Μια αίσθηση κανονικότητας, παρακαλώ …

DSC_0020Αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που με κάνει να θέλω τόσο πολύ να γεννήσω αυτή τη φορά φυσιολογικά. Εννοώ εκτός από το γεγονός ότι στην καισαρική κάποιος σου ανοίγει τη μήτρα 15 εκατοστά και βγάζει ένα ολόκληρο μωρό από μέσα σου, με αποτέλεσμα να έχεις μια πετσοκομμένη μήτρα και όλους τους κινδύνους μιας μεγάλης εγχείρησης (κάτι που, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να τρομάζει όποιον πραγματικά συνειδητοποιεί τι σημαίνει νυστέρι). Αλλά εκτός από τους λόγους υγείας, και το ότι δεν θέλω να φοβάμαι σε πιθανή μελλοντική εγκυμοσύνη πότε θα μου ανοίξει η τομή, νομίζω το κυριότερο που μου έλειψε στην προηγούμενη εγκυμοσύνη, είναι μια αίσθηση κανονικότητας.

Ναι, το ξέρω, όλοι αισθανόμαστε ξεχωριστοί, αλλά προσωπικά σπάνια αισθάνθηκα ότι ανήκω κάπου! Πάντα ήμουν στον αέρα. Στο σχολείο, μόλις στο Γυμνάσιο βρήκα μια παρέα παιδιών που ταιριάζαμε, που ήμασταν πραγματικοί φίλοι, αλλά και αυτά τα παιδιά με το πέρας του σχολείου άρχισαν να μη με συμπεριλαμβάνουν στις εκδρομές, στις εξόδους και στα ταξίδια. Δεν φταίνε κι αυτοί βέβαια – κι εγώ πολύ συχνά δεν είχα όρεξη. Μου τηλεφωνείς στις 9:30 το βράδυ για να πάμε σε ταβερνάκι; Έχω ήδη φάει και βάλει τις πιτζάμες μου. Άστο, άλλη φορά.

Μετά πίστεψα ότι βρήκα ένα μέρος να ανήκω στην αστροφυσική κοινότητα. Αλήθεια, εκεί σαν να ένιωσα στο στοιχείο μου… Αν εξαιρέσει κανείς ένα αγκάθι, ένα μεγάλο εμπόδιο που τελικά με έκανε να αφήσω την ακαδημαϊκή ζωή. Γνωρίζετε το Impostor Syndrome; Εγώ δεν το γνώριζα, και το ανακάλυψα αφού τελικά αποφάσισα να αφήσω τους ερευνητικούς χώρους. Νομίζω ότι αν υπήρχε κλίμακα της διαταραχής αυτής, χαλαρά χτυπούσα το μεγαλύτερο βαθμό. Και τώρα πάλι δεν ανήκω κάπου.

Να πω για την πατρίδα μου, και για τη δεύτερη πατρίδα μου, τη Γερμανία; Ποτέ δεν αισθάνθηκα άνετα στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Ήταν θέμα νοοτροπίας. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή κάτι δε μου πήγαινε καλά. Η συμπεριφορά γύρω μου, η αδιαφορία που έβλεπα από όλους και προς οτιδήποτε δεν είχε να κάνει με το άμεσο συμφέρον, η αγένεια, το γεγονός ότι έπρεπε να έχω μάτια και στην πλάτη για να μη με πατήσει αυτοκίνητο στο δρόμο. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, και ποτέ δεν τη συνήθισα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα, και ποτέ δεν ένιωσα ότι κάποιο μέρος μου ταιριάζει σε αυτήν τη νοοτροπία. Δεν έχει να κάνει με την ομορφιά της χώρας, με τον ήλιο και τη θάλασσα. Όση ομορφιά και να έχεις γύρω σου, αν αισθάνεσαι απόκληρος και διαφορετικός, τότε δεν είσαι στο σπίτι σου. Αλλά και στη Γερμανία, όπου αισθάνομαι καλά, δεν παύω να είμαι ξένη. Θα ομολογήσω ότι δεν διορθώνω τους συνομιλητές μου όταν με περνάνε για Γερμανίδα. Μάλλον απολαμβάνω εσωτερικά την επιτυχία μου στην εκμάθηση της γλώσσας, που με κάνει να περνάω απαρατήρητη.

Και τώρα με τις δύο μου εγκυμοσύνες, συνειδητοποιώ ότι αυτό που με ενοχλεί και πάλι είναι η διαφορετικότητα. Γιατί έπρεπε και σε αυτό το θέμα να είμαι παράξενη; Γιατί έπρεπε να έχω μια σπάνια μήτρα; Γιατί πρέπει να έχω ένα μωρό που, παρόλο που κάνει κωλοτούμπες μέσα στη μήτρα, το κεφάλι κάτω δεν θέλει να το βάλει; Την πρώτη φορά το καταλαβαίνω – έλλειψη χώρου. Γιατί το σύμπαν μου αρνείται την κανονικότητα για δεύτερη φορά; Οι στατιστικές λένε ότι μετά από μια εξωτερική στρέψη του βρέφους, η πιθανότητα να ξαναγυρίσει σε ισχιακή προβολή είναι 4%. Μα και σε αυτό το 4% πρέπει να ανήκω; Δεν φτάνει το 4% των ανωμαλιών της μήτρας; Σε πόσες σπάνιες κατηγορίες πρέπει να μπω πια;

Με τη δεύτερη εγκυμοσύνη αρχικά – αν θυμάστε – φοβόμουν πολύ. Όσο ο καιρός πέρναγε και δεν γινόταν τίποτα δραματικό, χαλάρωνα. Δεν άφηνα όμως τον εαυτό μου να ελπίζει πολλά-πολλά… Ώσπου στο τέλος, οι γιατροί κοίταξαν, τα βρήκαν όλα φυσιολογικά, ετοιμάστηκαν για την πιθανότητα φυσιολογικού τοκετού μετά από καισαρική, και … στις 37 εβδομάδες, τον ένατο μήνα, ο μπέμπης γύρισε πάλι σε ισχιακή προβολή. Οι γιατροί είπαν να κάνουμε εξωτερική στρέψη του μωρού. Και την κάναμε! Και πέτυχε! Και παρόλα αυτά, μία μέρα μετά, ο μπέμπης ξαναέκανε κωλοτούμπα. Στις 38 εβδομάδες! Και, σας το ορκίζομαι, δεν κατάλαβα τίποτα.

Το συμπέρασμά μου τώρα είναι: αφού το μωρό μπορεί να γυρίζει κατά βούληση, δεν προγραμματίζω καισαρική. Θα το ρισκάρω. Ας με πιάσουν οι πόνοι, και θα δούμε όταν πάμε στο μαιευτήριο πώς είναι η προβολή. Προς το παρόν νομίζω ότι επιμένει να έχει τον ποπό κάτω. Ας είναι! Άλλη μια καισαρική – αλλά όχι προαποφασισμένη. Θέλω να με πιάσουν οι πόνοι. Να πάω στο μαιευτήριο σαν μαμά που ξέρει ότι ήρθε η ώρα να γεννήσει, όχι σαν μια προγραμματισμένη εγχείρηση. Και πού ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά – ίσως ο μπέμπης να συνεχίσει τις κωλοτούμπες, και τελικά να καταλήξει στη σωστή θέση.

Μια προειδοποίηση προς όλους: το ανθρώπινο σώμα είναι μυστήριο. Οι γιατροί ξέρουν κάποια πράγματα, αλλά δεν μπορούν να προβλέψουν παρά μόνο με στατιστικό τρόπο. Στη δική μου περίπτωση, καμία πρόβλεψη δεν βγήκε αληθινή. Η δίκερη μήτρα δεν συμπεριφέρεται σαν δίκερη, το μωρό έχει χώρο, και η τραχηλική ανεπάρκεια της προηγούμενης εγκυμοσύνης έχει και αυτή εξαφανιστεί. Μην τα παίρνετε λοιπόν τις μετρητοίς … οι προβλέψεις είναι προβλέψεις και τίποτα άλλο.

Σας αφήνω με μερικές φωτογραφίες της κλινικής όπου κάναμε την εξωτερική στρέψη. Άλλο ένα πράγμα που μου αρέσει στη Γερμανία: τα νοσοκομεία-ξενοδοχεία, και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη! Χωρίς ιδιωτική ασφάλιση, χωρίς να πληρώνεις τίποτα επιπλέον… Το δωμάτιο που βλέπετε είναι «δωμάτιο ωδυνών». Περνάει εκεί η έγκυος τους πόνους μέχρι να έχει πλήρη διαστολή, και μετά πηγαίνει στο παραδιπλανό δωμάτιο για τη γέννα. Πόσο έλπιζα να ζήσω κι εγώ τη διαδικασία … Μια αίσθηση κανονικότητας …

DSC_0017 DSC_0018 DSC_0019DSC_0021 DSC_0022

Advertisements

4 thoughts on “Μια αίσθηση κανονικότητας, παρακαλώ …

  1. Παράθεμα: Η έλευση του σούπερ μπόμπιρα, και μια θετική ιστορία καισαρικής! | Εν γάμω βίος

  2. Παράθεμα: Άστο να πάει, άστο, ή αλλιώς: πώς οι προσδοκίες εντείνουν την απογοήτευση | Εν γάμω βίος

  3. Σήμερα βρήκα το μπλογκ σας και έχω να πω ότι το ημερολόγιο εγκυμοσύνης είναι πολύ χρήσιμο για πολλές γυναίκες που περνάνε παρόμοιες καταστάσεις. Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι το γεγονός ότι εσείς δεν αισθάνεστε καλά στην Αθήνα είναι απολύτως φισιολογικό. Ο καθένας αισθάνεται καλά σε διαφορετικό μέρος. Γι’ αυτό και υπάρχουν τόσες πολλές και διαφορετικές πόλεις (μεγάλες, μικρές, πυκνοδομημένες, κηπουπόλεις, μοντέρνες, ιστορικές, βιομηχανικές, νησιωτικές, τροπικές κτλ.). Εμένα πάλι η Αθήνα με γοητεύει ως πόλη όπως γοητεύει και πολλούς άλλους ανθρώπους, ακόμη και πολλούς Γερμανούς. Λατρεύω επίσης τους κατοίκους της πόλης αυτής. Άρα, χαίρομαι που εσείς ανακαλύψατε ένα μέρος που σας ταιριάζει καλύτερα, αλλά αυτή σας η εκτίμηση είναι πολύ υποκειμενική. Φιλικούς χαιρετισμούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s