυτό μου: είναι τα πιάτα βρώμικα; Θέλει το μπάνιο καθάρισμα; Πρέπει να πάω στο ταχυδρομείο; Αυτά θα μπουν στο πρόγραμμα για συγκεκριμένες ώρες της μέρας/εβδομάδας. Η δουλειά θα έχει τις δικές της ώρες, ίσως ένα ελάχιστο όριο, κατά τις οποίες πάντα και ανεξαιρέτως θα είμαι στο δωμάτιο εργασίας και θα είναι σαν να μην είμαι στο σπίτι.

Τα λέω όλα αυτά εν γνώσει των αδυναμιών μου και του γεγονότος ότι δεν έχω ακόμα δουλέψει – τουλάχιστον όχι επί πληρωμή – από το σπίτι. Η εμπειρία του συζύγου μου όμως μου έχει διδάξει αρκετά. Ίσως λοιπόν καταφέρω κι εγώ κάποτε να πραγματοποιήσω αυτό το – για πολλούς – όνειρο, της εργασίας με τις πιτζάμες!

Advertisements

4 thoughts on “Δουλειά από το σπίτι; Ναι, αλλά υπό προϋποθέσεις …

  1. Πολύ ενδιαφέρον, το σκεπτικό σου αλλά και ο μπαμπάς WAHD! Να μας δώσει μια συνέντευξη, να γίνουν δύο οι μπαμπάδες που εργάζονται από το σπίτι στο mammasworkathome 😉 Με το καλό και το μωράκι σου!

    [… τελικά αυτά τα παιδιά στο mikroimegaloi.gr κάνουν καλή δουλειά…]

    • Δεν νομίζω ότι θα έχει πρόβλημα ο μπαμπάς μας να δώσει συνέντευξη! Μόνο που θα πρέπει να την μεταφράσω, γιατί ο σύζυγός μου είναι Γερμανός. Εγώ φυσικά εκτιμώ και θαυμάζω πάντα τις απόψεις του συζύγου μου, αλλά δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής 🙂

  2. Καλημέρα και πάλι,

    θα ήθελες να μας στείλεις μια διεύθυνση e-mail για να σας πούμε περισσότερα σχετικά; Δεν καταφέραμε να βρούμε τη δική σου μέσω του μπλογκ. Μπορείς να μας βρεις εδώ: http://www.mammasworkathome.gr/contact.

    Θα περιμένουμε με χαρά 🙂

    Καλλιόπη, Διόνα

  3. Παράθεμα: Δουλειά από το σπίτι; Ναι, αλλά υπό προϋποθέσεις … | Εν γάμω βίος | www.homeworkingnews.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s