Κι αν το παιδί σου βγει γκέι;

γράφει η Ιωάννα

Όταν προσπαθούσα να αποφασίσω τι είδους άνθρωπος θέλω να είμαι, έκανα στον εαυτό μου την εξής υποθετική ερώτηση: αν το παιδί μου στην εφηβική ηλικία μου πει ότι είναι ομοφυλόφυλο, πώς θα αντιδράσω;

Έχω – όπως οι περισσότεροι από εμάς – μεγαλώσει σε μια κουλτούρα που βλέπει οτιδήποτε αποκλίνει έστω και λίγο από αυτό που ονομάζουμε «φυσιολογικό» με μισό μάτι. Αλλά ό,τι πλύση εγκεφάλου προσπάθησαν να μου κάνουν στην παιδική μου ηλικία οικογενειακά μέλη, φίλοι, δάσκαλοι που αγαπούσα, πάντα κάτι δε μου καθόταν σωστά με όλη αυτήν τη νοοτροπία της μη αποδοχής. Η θρησκεία διατεινόταν ότι διακηρύττει την αγάπη, αλλά εγώ από ό,τι μου έλεγαν οι καθηγητές των θρησκευτικών καταλάβαινα κάτι τελείως διαφορετικό: αγάπη μεν, αλλά υπό πολλές, πολλές προϋποθέσεις. Τόσες πολλές που σχεδόν κανένας δεν τις ικανοποιεί όλες. Οι υπόλοιποι ας καείτε στην κόλαση, και σκασίλα μας μεγάλη. Το σχολείο διακήρυσσε ότι στην κοινωνία μας όλοι έχουν ίσα δικαιώματα, αλλά ακόμα κι ένα παιδί – εγώ – έβλεπε ξεκάθαρα πως η διαφορετικότητα τιμωρείται. Στη σχολική τάξη, στο διάλειμμα, στον «έξω» κόσμο, συχνά ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς του ατόμου που είναι «αλλιώς». Κι αν δεν σε δεχθούν οι γονείς σου όπως είσαι, τότε πού πας;

Όσο περνούν τα χρόνια και το μετεφηβικό μου μυαλό εξακολουθεί να εξελίσσεται, να εκπαιδεύεται, να οργανώνεται, όσο μαζεύω εμπειρίες σε διάφορες χώρες και με διάφορους ανθρώπους, τόσο περισσότερα αποδέχομαι. Και τόσο συνειδητοποιώ ότι πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι φιλελεύθεροι και ανεκτικοί, όντας στην πραγματικότητα προκατειλημμένοι και φοβικοί με το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Σας προκαλώ να κάνετε ένα πείραμα: μπείτε σε ένα φόρουμ μαμάδων και ρωτήστε τις τι θα διδάξουν στα παιδιά τους σχετικά με το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Αρχικά θα σας πουν όλες ωραία πράγματα, του στυλ «είμαστε όλοι άνθρωποι» και «το τι κάνει καθένας στην κρεβατοκάμαρά του είναι δική του δουλειά». Μετά ρωτήστε τις τι θα κάνουν αν το δικό τους παιδί τύχει και είναι γκέι. Θα ακούσετε μαργαριτάρια του στυλ:

  • «Θα προσέξω να το διαπαιδαγωγήσω σωστά ώστε να μη γίνει γκέι» (Μάθαμε και κάτι που δεν το ξέραμε: ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι θέμα διαπαιδαγώγησης.)
  • «Δε θα του δίνω κοριτσίστικα παιχνίδια» (Σαφώς. Εξάλλου ποιος άντρας μαγειρεύει ή ταΐζει και νταντεύει το μωρό του; Ντροπής πράγματα.)
  • «Θα του δώσω σωστά και υγιή πρότυπα» (Εδώ η ερμηνεία μου διαφεύγει – προφανώς οι ομοφυλόφιλοι νέοι προέρχονται αποκλειστικά από διαλυμένες οικογένειες, με εγκληματίες γονείς.)

Αυτό που διαρκώς υποννοείται στις δηλώσεις του παραπάνω στυλ, είναι πως η ομοφυλοφιλία είναι κάποιου είδους  ψυχική διαταραχή, η οποία μάλιστα μπορεί να προληφθεί με στοργή και προδέρμ, με ένα οικογενειακό περιβάλλον «φυσιολογικό» και ίσως και με κάποιου είδους ψυχοθεραπεία. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτό πράγματι ισχύει. Ρωτήστε τώρα εκείνους που υποστηρίζουν τα παραπάνω πράγματα αν οι ίδιοι υπό διαφορετικές συνθήκες οικογενειακές και παιδαγωγικές θα μπορούσαν να είχαν υποστεί το αντίστροφο – να γίνουν, δηλαδή, γκέι.

ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ! Θα τους ακούσετε να βρωντοφωνάζουν. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ σεξουαλικότητα είναι αδιαμφισβήτητη, σταθερή, εκ γενετής. Αν πέσετε σε ομοφοβικό άντρα οι κορώνες της διαμαρτυρίας θα είναι πολλών ντεσιμπέλ. Δε συνειδητοποιούν, βέβαια, το άτοπο της δήλωσής τους: αν η σεξουαλικότητα (η δική τους, τουλάχιστον) είναι ένα τόσο σταθερό και ακλόνητο χαρακτηριστικό, τότε γιατί θεωρούν ότι εκείνη των άλλων είναι φτερό στον άνεμο; Μήπως γκέι γίνονται οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες;

Πάμπολλες έρευνες έχουν δείξει ότι παιδιά που μεγαλώνουν με μαμά και μπαμπά δεν είναι απαραιτήτως πιο υγιή ψυχικά, πετυχημένα ή ευτυχισμένα από παιδιά ομοφυλόφιλων ζευγαριών ή από εκείνα που μεγαλώνουν σε μονογονεϊκή οικογένεια. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι lifestyle, είναι στοιχείο ταυτότητας, και όχι, δεν θα γίνεις γκέι αν μεγαλώσεις με γκέι γονείς – αν και κανέναν δε θα έπρεπε να ενδιαφέρει το αν θα γίνεις ή όχι.

Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω άλλο για ένα θέμα το οποίο μου φαίνεται αυτονόητο. Είμαι ετεροφυλόφιλη και δε νομίζω ότι κάποιου είδους πλύση εγκεφάλου θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Ο φίλος μου ο Μάσσιμο είναι ομοφυλόφιλος και ζει με τον σύζυγό του στην Ολλανδία. Τον σύζυγο δεν τον έχω γνωρίσει, αλλά είμαι εξαιρετικά σίγουρη ότι ο Μάσσιμο έκανε τη σωστή επιλογή για τον εαυτό του, και εκτός αυτού χαίρομαι γιατί του αξίζει να έχει έναν σύντροφο που τον αγαπάει και τον φροντίζει. Και ναι, θα άφηνα το Μάσσιμο να κάνει baby-sitting στο γιο μου, γιατί είναι υπεύθυνος και αγαπάει τα παιδιά, και ελπίζω μια μέρα να αποκτήσει τα δικά του.

Και να σας πω και κάτι άλλο για το Μάσσιμο… ήμασταν φίλοι χρόνια και δεν είχα ιδέα για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Όχι επειδή εκείνος το έκρυβε, αλλά επειδή ποτέ δε με ενδιέφερε. Ήμασταν φίλοι και είχα κλειστά τα αυτιά μου σε σχόλια, κουτσομπολιά, χαρακτηρισμούς. Και σκέφτομαι πόσο περήφανη θα πρέπει να είναι η μητέρα του, για έναν γιο ο οποίος είναι υγιής, υπερ-μορφωμένος και περιζήτητος στον τομέα του, έξυπνος, υγιής, ταλαντούχος, και πάνω απ’ όλα: ευτυχισμένος.

Τι θέλω να πω με όλο αυτό; Αν ο γιος μου ή η κόρη μου μου πει ότι είναι γκέι, το πρώτο πράγμα που θα τον/τη ρωτήσω θα είναι: «Και λοιπόν;»

 

Advertisements

6 thoughts on “Κι αν το παιδί σου βγει γκέι;

  1. Εγώ πάντως αν έρθουν οι γιοι μου και μου πουν: «Μαμά, είμαι γκέι», θα τους δώσω μια σφαλιάρα, γιατί θα (προσπαθήσω να) τους έχω μάθει από μικρούς ότι δεν βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους !!!

    Αντιθέτως, αν έρθουν και μου πουν «Μαμά, από δω το αγόρι μου ο Brian/Tim/Chris/Ant/Dec ή οποιοδήποτε άλλο όνομα», θα τσεκάρω πρώτα από πού κρατάει η σκούφια του – τι Ελληνίδα μάνα θα ήμουν άλλωστε ; Τι, έτσι, γουρούνι στο σακί παίρνουμε ; Χαχαχαχαχα !!! – και αν πειστώ ότι τα παιδιά μου είναι ευτυχισμένα, θα κλείσω οποιονδήποτε σύντροφό τους στην αγκαλιά μου.

    Ήδη ο 7χρονος γιος μου, έχει έναν συμμαθητή, ο οποίος – αυτός και η 3-χρονη αδερφούλα του που πάει στον ίδιο παιδικό με τον μικρό μου γιο – έχει δύο μπαμπάδες (ζευγάρι παντρεμένων αντρών, οι οποίοι τα έχουν υιοθετήσει). Καθώς τα μεγάλα πιτσιρίκια είναι φίλοι στο σχολείο και τα μικρά πάνε μαζί στον παιδικό, έχουμε αναπτύξει οικογενειακή φιλία και πηγαινοερχόμαστε συχνά από το ένα σπίτι στο άλλο. Οι μεγάλοι μας γιοι λένε ότι θα παντρευτούν μεταξύ τους όταν μεγαλώσουν (και μην ακούσω από κανέναν να το χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα ότι «παιδί που μεγαλώνει με γκέι, θα γίνει κι αυτό γκέι» !!!) κι εμείς οι μεγάλοι γελάμε και κανονίζουμε τα προικιά – χαχαχαχαχααα !!!

    • Τι ωραία ιστορία! Να δούμε τελικά αν θα παντρευτούν τα παιδιά. Ή αν αλλάξουν γνώμη όταν θα αρχισουν να βαράνε οι ορμόνες σε μερικά χρονάκια… Χα χα χα χα!

  2. Πολύ ωραίο κείμενο! Τελικά είναι παντελώς βλακεία ο φόβος για κάτι «διαφορετικό»

  3. Ωραία τα λέτε, απλά ας δούμε λίγο πιο ρεαλιστικά τα πράγματα. Κατ’ αρχάς αν το παιδί σου είναι (και δεν λέω βγει ή γίνει) ομοφυλόφιλος/η, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ομοφυλόφιλος είναι, δεν έχει πυρετό για να το πας στον γιατρό, ούτε ξαφνικά μιλάει στα Αραμαϊκά για να φωνάξεις παπά να κάνει εξορκισμό. Το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις φυσικά είναι να το αποξενώσεις και να μην το αποδεχθείς. Ωραία λοιπόν πάμε στο ζουμί. Το πρόβλημα (νομίζω) δεν είναι να είναι ομοφυλόφιλος. Το πρόβλημα είναι να είναι αυτό που λέμε.. πως να το πω… κραγμένη. Λίγο πολύ ο κόσμος προχωράει και μαζί του προχωράμε και εμείς θέλουμε δε θέλουμε. Τους ομοφυλόφιλους τους έχει αποδεχθεί αρκετά η κοινωνία. Τις κραγμένες όμως πάντα θα τις κοροϊδεύει. Όχι επειδή είναι ομοφυλόφιλοι αλλά απλά επειδή προκαλούν. Είναι απλό το θέμα. Έχω φίλους και φίλες gay και δεν υπάρχει πρόβλημα. Πηγαίνετε μια βόλτα στο Γκάζι να δείτε τι γίνεται, υπάρχουν νορμάλ (gay) άτομα που βγαίνουν να πιουν το ποτάκι τους με τον φίλο τους ή τη φίλη τους και μετά υπάρχουν και τα τσίρκα. Και εκεί έρχεται η περιθωριοποίηση και η κατακραυγή. Πραγματικά πιστεύω πολλές φορές πως πολλοί gay περιθωριοποιούνται μόνοι τους. Να φέρω ένα παράδειγμα. Θέλει να βγει κάποιος να πει κάτι σε κόσμο, μια άποψη ρε παιδί μου για κάτι, οτιδήποτε και ξεκινάει, «Γειά σας με λένε τάδε και είμαι gay». Τι μας νοιάζει ρε μεγάλε, πες κάτι σχετικό με το θέμα. Άχρηστη πληροφορία, άμα είναι πες μας και τί ομάδα είσαι, αν σου αρέσουν τα γεμιστά και τι νούμερο παπούτσι φοράς… Νομίζω καταλαβαίνετε τι εννοώ. Τους πιάνει κάποιους μια μανία να γίνουν αποδεκτοί που το παρακάνουν και πετυχαίνουν το αντίθετο.
    Τώρα για να επανέλθουμε στο θέμα της ανησυχίας του γονιού προς το παιδί. Αν το παιδί μου μου έλεγε πως είναι gay, μόνο για ένα θα ανησυχούσα. Να βρει στη ζωή του κάποιον να τον/την αγαπάει. Είναι αρκετά δύσκολο για όλους και φυσικά και για τους ομοφυλόφιλους. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν καταλήξει μόνοι και πραγματικά γνωρίζω λίγες περιπτώσεις μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων που έχουν ένα σταθερό σύντροφο για πολλά χρόνια. Συνήθως υπάρχουν πολλές και μικρές σχέσεις ή απλά επαφές. Το θέμα είναι μακροσκελές και επιδέχεται ώρες συζήτησης και αντίλογου. Ελπίζω να μην κούρασα με το κείμενό μου.
    Επίσης μια και το blog είναι για τον έγγαμο βίο, υποθέτω πως οι γράφοντες σε αυτό είναι παντρεμένοι και αρκετοί και γονείς, οπότε και οφείλω να γράψω πως δεν έχω παιδιά, ούτε και είμαι παντρεμένος… ακόμα, (δεν έχω όμως την ψευδαίσθηση πως θα τη γλιτώσω!)

  4. Φίλε μας Πάνο με βρίσκει σύμφωνη η τοποθέτησή σου απέναντι σε μια παράμετρο του θέματος που λίγοι διακρίνουν.Πολύ εύκολα βάζουμε όλους μαζί σε μία κατηγορία αδικώντας έτσι κάποιους που στην προκειμένη περίπτωση είναι αξιοπρεπείς,είναι μορφωμένοι,έχουν παιδεία,φέρονται-συμπεριφέρονται ανθρώπινα,έχουν κοινωνική συναναστροφή στην καθημερινότητά τους,είναι αρμονικά ενταγμένοι στο κοινωνικό σύνολο,δεν δίνουν δικαιώματα,σέβονται,εκτιμούν,είναι διακριτικοί,ευγενικοί……όπως δηλαδή οφείλει να είναι ο κάθε άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη ως προς τον εαυτό του και τους άλλους.
    Πιστεύω πως μια μάνα που είναι κοντά στο παιδί της δεν θα χρειαστεί το παιδί της να της ανακοινώσει το ό,τιδήποτε γιατί απλά η μάνα ξέρει,καταλαβαίνει,νιώθει…..Το παιδί της το λατρεύει γιατί είναι παιδί της και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει στη σχέση της μαζί του για τον οποιοδήποτε λόγο.Ίσως να μην είναι τόσες πολλές οι μάνες που θα αισθάνονται απολύτως εξοικειωμένες με την ιδέα ότι το αγοράκι τους δεν θα κάνει δεσμούς με γυναίκες,δεν θα νυμφευθεί,δεν θα γεννήσει το μωρό του!Άλλωστε γεννήσανε αγοράκι,όχι κοριτσάκι!Αλλά και το αντίθετο,όταν γέννησαν κοριτσάκι είναι επόμενο να σκέφτονται έναν άνδρα που θα παντρευτεί….ένα μωρό που θα γεννήσει,την οικογένεια που θα δημιουργήσει.Αυτό τις περισσότερες φορές θέλει το χρόνο του να το κατανοήσει,να το αποδεκτεί,να προχωρήσει.Το σπουδαιότερο είναι το παιδί μας είτε αγόρι είτε κορίτσι,είτε ομοφιλόφυλο είτε ετεροφιλόφυλο να σέβεται τον εαυτό του,την ψυχή του,το μυαλό του,το σώμα του και κατ΄επέκταση να σέβεται τους γύρω του,την κοινωνία όπου ζει….την ίδια τη ζωή και τότε,μόνο κερδισμένο θα βγει και πάντα η μάνα του θα νιώθει υπέροχα για το παιδί που γέννησε κι ανέθρεψε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s