Πώς μετριέται η μαμαδοσύνη;

mom: retro

γράφει η Ιωάννα

Πρόσφατα τυχαία βρήκα ένα άρθρο σχετικά με μια φωτογραφική καμπάνια που προτρέπει να σταματήσουν οι ατελείωτες διενέξεις μεταξύ μαμάδων, για το ποια είναι καλύτερη μαμά, ποια είναι η καλύτερη μέθοδος γέννας, ταΐσματος του παιδιού, διαπαιδαγώγησης, και γενικά «μαμαδο-σύνης». Το φαινόμενο φαίνεται να έχει πάρει πλέον εξωφρενικές διαστάσεις και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αυτό το γνωρίζει κάθε μαμά η οποία έχει πάρει μέρος σε μαμαδοφόρουμ, ομάδες στο facebook ή έχει εκφράσει τη γνώμη της σε οποιοδήποτε θέμα έχει να κάνει με μητρότητα και παιδιά.

Συχνά ακούω την ίδια ιστορία: εκείνη της νέας μαμάς της οποίας ο περίγυρος ή οι προσδοκίες της κοινωνίας της έχουν δημιουργήσει τεράστιες τύψεις, καθώς γέννησε με καισαρική και όχι φυσιολογικά. Τη δική μου ιστορία, με άλλα λόγια! Το άγχος αυτών των μητέρων είναι τόσο μεγάλο, κι όμως τόσο παράδοξα κατανοητό!

Θυμήθηκα μια συζήτηση-διένεξη (πάλι διαδικτυακή) που είχα πριν από μερικές εβδομάδες. Μία κοπέλα, η οποία γέννησε στο σπίτι και μάλιστα ισχιακό μωρό, διατεινόταν εμμέσως πλην σαφώς ότι όλες εμείς που γεννήσαμε ισχιακά μωρά με καισαρική επειδή οι γιατροί δε μας έδωσαν άλλη επιλογή, είμαστε «πρόβατα». Μας άγουν και μας φέρουν, δεν ενημερωθήκαμε σωστά, δεν ψάξαμε να βρούμε τους ειδικούς στον ισχιακό τοκετό, οι οποίοι αναμφισβήτητα υπάρχουν. Το ρίσκο – λέει – δεν είναι μεγαλύτερο από εκείνο της γέννας σε κεφαλική προβολή, αν οι συνθήκες είναι οι σωστές, αν το προσωπικό είναι εκπαιδευμένο, αν είσαι στο σωστό νοσοκομείο. Η τάδε μαία, διάσημη και συγγραφέας χι βιβλίων, έχει ξεγεννήσει χιλιάδες ισχιακά μωρά, χωρίς να υπάρξει καμία άσχημη εξέλιξη (συγγνώμη, αλλά ακόμα και στατιστικά να το δεις, και σε κεφαλική προβολή αν ξεγεννήσεις χίλιες γυναίκες κάποια άσχημη εξέλιξη θα υπάρχει). Και άλλα τέτοια πολλά.

Τελικά άρχισα να το ξανασκέφτομαι. Μήπως δεν το έψαξα καλά; Ακούμε κατά καιρούς για γυναίκες που γέννησαν φυσιολογικά τα ισχιακά μωρά τους, και μάλιστα μετά από καισαρική. Αυτές οι γυναίκες θα είναι μάλλον πολύ πιο δυναμικές από εμένα, γιατί αν εγώ πω κάτι τέτοιο στους γιατρούς μου θα αντιμετωπιστώ με ένα ηρωικότατο και μεγαλοπρεπές «ΟΧΙ». Γνωρίζουμε σήμερα ότι ο φυσιολογικός τοκετός είναι δυνατός και μετά από δύο ή τρεις καισαρικές, αλλά οι – ομολογουμένως συντηρητικοί – Γερμανοί γιατροί μου εξακολουθούν να παθαίνουν συγκοπή στην ιδέα. Να το ψάξω καλύτερα; Να αγωνιστώ; Να βρω τη μία μαία στη Γερμανία που ίσως με ξεγεννήσει στο σπίτι; Τελικά πόσο «μαμά» είμαι, αν από κούραση, εξάντληση και μη επιθυμία να περάσω μερικούς μήνες ψάχνοντας μέχρι να βρω κάποιον που θα μου κάνει το χατήρι, κάνω μια προγραμματισμένη καισαρική;

Ας αφήσω λίγο στην άκρη το τραγικό φαινόμενο της Ελλάδας, όπου οι μαιευτήρες κάνουν καισαρικές γιατί βαριούνται να σηκωθούν τη νύχτα, θέλουν να πάνε στο ιατρείο το απόγευμα ή για διακοπές, και ας επικεντρωθώ στην κεντροευρωπαϊκή νοοτροπία, όπου γεννάς πάντα με το γιατρό της βάρδιας. Το ποσοστό των καισαρικών, παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι υψηλό – στο 32% έχει φτάσει στη Γερμανία! Πέρα από το γεγονός ότι οι γιατροί πρέπει σιγά σιγά να αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουν εμάς, τις μαμάδες, και να αρχίσουν να βλέπουν τη γέννα όχι ως ένα κλινικό γεγονός αλλά ως κάτι που μπορεί να είναι φυσιολογικό υπό διαφορετικές συνθήκες, κι όχι μόνο υπό τις ιδιαίτερα στενές που έχουν ορίσει, ο τρόπος γέννας δεν κάνει τη μαμά. Το παιδί είναι πιο υγιές αν γεννηθεί φυσιολογικά σου λένε, δεν έχει άγχος, δεν τρομάζει από το ξαφνικό τράβηγμα στον έξω κόσμο, έχει μικρότερες πιθανότητες να αρρωστήσει από το δείνα και το τάδε ως ενήλικας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ε και λοιπόν; Δε ζούμε σε μια προηγμένη κοινωνία, όπου δεν πεθαίνει κάθε δεύτερο παιδί από κάποια παιδική αρρώστια; Ίσως το τίμημα του να μην πεθαίνουμε πια παρά στα γεράματά μας να είναι το ότι θα υποστούμε και περισσότερες παρεμβάσεις. Δεν λέω ότι είναι σωστό – λέω ότι η ιατρική, όπως και κάθε επιστήμη, είναι ένα πρότζεκτ εν εξελίξει. Δεν έχει όλες τις απαντήσεις και δεν γνωρίζει τα πάντα. Κάνει όμως το καλύτερο που μπορεί τη δεδομένη στιγμή.

«Να επιστρέψουμε στη φύση», λένε άλλες. «Πάντα οι γυναίκες γεννούσαν μόνες τους, γιατί όχι και σήμερα;» Γιατί μία στις 10 πέθαιναν στη γέννα, να γιατί, χώρια τα μωρά που γεννιούνταν με σοβαρές βλάβες ή νεκρά. Αν τα υπολογίσεις αυτά τα δύο μαζί, δεν είναι παράξενο που σήμερα οι ιατρικές παρεμβάσεις στη γέννα είναι σε υψηλό ποσοστό – οι γιατροί δεν είναι μάντεις και φυσικά φοβούνται την κακή έκβαση. Είμαστε πλέον τόσο μακριά από την εποχή όπου συνέβαιναν άσχημα πράγματα σε μητέρες και μωρά, που έχουμε ξεχάσει ότι στη φύση αυτά τα άσχημα πράγματα συμβαίνουν πολύ, μα πολύ συχνά (και ας μην αναφερθώ εδώ σε ένα θέμα που με θυμώνει πολύ, τη μόδα να μην εμβολιάζουν μερικοί τα παιδιά τους …). Γιατί λοιπόν γεμίζουμε με τύψεις τις μαμάδες που δεν είχαν την τύχη να φέρουν τα παιδιά τους στον κόσμο με έναν όμορφο φυσιολογικό τοκετό χωρίς επιπλοκές;

Δεν ξέρω γιατί. Μερικές γυναίκες είναι holier than thou, που λένε και οι Αμερικανοί. Εμείς είμαστε λιγότερο καλές. Κι εγώ τελικά πόσο καλή είμαι, που δεν γέννησα την ισχιακή μου προβολή φυσιολογικά – όπως η Chuck Norris μαμά η οποία μου τα θύμισε όλα αυτα, πάνω που είχα συμφιλιωθεί με τη μοίρα μου – αλλά που θηλάζω αποκλειστικά και η φύση με προίκισε με διόλου ευκαταφρόνητο στήθος που μπορεί να χορτάσει ένα λόχο μωρών; Σίγουρα είμαι καλύτερη από κάποια μαμά η οποία η άμοιρη δεν μπορεί να κατεβάσει γάλα, έτσι δεν είναι; Κι αν εκείνη η μαμά γέννησε φυσιολογικά; Πόσους πόντους παίρνει εκείνη και πόσους εγώ; Για να ξέρω δηλαδή πού στέκω σε μια πιθανή σύγκριση.

Χαζομάρες, βλακείες και κομπλεξισμοί ανθρώπων οι οποίοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τις πραγματικές αξίες στη ζωή. Μαμά δεν είσαι την ημέρα της γέννησης του παιδιού σου, μαμά γίνεσαι μέσα από ενασχόληση, από την αγάπη για το παιδί σου, από την αγάπη που σου δείχνει το παιδί σου, μέσα από αυτή τη μαγική αλληλεπίδραση μέσα από την οποία ενήλικας και βρέφος μαθαίνουν τοσα πολλά.

Εξάλλου το παιδί σου δε θα θυμάται πώς ήρθε στη ζωή, αλλά θα θυμάται για πάντα μια μαμά ενοχική και μη συμφιλιωμένη με πράγματα τα οποία δεν μπορεί να αλλάξει.

Advertisements

7 thoughts on “Πώς μετριέται η μαμαδοσύνη;

  1. Σωστή τοποθέτηση, Ιωάννα.

    Όσον αφορά την επιστροφή στη φύση (χωρίς ή με χασίσι και το άλλο, χαχα) εγώ είμαι υπέρ αυτής πάντα με τη συμβολή της επιστήμης. Εδώ όμως, όπως καλά ξέρεις, έχουμε αντικαταστήσει πλήρως τη φύση με τον άλλο μας θεό, την επιστήμη (και δε μαρεσουν οι θεοί κανενός είδους).

    Επίτρεψε μου να σημειώσω επίσης ότι το μέγεθος του στήθους ουδεμία σχέση έχει με την παραγωγή γάλακτος! Έτσι για να μην φύγει κανείς από το ωραίο σου άρθρο με λάθος εντυπώσεις!

    Keep on posting!

  2. Συμπλέγματα…….ατέλειωτα,βαθύτατα ριζωμένα συμπλέγματα!Σε ακόμα ένα θέμα(τη μαμαδοσύνη)προσαρμόζουμε την έννοια σε εκείνη που μας ταιριάζει και μας κάνει να νιώθουμε σπουδαίες,μοναδικές,ικανότατες,αλάνθαστες,υπέρ,δασκάλες,αξιέπαινες,εμείς και καμιά άλλη στον πλανήτη,πρωτοπόρες!!!!Ποιά φύση?Αν θέλουμε επιστροφή στη φύση,θα παραδεχθώ εκείνη που θα γυρίσει όλη της τη ζωή αιώνες πίσω!Να γυρίσουμε στον τρόπο που γεννούσαν τότε οι γυναίκες,αλλά ΚΑΙ στην περίθαλψη που είχαν τότε οι λεχώνες και τα νεογέννητα,να γυρίσουμε στη εποχή που γεννούσαν στη φύση οι έγκυες αλλά να γυρίσουμε ΚΑΙ στην πιθανότητα να πάει κάτι στραβά και να το αντιμετωπίσουμε όπως τότε χωρίς την ασφάλεια του μαιευτηρίου που υπάρχει λίγο παρακάτω και των διαθέσιμων φαρμάκων ή του γυναικολόγου που θα τον βρούμε ανα πάσα στιγμή στο κινητό……!Να γυρίσουμε στη φύση μας…..ποια το κάνει στην πραγματικότητα όμως?Μήπως δεν πρέπει να παίζουμε με τις ζωές μας μα πάνω από όλα με τη ζωή ενός πλάσματος που αποφασίσαμε να φέρουμε στον κόσμο και έχουμε υποχρέωση από τη σύλληψή του κιόλας να το προσέχουμε και να το φροντίζουμε?Στην τελική,η ουσία είναι να «θυμηθούμε» από τη φύση μας να είμαστε γονείς κι όχι να ξεγεννάμε στα «άχυρα»….

  3. Μπορώ να δώσω μια λίγο διαφορετική οπτική γωνία ;

    Από την μεγάλη εμπειρία μου – γύρω στα 10 χρόνια – στα διάφορα διαδικτυακά μαμαδο-φόρα (Ελληνικά και μη-Ελληνικά), έχω καταλάβει ότι οι διενέξεις/διαφωνίες/μαλακίες/ξεκατινιάσματα (πάρε όποια λέξη θέλεις) έχουν πάντοτε 2 μέρη τα οποία είναι εξίσου υπεύθυνα για αυτά: από την μια έχεις τον πομπό (την μαμά που θα πετάξει μια μαλακία, η κάθε μια για τους δικούς της λόγους – περιέργεια, απλή κατάθεση γνώμης, αμάθεια, προσωπική ανασφάλεια ή ακόμα και επί τούτου, γιατί θέλει να προκαλέσει φασαρία) κι από την άλλη τον δέκτη (την μαμά που θα «σηκώσει το μπαλάκι» και θα απαντήσει στην μαλακία, η κάθε μια για τους δικούς της λόγους – παρανόηση κειμένου, απλή κατάθεση γνώμης, αμάθεια, προσωπική ανασφάλεια ή ακόμα και επί τούτου, γιατί θέλει να προκαλέσει φασαρία). Έτσι αρχίζει η φασαρία και γίνεται μετά το τριμπούρδελο !!!

    Για να δώσω ένα παράδειγμα απτό και χωρίς καμία διάθεση προσωπικής επίθεσης ή οποιασδήποτε άλλης αρνητικής πράξης, απλά είναι εύκαιρο γιατί βρίσκεται στην ανάρτησή σου: Στην ανάρτησή σου, λοιπόν, λες ότι σε ενοχλούν (1000% δικαίως και κατά τη γνώμη μου) οι μαμάδες που κατακρίνουν όσες γέννησαν με καισαρική. Λίγες γραμμές παρακάτω, επικρίνεις (σύμφωνα με το αναφαίρετο δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις) τις μαμάδες που επιλέγουν να μην εμβολιάσουν τα παιδιά τους. Αν π.χ. εγώ που έχω επιλέξει να μην εμβολιάσω το δεύτερό μου παιδί (αλλά έχω εμβολιάσει το πρώτο) και ήθελα να «πιαστώ» από την κουβέντα σου και να «μαλώσουμε» διαδικτυακά, θα μπορούσα κάλλιστα να το είχα κάνει. Δεν το κάνω γιατί καταλαβαίνω ότι αυτή που εκφέρεις είναι μια γενική, προσωπική σου άποψη, η οποία δεν αφορά εμένα προσωπικά ούτε τα παιδιά μου.

    Με άλλα λόγια, και για να μην μακρυγορώ, ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να εκφέρει την γνώμη του για το ο,τιδήποτε. Αυτή η γνώμη δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια απλή γνώμη. Ιδιαίτερα στο χώρο του Διαδικτύου, όπου δεν υπάρχει face-to-face επαφή και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι αυτός που την εκφέρει και για ποιον λόγο, μια τέτοια γνώμη δεν έχει καμία μα καμία απολύτως αξία. Το να σηκώνουμε το γάντι και να απαντάμε σε ανυπόστατους χαρακτηρισμούς από αγνώστους είναι – κατά την γνώμη μου – εξίσου ανούσιο.

    Όσο για το πώς μετριέται η μαμαδοσύνη … … … χμμμμμμμ …. θα έλεγα με τον ίδιο τρόπο που μετριέται το νερό της θάλασσας ! Ή τ’ αστέρια στον ουρανό 🙂

    Φιλιά από Αγγλία xxx

    • Σωστα ολα αυτα! Αλλα το θεμα του εμβολιασμου δεν ειναι θεμα προτιμησης, δεν εμπιπτει στη νοοτροπια «εγω ειμαι καλυτερη απο εσενα», οπως αυτο το οποιο σχολιαζω στην αναρτηση. Ειναι θεμα δημοσιας υγειας. Δηλαδη αν αρχισουν να πεθαινουν νεογεννητα επειδη ειναι της μοδας σημερα να μην εμβολιαζει κανεις τα παιδια του, βαζοντας ετσι σε κινδυνο τα μωρα του διπλανου του που ειναι πολυ μικρα για να εμβολιαστουν, τοτε συγγνωμη αλλα δε μιλαμε πια για προσωπικες επιλογες που ειναι μονο δουλεια του καθενος μας. Μιλαμε για ανθρωποκτονια απο αμελεια.

  4. Ιωάννα, σε διαβάζω. Μου αρέσουν όλα όσα έχεις γράψει και ο τρόπος που γράφεις. Σε βρήκα όταν διάβασα αλλού αρνητικά σχόλια για σενα και η περιέργεια με έκανε να πατήσω το link. Από τότε σε διαβάζω συνέχεια. Δε σχολιάζω ποτέ γιατί δεν έχω κάτι να προσθέσω. Μου αρέσει που καλύπτεις μεγάλη ποικιλία θεμάτων της οικογενειακής ζωής.

    • Να υποθέσω σε thread του «Είμαι Μαμά»; Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Το blog είναι αυτοψυχανάλυση… το γράφω όπως το σκέφτομαι… έτσι για να μη με βαραίνει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s