Η αληθινή χαρά

Holding Hands

γράφει η Χριστίνα

Πάντα μου άρεσε να κάνω χαρούμενους τους γύρω μου. Από μικρή θυμάμαι, μάζευα λεφτά για να πάρω ένα ωραίο δώρο σε κάποιον, στερούμενη πράγματα που μου άρεσαν εμένα.
Ή παρακολουθούσα ταινίες που ήθελαν οι φίλοι μου να δω, μόνο και μόνο για να μην τους δυσαρεστησω. Και περναγαμε ωραία. Και εκείνοι που εβλέπαν αυτό που ήθελαν και εγώ που τους έβλεπα ικανοποιημένους.

Το να ευχαρηστήσω τον διπλανό μου ήταν αυτό που μου έδινε χαρά. Ήταν το μόνο που αναζητούσα. Σαν να ήμουν ανίκανη να χαρώ από μόνη μου και προσπαθούσα να κλέψω λίγη χαρά από τους άλλους.

Ώσπου έφτασε μια στιγμή που όλα άλλαξαν. Σαν να ξύπνησα. Και συνειδητοποίησα ότι για μένα κανένας δεν το κάνει αυτό.
Ακόμα και οι δικοί μου άνθρωποι εχουν βολευτεί με την κατάσταση αυτή. Για τους γονείς μου εχω πια μεγαλώσει και γι’ αυτούς προτεραιότητα έχουν τα παιδιά μου. Τα εγγόνια τους. Για τον αδερφό μου, είμαι η δυνατή που αντέχω. Για το σύζυγό μου ακόμα δεν ξέρω. Είμαι μπερδεμένη, όπως και εκείνος άλλωστε.

Δεν ξέρω τι μεσολάβησε. Πιστεύω ότι καταπιέστηκα πολύ. Έδινα πολύ περισσότερα από ότι έπαιρνα. Ώσπου στέγνωσα από αγάπη. Και κατάλαβα ότι με πατάνε. Δεν εκτιμούν άλλωστε όλοι τα ίδια πράγματα. Και παρατήρησα το ακόμα χειρότερο. Πολλοί είχαν γίνει άπληστοι με αυτή τη συμπεριφορά μου. Τους είχα καλομάθει, όπως είπε μια γνωστή μου.
Ή απλά με ποδοπάτησαν τόσο πολύ που ο εαυτός μου δεν με άντεξε άλλο. Ένα περιστατικό ήταν το χαστούκι που με συνέφερε.

Και τώρα; Τώρα λέω την άποψή μου, χωρίς να προσβάλλω τον άλλον, ακόμα και αν δεν αρέσει. Δεν πηγαίνω σε μέρη μόνο και μόνο επειδή είναι η «παρέα». Φεύγω από συζητήσεις που με κουράζουν ψυχολογικά. Και πλέον ψάχνω να βρω άτομα που θα με κάνουν να χαρώ. Εγώ, και όχι κάποιος άλλος.

Και κάπως τα έχω καταφέρει. Έχω δύο «ψυχούλες» δίπλα μου που μου χαρίζουν το γέλιο τους επειδή με αγαπούν. Απλόχερα. Χωρίς ιδιοτέλεια καμιά. Που όταν στεναχωριέμαι με καταλαβαίνουν και πέφτουν επάνω μου να με αγκαλιάσουν. Που δεν φοβούνται να αγαπήσουν γιατί θα προδωθούν. Τα παιδιά μου.
Τα παιδιά μου με γεμίζουν χαρά. Χαρά που μόνο μια μάνα μπορεί να αισθανθεί. Και μάλλον αυτό ήταν το χαστούκι που έφαγα και ξύπνησα. Και κατάλαβα πόσο ωραίο συναίσθημα είναι η δική σου χαρά. Όταν είναι δημιούργημά σου και όχι δανεική. Σε γεμίζει. Σε απελευθερώνει.
Η γέννηση των παιδιών μου ήταν το πιο δυνατό χαστούκι που με έφερε στη ζωή.

Advertisements

2 thoughts on “Η αληθινή χαρά

  1. Οφείλουμε στον εαυτό μας να βάλουμε όρια και μέχρι ποιο σημείο!Αν το φροντίσουμε εγκαίρως τότε κι εμείς αυτομάτως γινόμαστε ξεκάθαροι στους γύρω μας.Πάντα θα υπάρχουν κι εκείνοι που θα επιζητούν το κάτι παραπάνω αλλά εφόσον είμαστε ειλικρινείς και συνειδητοποιημένοι,τίποτα δεν θα είναι ικανό να μας ταράξει και να μας αποσυντονίσει.Με αυτό τον τρόπο,θεωρώ πως είμαστε πιο ευτυχισμένοι από μόνοι μας,ως άνθρωποι που γνωρίζουμε,εκτιμούμε και σεβόμαστε τον εαυτό μας αλλά και σε συνάρτηση με τις σχέσεις με τους συναθρώπους μας.

  2. βαμπιρ,μπορουν να γινουν οι ανθρωποι..γι αυτο καλα ειναι να βαζουμε τα ορια.πριν μας ρουφηξουν το αιμα με το καλαμακι…ειτε συνειδητα ,ειτε ασυνειδητα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s