Από τα απόλυτα στα σχετικά

Σήμερα εγκαινιάζεται μια καινούρια στήλη. Η Χριστίνα, μια νέα γυναίκα που όμως έχει – όπως θα διαπιστώσετε – αρκετή εμπειρία ζωής, θα μοιράζεται μαζί μας τις περιπέτειες, τις αναρωτήσεις και τις παρατηρήσεις της στα θέματα γάμος-σχέση-ανατροφή παιδιών. Απολαύστε!

turtleΕίμαι μαμα δύο μικρών αγοριών. Αυτό είμαι τώρα. Αυτή είναι η ιδιότητα μου.
Τα δύο αυτα μικρα καθορίζουν το κάθε λεπτό της ζωής μου. Είμαι μια μαμά.
Πριν γίνω μαμά όμως;
Τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι κινήσεις μου πιο εύκολες. Οι αποφάσεις  μου πιο γρήγορες.
Και οι πεποιθήσεις μου πιο απόλυτες…
Τα πράγματα άλλαξαν με τη γέννηση των δύο αυτών παιδιών. Και οι πεποιθήσεις μου άλλαξαν και αλλάζουν με την κάθε μέρα που περνάει προσπαθώντας να αναθρέψω όσο το δυνατόν μπορώ καλύτερα τα παιδιά μου.
Στην εποχή πριν τη μητρότητα ήμουν απόλυτη σε πολλά πράγματα.

«Τα παιδιά μου θα σπουδάσουν. Θα πάνε στο πανεπιστήμιο». Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τα δικα μου παιδιά δε θα σπουδάσουν. Τώρα δεν με πειράζει. «Ας γίνουν ότι θέλουν αρκεί να είναι γερά και ευτυχισμένα». Και από μέσα μου λέω ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους.

Τα λίγα αυτα χρόνια της μητρότητας άλλαξα απόψεις σε πολλά θέματα. Για παράδειγμα, μετά τη γέννηση του πρώτου μου γιού ήμουν απόλυτη στα του θηλασμού. Η μάνα πρέπει να θηλαζει. Το οφείλει στα παιδιά της. Με έπιανε τρέλα όταν άκουγα το κλασικό «θηλασα μόνο δύο μήνες και μετά μου κόπηκε» ή «δεν είχα γάλα».
Όμως τώρα λέω «δεν έγινε τίποτα αν δε θηλασεις. Αν δε σου βγει δεν πειράζει». Το παιδί έχει ανάγκη τη μαμά του. Να είναι εκεί και «καλά».

Δεν ξέρω τι μεσολάβησε και άλλαξα τόσο πολύ απόψεις. Μετά τη γέννα ήμουν σκληρή. Υπερασπιζόμουν το παιδί μου σαν λύκαινα. Ήμουν απόλυτη. Όμως όσο περνούσε ο καιρός και είχα να αντιμετωπίσω διάφορες καταστάσεις «μαλάκωσα». Και δυστυχώς είχα να αντιμετωπίσω δύσκολες καταστάσεις. Καταστάσεις που μου χάλαγαν το πρόγραμμα και με έβγαζαν εκτός έλεγχου. Για καιρό φρόντιζα τα παιδιά μου μηχανικά. Ο καιρός πέρασε και δεν κατάλαβα πώς.
Και εκεί συνηδητοποίησα ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη τη μαμά τους. Τη μαμά τους, να είναι ψυχολογικά καλά και όχι τρελαμένη με τα «πρέπει» και τους κανόνες.
Και εκεί κατάλαβα ότι η κάθε μαμα κάνει ότι καλύτερο πιστεύει εκείνη για τα παιδιά της.

Δεν υπάρχουν κανόνες στην ανατροφή ενός παιδιού.
Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό. Κάθε μαμά είναι διαφορετική. Και οι ψυχές των ανθρώπων και ειδικά των μικρών παιδιών, δεν μπαίνουν σε καλούπια. Και δυστυχώς έχουμε μια τάση να βάζουμε σε καλούπια τα πάντα. Και οποίος δε «συνετίζεται» να δέχεται σκληρή κριτική.

Αυτό το κατάλαβα μετά από πολύ καιρό και προσπαθώντας να μεγαλώσω όσο πιο καλά δύο παιδιά.

Τώρα δεν είμαι για τίποτα σίγουρη…μόνο για ένα πράγμα: να μην κρίνω κανέναν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s