Η ανίδεη μαμά, και οι απορημένοι περαστικοί

35+4Τι σας έλεγα πριν από μερικές εβδομάδες σχετικά με τον μπέμπη που κάνει κωλοτούμπες στην κοιλιά; Γράψτε λάθος. Είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι καλά θα κάνουμε να εμπιστευόμαστε τους γιατρούς, γιατί κάτι ξέρουν κι εκείνοι…

Που λέτε ο τελευταίος υπέρηχος έδειξε ότι ο μπέμπης είναι με το κεφάλι κάτω! Καμία κωλοτούμπα. Δεν έχει χώρο, λένε οι γιατροί. Απλά γυρίζει από τα δεξιά στα αριστερά, τεντώνει τα πόδια, τουρλώνει τον ποπό, κλωτσάει σε όποια κατεύθυνση βρει. Και νομίζει η ανίδεη μάνα ότι ολόκληρο το μωρό γυρίζει! Χαράς ευαγγέλια λοιπόν! Υπάρχει κάποια πιθανότητα τουλάχιστον να αποφευχθεί η καισαρική. Τώρα, όντας στην 36η εβδομάδα, οι γιατροί μου λένε ότι η πιθανότητα να μείνει ο μπέμπης στη «σωστή» θέση είναι αρκετά μεγάλη. Και καθώς το μωρό πλησιάζει τα 3 κιλά (ναι, άλλο ένα μεγάλο μωρό!) τόσο ο χώρος μικραίνει, και τόσο αυξάνονται οι ελπίδες της … φυσιολογικής έλευσης.

Και ενώ τόσο καιρό ανησυχούσαμε για το πόσο θα κρατήσει η εγκυμοσύνη και ευχόμασταν να μην έρθει το μωρό πρόωρα, τώρα ελπίζουμε να μην αργήσει και πολύ. Λίγο το αυξημένο βάρος, λίγο οι αντοχές μου που όλο και μειώνονται, ομολογώ ότι δεν θέλω καθόλου να φτάσω στις 4ο εβδομάδες, ιδιαίτερα επειδή όλα δείχνουν ότι το μωρό θα είναι τότε κοντά στα 4 κιλά! Και αν σκεφτούμε ότι πολλές εγκυμοσύνες ξεπερνούν την προβλεπόμενη ημερομηνία τοκετού … Ελπίζω η δική μου να μην είναι μια από αυτές!

Εντωμεταξύ τις τελευταίες μέρες επαναλαμβάνεται ένας συγκεκριμένος διάλογος μεταξύ εμού και περαστικών, οι οποίοι με βλέπουν να περπατώ αγκομαχώντας. Μου λένε λοιπόν:

– Κοντεύετε ε;

– Περίπου έναν μήνα ακόμα έχω! (απαντάω εγώ)

– Τι; Τόσο πολύ;

Αφού ο συγκεκριμένος διάλογος επαναλήφθηκε για άλλη μια φορά σήμερα με την σερβιτόρα σε ένα τοπικό εστιατόριο, σκέφτηκα να την ρωτήσω αν η κοιλιά φαίνεται πράγματι τόσο μεγάλη. Ναι, μου απάντησε. Μοιάζω για ετοιμόγεννη. Θεωρητικά, της απάντησα, το μωρό θα πάρει κανένα κιλό ακόμα μέχρι να φτάσουμε στις 40 εβδομάδες, κάτι που θα συντελέσει σε περαιτέρω φούσκωμα.

Αν κάνω μια λίστα με όλα τα συμπτώματα της προηγούμενης εγκυμοσύνης που δεν υπάρχουν σε αυτή, θα δείτε ότι τα πράγματα έχουν πάει, πράγματι, σε εκπληκτικό βαθμό καλά:

  1. Φλεγμονές στους καρπούς: δεν υπάρχουν αυτή τη φορά.
  2. Απώλεια μυϊκής μάζας και κατά συνέπεια αδυναμία υποστήριξης του σωματικού βάρους: δεν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο.
  3. Πόνοι στην πλάτη: μετά από ορθοστασία ή αρκετό περπάτημα. Καταπολεμούνται με ξεκούραση. Δεν ξυπνάω τη νύχτα από τον πόνο!
  4. Τράχηλος: δεν μας ενδιαφέρει πια. Στο στάδιο αυτό της εγκυμοσύνης ο τράχηλος μπορεί ακόμα και να είναι ανοιχτός (τι μαθαίνω!).

Τέλος, παρά το ότι η Γερμανία έχει υψηλό ποσοστό καισαρικών (32% το 2012), οι γιατροί είναι πρόθυμοι να επιχειρήσουν φυσιολογικό τοκετό μετά από μία καισαρική. Υπάρχουν και αρκετές γυναίκες που το κατορθώνουν, αν και, όπως μου εξηγήθηκε στην κλινική που επισκέφθηκα, γενικά στην περίπτωση αυτή δεν αφήνουν τον τοκετό να προχωρήσει αν καθυστερεί πολύ. Ωστόσο φαίνεται να υπάρχει σεβασμός προς την επιθυμία της εγκύου: κάτι που μου άρεσε ήταν ότι μου είπαν πως, αν μία γυναίκα φοβάται πολύ τον φυσιολογικό τοκετό τότε δεν αρνούνται την καισαρική, κάτι που δείχνει σεβασμό στην ψυχολογία της μέλλουσας μαμάς. Το βρίσκω εξαιρετικά σημαντικό οι επιθυμίες του ασθενή να λαμβάνονται υπόψιν, στο βαθμό που η πραγματοποίησή τους είναι εφικτή από ιατρικής απόψεως. Και παρά τα υψηλά ποσοστά καισαρικών στη Γερμανία, έχω αρκετή εμπιστοσύνη στις μαίες και στους γιατρούς.

Προσωπικά, έχοντας μία καισαρική πίσω μου, δεν καταλαβαίνω πώς μία γυναίκα θα μπορούσε να επιλέξει αυτόν τον τρόπο γέννας, εκτός και αν δεν συνειδητοποιεί τι ακριβώς είναι αυτή η εγχείρηση. Δεν με τρομάζει ο πόνος της γέννας – είναι κάτι παροδικό, και τη σημερινή εποχή μάλιστα αντιμετωπίσιμο. Προσωπικά ανυπομονώ να με πιάσουν οι πόνοι. Ανυπομονώ να ξυπνήσω τον άντρα μου και να του πω «Αγάπη, πιάσε την τσάντα που ετοιμάσαμε για το νοσοκομείο, τηλεφώνησε στη μητέρα σου να έρθει να μείνει με τη μικρή, και ντύσου, φεύγουμε!». Μία αίσθηση φυσιολογικότητας που δεν την είχα την τελευταία φορά: σαν να μου έκλεψαν την έκβαση της εγκυμοσύνης μου. Και μου έδωσαν πόνους διαρκείας και μια πετσοκομμένη μήτρα για αντάλλαγμα.

Δεν ξέρω αν τα πράγματα θα πάνε όπως τα ελπίζω. Μπορεί και όλα να έρθουν πάλι τούμπα. Αλλά τουλάχιστον επανήλθε μια αίσθηση φυσιολογικότητας στη ζωή μου, η αίσθηση ότι δεν είμαι πια τόσο παράξενο φρούτο, ότι δεν είναι και απαραίτητο να εξελίσσονται όλα τόσο αφύσικα με εμένα. Ακόμα και αν αυτή η αίσθηση διαρκέσει μόνο μερικές ημέρες, τελικά ίσως να αξίζει τον κόπο.

Advertisements

5 thoughts on “Η ανίδεη μαμά, και οι απορημένοι περαστικοί

  1. Πόσο σε καταλαβαίνω!! Αρχές του μήνα πήγα για το doppler και στο parking με ρώτησαν αν πηγαίνω για εισαγωγή! Μια βδομάδα πίσω από σένα είμαι και αναρωτιέμαι πόσο θα μεγαλώσει ακόμα αυτή η κοιλιά!!
    Πάντως η μικρή έχει γυρίσει εδώ και ένα μήνα και ελπίζω οι μαϊμουδιές που κάνει στην κοιλιά μου να μην είναι αλλαγή θέσης, αλλά να διασκεδάζει να κλωτσάει τα πλευρά μου!!
    Με το καλό!

    Τρελοτουρίστρια

    • Άντε με το καλό κι εσύ! Ελπίζω να καταφέρουμε και οι δυο τον φυσιολογικό (δε θυμάμαι είναι η πρώτη σου εγκυμοσύνη;)

      • Πρώτη εγκυμοσύνη, ναι! Έχω παντελή «άγνοια κινδύνου»!! Ελπίζω πάντως να μη χρειαστεί καισαρική, με αγχώνει η ιδέα της επέμβασης…
        Μακάρι να πάνε όλα καλά και για τις δυο μας!! Φιλιά

        Τρελοτουρίστρια

  2. ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ,ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΓΝΩΜΕΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s