Άστο να πάει, άστο, ή αλλιώς: πώς οι προσδοκίες εντείνουν την απογοήτευση

viewimgΈξι εβδομάδες μετά τη γέννηση του σούπερ-μπέμπη, τα πράγματα έχουν μπει σε ένα ρυθμό και εγώ έχω πλέον την ηρεμία να αναλογιστώ τα συμβάντα του τελευταίου έτους. Αποφάσεις, μετακομίσεις, αλλαγές καριέρας! Αλλά σήμερα δεν θέλω να μιλήσω για όλα αυτά: θέλω να μιλήσω για το πώς μέσα από έναν κύκλο αυτοτροφοδότησης οι προσδοκίες για τη γέννα με οδήγησαν σε μια μεγάλη απογοήτευση λίγο πριν ο γιος μου έρθει στον κόσμο. Και θα μιλήσω για το γιατί αυτό ήταν – το λιγότερο – άστοχο.

Το προηγούμενο φθινόπωρο παρακολουθούσα κι εγώ, όπως και πολλές άλλες μαμάδες, τον αγώνα δρόμου της Ολίβιας του eimaimama.gr για να επιτύχει τον φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική τομή (VBAC). Ομολογώ ότι η επιθυμία της μου έμοιαζε με εμμονή και θυμάμαι που συζητούσα με μια στενή φίλη η οποία μου σχολίαζε – «μα τι λύσσα είναι αυτή επιτέλους για τον φυσιολογικό τοκετό!». Σε εκείνη τη φάση είχα είδη αρχίσει να υποψιάζομαι ότι η «λύσσα» θα με έπιανε και εμένα σε μερικούς μήνες, ωστόσο ήμουν ακόμη νωρίς στην εγκυμοσύνη μου και το μόνο που σκεφτόμουν είναι να φτάσω στο τρίτο τρίμηνο. Είχα πολύ καιρό μπροστά μου για να ανησυχήσω για το πώς θα έρθει το παιδί στον κόσμο – το κυριότερο που με απασχολούσε ήταν να προχωρήσει η εγκυμοσύνη αρκετά και χωρίς επιπλοκές.

Έφτασε όμως η στιγμή που με ήρθε στο προσκήνιο και το θέμα του τρόπου της γέννας. Την 33η εβδομάδα της κύησης είχαμε μόλις ολοκληρώσει τη μετακόμιση στη Γερμανία και είχα το πρώτο μου ραντεβού με τη νέα μου γυναικολόγο. Το μωρό ήταν σε ισχιακή προβολή, ακατάλληλη για φυσιολογική γέννα, ειδικά στην περίπτωσή μου όπου υπήρχε προηγηθείσα καισαρική. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι η ιατρός  με ρώτησε αν θα ήθελα να δοκιμάσω διάφορες ασκήσεις ή αλλες μεθόδους προκειμένου να γυρίσει το μωρό σε κεφαλική προβολή. Και θυμάμαι ότι της απάντησα αρνητικά: δεν ήθελα να γεμίσω ελπίδες, της είπα, οι οποίες θα διαλύονταν όταν είτε το μωρό δεν θα γύριζε, είτε όταν θα γύριζε μεν αλλά δεν θα κατορθωνα τον φυσιολογικό τοκετό. Δεν ήθελα να γεμίσω με το άγχος της αγωνίας – θα γυρίσει; δε θα γυρίσει; να περιμένω; να δοκιμάσω και άλλη μία μέθοδο στρέψης; – το οποίο θα με συνόδευε επί πολλές εβδομάδες πριν τον τοκετό. Και, καθώς είναι γνωστό τοις πάσοι, το άγχος δεν κάνει καθόλου καλό σε μία έγκυο.

Και παρόλη τη … σοφία των λόγων που είπα στην ιατρό μου, διέψευσα τον εαυτό μου αρκετά σύντομα, κάνοντας αυτό ακριβώς που της είχα πει ότι δεν σκόπευα να κάνω: γέμισα με ελπίδες, οι οποίες διαλύθηκαν, ακολούθησε το άγχος της αναμονής, έκανα προσπάθεια στρέψης, το μωρό όμως ξαναγύρισε ισχιακό, και τελικά μέχρι να φτάσουμε στο σημείο της γέννας η ψυχολογία μου είχε καμφθεί ακριβώς με τον τρόπο τον οποίο ήθελα αρχικά να αποφύγω. Και αυτό έγινε και λόγω των τρίτων, των ιατρών που με διαβεβαίωσαν ότι, όταν το μωρό γύρισε σε κεφαλική προβολή στις 34 εβδομάδες, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γυρίσει πάλι με το κεφάλι πάνω – και θα είχα την ευκαιρία του φυσιολογικού τοκετού!

Κι όμως, ο μπέμπης μου έκανε ασκήσεις γυμναστικής μέσα στην κοιλιά. Όχι μόνο κατάφερε και γύρισε και πάλι σε ισχιακή προβολή – στις 37 εβδομάδες παρακαλώ! – αλλά αντιστάθηκε στις προσπάθειες των ιατρών να δώσουν μια ευκαιρία στη μαμά του για φυσιολογικό τοκετό. Μετά από μια επιτυχημένη εξωτερική στρέψη (External Cephalic Version, ECV) εκείνος στις 38 εβδομάδες γύρισε και πάλι ισχιακός, και τότε οι ιατροί μου είπαν ότι μάλλον αυτό ήταν, και οι πιθανότητες ήταν πλέον εναντίον μου: κατά πάσα πιθανότητα θα έκανα επαναληπτική καισαρική.

Σε εκείνο το σημείο είχα φτάσει πλέον στην κατάσταση της Ολίβιας: είχα κολλήσει κι εγώ λύσσα. Ήθελα πλέον πάση θυσία να γεννήσω φυσιολογικά. Δεν ήθελα άλλη εγχείρηση, φοβόμουν ότι μια επιλέον καισαρική θα διέλυε της ελπίδες μου για μια μεγάλη οικογένεια. Ήθελα να νιώσω την εμπειρία του φυσιολογικού τοκετού, δε με ένοιαζαν επιπλοκές, περινεοτομές, σχεδόν δε με ένοιαζε η υγεία του μωρού. Ρωτούσα τις μαίες: «αν κάτι συμβεί στον φυσιολογικό τοκετό, θα με σώσετε εμένα;» – «και βέβαια» μου απαντούσαν. Στον άντρα μου έλεγα ότι σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, να πει στους ιατρούς ότι η δική μου ζωή έρχεται πρώτη! Λύσσα, και συνάμα τεράστια απογοήτευση, τις τελευταίες ημέρες της εγκυμοσύνης. Ακόμα και θυμός προς το βρέφος επειδή επέμενε να γυρίζει στη λάθος θέση! Επί τρεις εβδομάδες όπου το μωρό ήταν σε κεφαλική προβολή είχα πλέον πιστέψει ότι θα τα κατάφερνα, αλλά τώρα μου έπαιρναν το γλυκό μέσα από τα χέρια, και μάλιστα την τελευταία στιγμή! Νεύρα, φωνές, τσαντίλα, και όλοι οι φίλοι, συγγενείς και γνωστοί να ακούν την ασταμάτητη γκρίνια μου, και τη μεμψιμοιρία: «μα πόσο άτυχη είμαι!».

Τελικά στις 39 εβδομάδες το πήρα απόφαση: το μωρό δεν θα γυρίσει πια. Έπρεπε να πάμε σε καισαρική. Σπρωγμένη από την απίστευτη κούραση, τους πόνους και την αδυναμία κίνησης που μου προκαλούσε η τεράστια κοιλιά, η προοπτική της ελάφρυνσης ήταν πλέον εξαιρετκά δελεαστική, ακόμα και με το νυστέρι! Έτσι και έγινε, και – ω, του θαύματος – μέσα σε λίγες μόνο ημέρες η «λύσσα» εξαφανίστηκε. Τη θέση της πήρε η απεριόριστη αγάπη για αυτό το μικρό πλασματάκι που ήρθε στον κόσμο. Δεν ήμουν πια θυμωμένη με το μωρό – αντιθέτως είχα πλέον πειστεί ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να έρθει στον κόσμο. Και περνώντας οι μέρες και οι εβδομάδες, και διαβάζοντας περί της επιθυμίας άλλων γυναικών να βιώσουν τον φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική, συνειδητοποίησα: τελικά δεν το ήθελα και τόσο πολύ.

Μη με παρεξηγήσετε: ναι, το ήθελα, και το θέλω. Αλλά δεν με νοιάζει «να νιώσω κι εγώ σαν γυναίκα τους πόνους της γέννας» – κάτι που διαβάζω συχνά στα σχετικά φόρουμ. Δε με νοιάζει να «βιώσω τη μαγική στιγμή» – εξάλλου παρατήρησα στο νοσοκομείο όπου γεννήθηκε ο γιος μου ότι και οι γυναίκες που «ένιωσαν τη μαγική στιγμή», είτε μετά από προηγηθείσα καισαρική είτε όχι, έκαναν επισκληρίδειο για… να μην τη νιώσουν και τόσο πολύ. Η ένστασή μου στην καισαρική αναφέρεται κυρίως στο ότι είναι εγχείρηση, είναι δηλαδή μια εκτεταμένη, επίπονη και αφύσικη παρέμβαση στο σώμα μιας γυναίκας και μάλιστα σε εσωτερικό όργανο, ενέχει κινδύνους, καθυστερεί κατά δραματικό βαθμό την ανάρρωση της μητέρας και περιορίζει τον αριθμό των τέκνων που δύναται να φέρει εκείνη στον κόσμο. Όλα καλές αιτίες, ακόμα κι αν δεν έχει κανείς την … κάψα να νιώσει τις ωδύνες του τοκετού.

Με τη συνειδητοποίηση αυτή, λοιπόν, μου έφυγε και η εμμονή. Το συναισθηματικό κομμάτι της απόφασης, το «θέλω», τελικά δεν με αφορά και τόσο πολύ. Δεν θέλω απαραίτητα να γεννήσω φυσιολογικά. Θέλω να έχω τα παιδιά μου κοντά μου όμως, από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους. Να τα θηλάζω και να τα αγκαλιάζω, και να ξέρω ότι, αν στο μέλλον μου μπει η ιδέα να κάνω κι άλλο ένα μωρό, να μπορέσω να το κατορθώσω. Αλλά ακόμα κι αν αυτό δε συμβεί, είμαι ήσυχη γιατί ξέρω ότι έκανα ό,τι μπορούσα για να έρθουν τα παιδιά μου υγιή στον κόσμο!

Advertisements

One thought on “Άστο να πάει, άστο, ή αλλιώς: πώς οι προσδοκίες εντείνουν την απογοήτευση

  1. Σημασία δεν έχει ο τρόπος γέννας. Σημασία έχει να το θηλάσεις. Πολλές νέες μαμάδες -και καλά -δεν έχουν γάλα και στερούν από το μωράκι τους αυτό το πολύτιμο αγαθό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s