Ζητείται σεβασμός!

γράφει η Χριστίνα

Κυριακή μεσημέρι στο Αττικό πάρκο. Η ζέστη αφόρητη. Ο κόσμος απίστευτος. Αποφασίζω να κάτσω στο αναψυκτήριο με τον μικρό στο καρότσι, ενώ ο μπαμπάς με τον μεγάλο να κάνουν τις βόλτες τους.
Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι με 3-4 καρέκλες, γιατί περίμενα ένα φιλικό ζευγάρι με τα παιδιά τους. Αρχίζω να ταΐζω τον μικρό.
Στο διπλανό τραπέζι έρχεται μια οικογένεια με τρία μεγάλουτσικα παιδιά και τη γιαγιά μαζί.
Σιγά-σιγά και χωρίς καμία ενημέρωση οι καρέκλες μετατοπίζονταν στο δίπλα τραπέζι! Κοίταζα όλο περιέργεια. Ο μπαμπάς της διπλανής οικογένειας, κρατώντας έναν γιγάντιο «πύραυλο» με το ένα χέρι, ατάραχος, βούταγε με το άλλο του χέρι τις καρέκλες από το ταπεζι μου!
-«Συγγνώμη» του λέω.
-«Αυτήν την καρέκλα την χρειάζεστε;» απαντάει σαν να ήταν η πρώτη καρέκλα που έπαιρνε!
-«Τουλάχιστον τη δικιά μου θα την αφήσετε, έτσι δεν ειναι;»
Απάντηση δεν πήρα ποτέ. Ατάραχος έγλυφε το παγωτό του και μου έπαιρνε την καρέκλα.
Η γιαγιά, και μάνα του, με αγριοκοίταξε. Και μου λέει:
-«Εμείς τις χρειαζόμαστε τις καρέκλες.»
Λες και εγώ τις κράταγα για να μου ομορφαίνουν το τοπίο…
Όταν ήρθε το φιλικό ζευγάρι, πήγαμε σε άλλο τραπέζι. Αφού δεν υπήρχαν πια καρέκλες….

Καθόμαστε. Μετά από λίγη ώρα, ο μικρός ήθελε άλλαγμα.
Φορτώνομαι την τσάντα-αλλαξιέρα, παίρνω το μωρό αγκαλιά και πάω στις ειδικές τουαλέτες που έχουν αλλαξιέρα. Η τουαλέτα αυτή είναι αυστηρά για μωρα και άτομα με περιορισμένη κινητικότητα.
Στήθηκα απ’ έξω και περίμενα.
Και περίμενα…Και περίμενα…και περίμενα.
Το μωρό να κλαίει και εγώ να χοροπηδάω σαν χαζή πάνω-κάτω φορτωμένη. Πίστευα πως κάποιος θα ήταν στην τουαλέτα ο οποίος δεν θα είναι και πολύ άνετα εκεί μέσα…
Και τσουπ, φτάνει η στιγμή που ανοίγει η πόρτα! Και τι να δω;
Η γιαγιά, και μαμά αυτού του ίδιου μπαμπά, που μου είχε απαντήσει γεμάτη κακία όταν ο γιος της μου βούταγε τις καρέκλες!
Κουνιστή λυγιστή βγαίνει από την τουαλέτα!
Ε, της τα είχα μαζεμένα!
-«Καλά, δεν βλέπεις την ταμπέλα; Αυτή η τουαλέτα δεν είναι για εσένα. Δε βλέπεις τι γράφει;»
Και μου απαντάει σαν να μην τρέχει τίποτα και το μόνο της πρόβλημα να είμαι εγώ:
-«Δε με παρατάς στην ησυχία μου κοριτσάκι μου!»

Κάθισα και σκέφτηκα μετά από καιρό. Πόσες φορές μου έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο; Πόσες φορές έχουν αδιαφορήσει βλέποντας με σαν «μικρή και ανόητη»;
Πολλές φορές.
Από φοιτήτρια θυμάμαι πηγαίναμε σε μαγαζιά με τη φίλη μου και μας περνούσαν για 13, άντε με το ζόρι 14. Και μας φέρονταν αναλόγως…
Ή ακόμα και τώρα με το σύζυγό μου, στο κέντρο που πάμε για τις θεραπείες του μικρού, δεν μας ενημερώνουν για την κατάσταση του παιδιού. Το ζητάμε εμείς και πέφτουν από τα σύννεφα! Οι μπέμπηδες ενδιαφέρονται για τον μπέμπη τους!

Η αλήθεια είναι ότι δείχνω πιο μικρή από την ηλικία μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι αδιάφορη για το παιδί μου. Ούτε δικαιολογεί την απαίσια συμπεριφορά της «κυρίας».

Ο σεβασμός είναι ανεξάρτητος ηλικίας, πιστεύω. Ακόμα και ένα μικρό παιδί αξίζει τον σεβασμό μας. Να το δούμε με μια «καθαρή» μάτια και όχι με αρνητισμό, ότι παιδί είναι, χαζομαρες θα κάνει. Πρέπει να το ακούσουμε, να μας πει ό,τι έχει να μας πει. Και να συζητήσουμε μαζί του. Και στην Ελλάδα της κρίσης δυστυχώς δεν μας μαθαίνουν να ακούμε τον άλλο. Δεν μας μαθαίνουν να παρατηρούμε τις ανάγκες και τα θέλω του διπλανού μας. Ο καθένας για την πάρτη του. Ο καθένας για τη βολεψη του. Για να κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή μας, πατάμε τους πάντες.

Έτσι και η ηλικιωμένη κυρία του Αττικού πάρκου. Ένα τόσο απλό πράγμα, όπως η σειρά στην τουαλέτα, την ώθησε στο να αδιαφορήσει για τον συνάνθρωπό της. Και καλά, εγώ ήμουν απλά μια μαμα που κράταγε το μωρό της. Αν όμως περίμενε ένας άλλος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που η καθημερινότητα του είναι διαφορετική και πιο δύσκολη; Γιατί να τον δυσκολεύουμε και εμείς παραπάνω;

Πρέπει να σεβόμαστε τις ανάγκες των άλλων γύρω μας. Για να μην γίνουμε ζούγκλα. Για να διαφοροποίηθουμε από τα ζώα. Για να μη φαγωθούμε μεταξύ μας.
Ή  έχουμε γίνει είδη ζούγκλα…;

Advertisements

7 thoughts on “Ζητείται σεβασμός!

  1. Έχεις τόσοοο δίκιο..Αυτές ειδικά οι γιαγιάδες είναι μια κατηγορία από μόνες τους, είναι αυτές που στην παιδική χαρά λένε: «Τι, σε έσπρωξε; Χτύπα τον κι εσύ, χαζός είσαι;»

  2. Ο σεβασμός προς τους γύρω μας, αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό δεν είναι θέμα ηλικίας. είναι θέμα παιδείας και δυστυχώς σαν λαός πάσχουμε. υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας, που αντιμετωπίζουν επικριτικά όποιον, ανεξαρτήτου ηλικίας, και να τους κάνει παρατήρηση (ακόμα και για το χαρτί του παγωτού που πετάνε στον δρόμο). στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε μαθαίνοντας τρόπους και σεβασμό πρώτα απ’ όλα στα παιδιά μας.

  3. Πόσες φορές….πόσες φορές έχω τύχει ανάλογης αντιμετώπισης απο τέτοιου είδους ανθρώπους. Αλλά ξέρεις κάτι; Εδω και 2-3 χρόνια δεν το αφήνω να περάσει όπως έκανα παλιά. Προχθές μάλωσα με έναν τέτοιο τύπο γιατί περιμένοντας στην ουρά να πάρω καφέ απο ένα μαγαζί, ήρθε σαν κύριος, χώθηκε μπροστά μου και πήγε να παραγγείλει πριν απο όλους όσους περιμέναμε υπομονετικά τη σειρά μας. Τον έβαλα στη θέση του και τελείωσε εκεί το θέμα. Πρέπει να τους κόβεις τον αέρα!

  4. Διαβάζοντας το συλλογισμό και τις σκέψεις σου φίλη Mafalda,κατ΄αρχήν συγχίστηκα γιατί για αλλη μια φορά έρχομαι αντιμέτωπη με το γεγονός ότι επιτέλους πρέπει να χωνέψω το ότι ζούμε σε έναν κόσμο καθόλου ανθρώπινο μα και όχι ζούγκλα γιατί στη ζούγκλα υπάρχουν νόμοι και κανόνες που όλα τα ζωντανά τηρούν χωρίς σκέψη μάλιστα.Εν συνεχεία προβληματίζομαι όμως και αναρωτιέμαι,εφόσον κάθε φορα που τίθενται τέτοια ζητήματα,ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να μην βρεις υποστηρικτές της δικαιολογημένης αγανάκτισής σου,του δικαιολογημένου θυμού σου,της στενοχώριας σου και της απογοήτευσής σου,όλου του προβληματισμού σου…….ΠΟΥ είναι όλοι αυτοί οι αμέτρητοι άνθρωποι που συμφωνούν κι επαυξάνουν και πουθενά και ποτέ δεν τους βλέπεις να το αποδεικνύουν εμπράκτως στην καθημερινή ζωή τους,έτσι απλά?Και για να απλοποιήσω λίγο το σκεπτικό μου,είμαι σίγουρη ότι αν μπορούσες να κάνεις rewind στο σκηνικό στο πάρκο κι έπιανες συζήτηση με την εν λόγω «γιαγια» για την έλλειψη σεβασμού στους ανθρώπους και της έφερνες ένα ανάλογο παράδειγμα,είμαι πολύ σίγουρη ότι θα σε «ένιωθε» κατά το:»….αχχχχ κοριτσάκι μου,τι να πεις πια…..πώς έχει γίνει ο κόσμος…..μα να μη σκέφτονται ότι μια μάνα με το μωρό της πρέπει να μπούνε μέσα….ένα παιδάκι στο αναπηρικό καρότσι….τςτςτςτςτς…..χάθηκε να πάει στις τουαλέτες τις κανονικές….τι να πεις παιδάκι μου…..δεν ντρέπονται καθόλου……….»κτλ κτλ. Και γιά πιάσε συζήτηση με τον κυριούλη που σου βούταγε μία μία τις καρέκλες,γιά να του έχουν κάνει το ίδιο και να δεις τι καλά που θα βρεις κατανόηση κι από εκεί!!!Θλίψη……………

    • Ωχ… δεν το είχα σκεφτεί έτσι… Πράγματι μάλλον αυτό θα συνέβαινε! Θα σου έκαναν ολόκληρη πραγματεία περί σεβασμού κτλ και μετά θα έκαναν ακριβώς το ίδιο!

  5. Τραγική η γιαγιά. Τραγικός και ο γιος/γαμπρός/whatever.
    Μου θύμισες μια δική μου συνάντηση, τον περασμένο Αύγουστο στη Θεσσαλονίκη, Όπου έχω αφήσει πατέρα και υιό στην παιδική χαρά και έχω πάει στο αναψυκτήριο να πάρω καφέδες και νερά. Περιμένοντας στην ουρά, γυρίζει η κυρία από μπροστά και μου λέει: «το καρότσι τι το έφερες εδώ, ρε κοπελιά (sic)»; (Είχα μαζί μου το καρότσι του παιδιού, διότι φορτωμένο ως ήταν με τσάντες και παιχνίδια δεν είχα καμία διάθεση να το παρατήσω στο τραπέζι που θα καθόμασταν αφού έπαιρνα τα ποτά). Της απαντώ ευγενέστατα ότι δεν είχα κάποιον να το αφήσω και ότι δεν είχα διάθεση να το αφήσω χωρίς να το προσέχει κάποιος). Ε λοιπόν αυτά τα 5 λεπτά που σταθήκαμε στην ουρά μουρμούριζε συνέχεια «άκου εκεί, πήρε μαζί της το καρότσι, φοβήθηκε μην της το κλέψουν» και άλλα τέτοια. Πραγματικά με εκνεύρισε απίστευτα-σχεδόν ένα χρόνο μετά κι ακόμη το θυμάμαι.
    Όσο οι νοοτροπίες μας δεν αλλάζουν, όσο δεν πάψουμε να θέλουμε να ορίζουμε τους άλλους, να τους κατακρίνουμε για ο,τιδήποτε κάνουν, να τους απευθύνουμε το λόγο ευγενικά (η προσφώνηση «ρε κοπελιά» σε μία γυναίκα δεν είναι ακριβώς ό,τι πιο ευγενικό), δεν θα γίνουμε ποτέ μια καλύτερη κοινωνία. Και τότε καλύτερα να πάμε όλοι στη ζούγκλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s