Η οικογένεια, η μεγαλύτερη περιπέτεια απ’ όλες!

Αυτό που τραβάει πάντα την προσοχή είναι το εντυπωσιακό, το διαφορετικό, το πρωτόγνωρο. Ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να προσέχει την αλλαγή, το στοιχείο του περιβάλλοντος που ξεχωρίζει από τα άλλα. Από βιολογικής απόψεως αυτό είναι πολύ χρήσιμο: το νέο μπορεί να φέρνει μαζί του κίνδυνο, ο οποίος θα πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί. OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Από την άλλη θέλουμε και σιγουριά. Θέλουμε να μπορούμε να προβλέψουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, και νιώθουμε άβολα κατά τη διάρκεια μεταβατικών περιόδων, όταν δεν ξέρουμε πού θα καταλήξουμε και σε ποια κατάσταση θα μας βρει το επόμενο πρωί.

Έχετε παρατηρήσει πόσες σχέσεις τελειώνουν γιατί ο ένας «βαρέθηκε» τον άλλον; Γιατί η ζωή είχε γίνει ρουτίνα; Είναι μερικοί άνθρωποι που αποζητούν πάντα το καινούριο, το διαφορετικό, αυτό που θα τους συγκινήσει εκ νέου όταν εκείνο που παλιότερα τους συγκινούσε έχει χάσει τα αρχικά του θέλγητρα. Είναι και άλλοι που θέλουν τη σταθερότητα, τη σιγουριά και τη ρουτίνα τους, και με αυτόν τον τρόπο να διατηρούν την αίσθηση του ελέγχου στην κατά τα άλλα χαοτική ζωή μας.

Πάνω στον ένα χρόνο στη Γαλλία είχα πια σιγουρευτεί σε ποια ομάδα ανθρώπων ανήκω! Είμαι από τους πολύ βαρετούς τύπους. Θέλω σιγουριά και σταθερότητα, δεν θέλω πολλές πολλές αλλαγές – εκτός κι αν είναι αλλαγές διακόσμησης στο σαλόνι μου, ή στην κουζίνα μου, ή κανένα καινούριο έπιπλο έτσι για την ανανέωση. Βλέπω τους συναδέλφους που αλλάζουν χώρα ανά διετία, ή τριετία, ή καμιά φορά και ανά μερικούς μήνες, και αναρωτιέμαι πώς μου είχε καρφωθεί επί σειρά ετών η ιδέα στο μυαλό ότι θα μπορούσα να ζήσω αυτού του είδους τη ζωή. Γιατί, πιστέψτε με, δεν μπορώ. Θέλω να βρω τη βάση μου, το σπιτικό μου, το μέρος όπου τα παιδιά μου θα πάνε σχολείο και θα μεγαλώσουν χωρίς να ξεριζώνονται και να αναγκάζονται να βρουν νέους φίλους κάθε λίγο και λιγάκι.

Γιατί δεν το είχα καταλάβει αυτό πριν τα τριάντα; Ποιος ξέρει! Ίσως από κεκτημένη ταχύτητα. Το έχω ξαναπεί, μην υποτιμάτε τη φόρα! Αρχίζεις να κάνεις ένα πράγμα, να δουλεύεις προς ένα στόχο και από κάποια στιγμή και πέρα το πείσμα αναλαμβάνει τα ηνία και σε πάει – κι εντωμεταξύ τα ενδιαφέροντα μπορεί να έχουν μετακινηθεί προς άλλες κατευθύνσεις και το περιβάλλον σου να σου δίνει ξεκάθαρες ενδείξεις ότι η πορεία στην οποία βρίσκεσαι δε συμφωνεί με την ιδιοσυγκρασία σου. Ίσως βέβαια φταίει και η οικογένεια, η λαχτάρα για παιδιά και για μια ακόμα εγκυμοσύνη, η οποία ήρθε αρκετά γρήγορα. Πολλοί μου έχουν πει «μα καλά γιατί βιάστηκες να κάνεις παιδί πριν τελειώσεις το διδακτορικό;» Υπάρχουν αρκετές γυναίκες στην αστροφυσική που μετά το διδακτορικό έκαναν δύο-τρία ποστ-ντοκ και εκεί ανάμεσα στα 35 και στα 40 βρήκαν μια ακαδημαϊκή θέση, και έκαναν και ένα-δυο παιδιά. Δηλαδή, αυτό το έκαναν αν ο σύντροφός τους εξακολούθησε να μένει μαζί τους, καθώς δυστυχώς ακόμα και σήμερα στην κοινωνία μας είναι πολύ ευκολότερο για τους άντρες να βρουν συζύγους που τους ακολουθούν από χώρα σε χώρα και από πόστο σε πόστο υποστηρίζοντας την καριέρα τους παρά για τις γυναίκες ερευνήτριες.

Κι εγώ ήμουν από τις τυχερές! Είχα έναν τέτοιον άντρα, που δεν είχε πρόβλημα να μετακινείται και να με ακολουθεί, ενώ εγώ ακολουθούσα το όνειρό μου. Αλλά το όνειρό μου, το κρυφό μου όνειρο που δεν το παραδεχόμουν στους ακαδημαϊκούς κύκλους, ήταν να έχω ένα μωρό να μου κάνει «αγκού» και να μου χαμογελάει, και άλλο ένα, και – ποιος ξέρει! – ίσως και άλλο ένα, και σε πολλά πολλά χρόνια να πλάθω κουλουράκια με τα εγγόνια μου, απολαμβάνοντας τα μικρά και όμορφα στη ζωή και όχι γυρίζοντας από συνέδριο σε συνέδριο ως αναγνωρισμένη αστροφυσικός.

Και η αλήθεια είναι ότι θαυμάζω αυτές τις γυναίκες που περιμένουν για να κάνουν οικογένεια: έχουν διπλή ανασφάλεια! Από τη μία αν θα στεριώσει η πολύ αβέβαιη καριέρα στην έρευνα, και από την άλλη, πότε θα στεριώσει, και όταν αυτό γίνει αν θα μπορούν ακόμα να κάνουν οικογένεια. Δυστυχώς για εμάς τις γυναίκες, από βιολογικής απόψεως όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα. Γι’ αυτό και ο συνδυασμός καριέρας και οικογένειας είναι από μόνος του δύσκολος – ακόμα κι αν ξεχάσει κανείς τις πλείστες κοινωνικές προκαταλήψεις και τα στερεότυπα. Τα παραγωγικά χρόνια ως προς την εργασία και την οικογένεια τείνουν να συμπίπτουν, με αποτέλεσμα συχνά το ένα να μπαίνει στο δρόμο του άλλου.

Συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν ήθελα περιπέτειες. Μου άρεσε η ιδέα του να ταξιδεύω, αλλά πρακτικά δεν με ξεκουνούσες εύκολα. Ακόμα και στη μετεφηβική ηλικία, όταν οι φίλοι μου γυρνούσαν τα καλοκαίρια στα νησιά κάνοντας τρέλες (που, είμαι σίγουρη, συμπεριλάμβαναν μια μεγάλη ποσότητα αλκοόλ), προτιμούσα να κάθομαι στη βεράντα του εξοχικού μας σπιτιού πίνοντας παγωμένη λεμονάδα και διαβάζοντας ένα βιβλίο. Και κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι! Ο σύζυγος είναι ακόμα χειρότερος από εμένα. Ό,τι εκδρομή έχουμε κάνει είναι οργανωμένη από εμένα, και έχει βρει μεγάλη αντίσταση στην προετοιμασία της – παρόλο που κατά κοινή ομολογία συνήθως τελικά περνάμε ωραία. Κάθε φορά που μετακομίζαμε σε νέο μέρος λέγαμε «αλλά τώρα θα δούμε την περιοχή, θα κάνουμε εκδρομές τα Σαββατοκύριακα, θα γνωρίσουμε τον τόπο!» – και όσο τον γνωρίσατε εσείς, άλλο τόσο τον γνωρίσαμε εμείς.

Το ίδιο μου συνέβη και με την ερευνητική καριέρα. Τελικά δεν είχα καμία όρεξη να μετακινούμαι, να γνωρίζω καινούρια μέρη και να γίνομαι κάθε λίγο και λιγάκι μέρος μιας καινούριας κουλτούρας. Άλλο το ταξίδι, άλλο η μετοίκηση! Δεν θέλω την καινούρια εμπειρία. Δεν θέλω τους ορίζοντες που αυτή ανοίγει. Δε χρειάζομαι να ζήσω σε άλλο ένα τελείως διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον για να συνειδητοποιήσω ότι οι νοοτροπίες αλλάζουν από τόπο σε τόπο και για να μάθω να σέβομαι τους ανθρώπους από όπου κι αν προέρχονται.

Η δική μου περιπέτεια είναι μία που τη μοιράζομαι με δισεκατομμύρια κόσμο: είναι η περιπέτεια της μητρότητας, του να είσαι γονιός, η περιπέτεια της οικογένειας. Είναι μπανάλ, είναι αναμενόμενη, και δε με κάνει καθόλου ξεχωριστό άτομο. Αλλά δεν χρειάζομαι εμπειρίες και εξωτικές ιστορίες να διηγούμαι για να νιώθω ξεχωριστή… αρκεί να κοιτάξω το μωρό μου, αυτό το έξυπνο και θαυμαστό πλάσμα, για να καταλάβω ότι καμία καριέρα, καμία πληθώρα ταξιδιών και ανεκδοτικών συμβάντων σε εξωτικές χώρες δε θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη θέα της μικρής να πίνει γάλα από το ποτηράκι χωρίς να χύνει σταγόνα. Αυτό για μένα είναι το πιο θαυμαστό από όλα!

#χαζομαμά

Advertisements

10 thoughts on “Η οικογένεια, η μεγαλύτερη περιπέτεια απ’ όλες!

  1. Αμα σου πω,οτι αυτο ακριβως ηταν κι εμενα το ονειρο μου…πηγα,ηρθα,ειδα,και απηλθα! ειχα τις ευκαιριες,μα τωρα ξερω οτι τεχνηεντως τις απεφευγα,απογοητευσα τους παντες που για αλλα με προοριζαν..και κατα 70% ,ακολουθησα αυτο που ηθελε η καρδια μου. Το 70% προσεξε το!!!Δεν ειναι κι ασχημο ποσοστο! καλημερα !

  2. ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ.ΕΙΝΑΙ ΤΟ 2 ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ.ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΛΛΑ.ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΕΤΣΙ ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ,ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΞΗ

    • Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια! Δεν εγγυώμαι ότι δε θα αλλάξω, αλλά θα προσπαθήσω όποια αλλαγή να είναι προς το καλύτερο!

  3. Έρευνα ή οικογένεια! Δύσκολη επιλογή…ή μάλλον όχι και τόσο…Τέλειωσα το διδακτορικό μου τέλη Οκτώβρη και είμαι ήδη στον 8ο μήνα…Εκτός έρευνας, πιθανότατα για ένα χρόνο ακόμα. Αλλά δε θα άλλαζα αυτό που ζω με όλα τα paper και ερευνητικά του κόσμου!!
    Να χαίρεσαι το παιδάκι σου και καλή δύναμη!

    Τρελοτουρίστρια

    • Καλή δύναμη και σε εσένα! Ελπίζω να σου πάνε όλα καλύτερα απ’ ό,τι σε εμένα! Συγχαρητήρια για το πτυχίο!

  4. Κι εγώ έχασα την υπομονή μου στο τρελοκυνηγητό μιας καριέρας και ήθελα μετά κάτι σταθερό..Και αυτό που έλεγαν «γιατί έκανες παιδί κατά το διδακτορικό» είναι χαζό..ξέρεις πόσες γυναίκες αναβάλανε και μετά δεν μπορούσαν..;
    Γράφεις πολύ όμορφα και ναι, τα παιδιά μας είναι η περιπέτεια μας..εννοείται!

    • Ευχαριστώ για τα καλά λόγια! Και συμφωνώ, καλύτερα νωρίτερα που αν εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα έχεις και κάποιον χρόνο να το αντιμετωπίσεις.

  5. Ιωάννα μου, ανάμεσα στο παιδί και την καριέρα, εννοείται ότι διαλέγω το παιδί και δεν μετανιώνω. Όταν γίνεσαι μάνα και θέλεις να δημιουργήσεις βρίσκεις τον τρόπο. Συνδυάζεις διαφορετικά τις προτεραιότητες σου. Πιστεύω ότι όλα γίνονται για καλό. Ο ερχομός του παιδιού μου με ισορρόπησε, μου έδειξε τι είναι σημαντικό στη ζωή και με ξε-άγχωσε. Μου έδειξε τα σημαντικά από τα ασήμαντα. Με το καλό το νέο σου μωρό! Περιμένουμε νέα!

  6. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι και «προορισμένοι» για να δημιουργήσουν οικογένεια.Υπάρχουν περιπτώσεις γυναικών που έχουν να προσφέρουν πολλά περισσότερα στο αντικείμενο της δουλειάς τους,εκεί που κι οι ίδιες είναι «προορισμένες» να αισθάνονται όμορφα με τον εαυτό τους,εκεί που αληθινά δημιουργούν και με λίγα λόγια αυτή είναι η δική τους δύσκολη περιπέτεια.Αυτά τα λέω γιατί δεν θεωρώ αναγκαίο το δίλημμα καριέρα ή οικογένεια,αντιθέτως το αισθάνομαι μία καταπιεστική και αγχωτική κατάσταση.Το μόνο που χρωστάμε στον εαυτό μας είναι γενικώς να φροντίζουμε να ξέρουμε τι μας γίνεται και πού βρισκόμαστε κι έτσι όλα θα έρθουν στη ζωή όπως πρέπει να έρθουν χωρίς πιέσεις!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s