Μικρό παιδί και αναπτυξιακά προβλήματα: πρώτα γονείς, μετά σύζυγοι

Baby Waving with Parents in Background

γράφει η Χριστίνα

Και μετά από πολύ καιρό μπορώ να σας πω για την ιστορία με τον μεγάλο γιο μου.
Είναι μόλις δυόμισι ετών. Και όμως έχει ζήσει πολλά. Και μαζί του εμείς ακόμα περισσότερα.

Ο μικρός μου ήταν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Πάντα κολλημένος επάνω μου αφού ήμουν 24/7 μαζί του. Δεν τον είχα αφήσει ούτε μια φορά.  Και δεν ήταν επιλογή μου. Οι λόγοι πολλοί.
Μετά ήρθε το πρόβλημα με το έντερο. Απίστευτος πόνος για το παιδί. Ένας μαραθώνιος επίπονων εξετάσεων  ξεκίνησε και διαπιστώθηκε ότι το πρόβλημα ήταν ανατομικό. Οι οδηγίες των γιατρών: συνέχιση θηλασμού και όταν πάει δύο ετών ξεκιάαμε ειδική φαρμακευτική αγωγή.  Μέχρι τότε υπομονή…
Και ο πονος μεγαλος. Η καθημερινότητα δύσκολη. Λόγω εντέρου δεν μπορούσε να φάει. Δεν ήθελε να απομακρυνθεί από το σπίτι γιατί τις ημέρες που τον έπιανε το έντερο μπορεί να σφιγγόταν για ώρες. Θυμάμαι να τον κρατάω αγκαλιά όρθιο από πίσω του, σφίγγοτας και χαϊδεύοντας την κοιλιά του μπας και του απαλύνω τον πόνο. Ώρες πολλές. Μου φαίνονταν αιώνες. Πήγαινε στην παιδική χαρά και εκεί που έπαιζε, απομακρυνόταν γιατί πονούσε. Το παιδί κλεινόταν στον εαυτό του.
Και μετά άργησε να περπατήσει. Και ξεκίνησαν όλοι οι «ειδικοί» να μου λένε ότι το παιδί έχει πρόβλημα.
Ώσπου ήρθε στη ζωή και ο αδελφούλης του.
Και σε ηλικία 2 ετών παρά κατι, ξεκίνησε να κυλιέται στα πατώματα όποτε δεν γινόταν το δικό του. Αυτό ήταν η χαριστική βολή.
Λίγο οι ορμόνες, λίγο το ξενύχτι, λίγο τα οικογενειακά και λίγο όλοι οι «ειδικοί», πήγα το παιδί σε αναπτυξιολόγο. Και ας επέμενε η παιδίατρος ότι το παιδί είναι μικρό…
Πάω στην κορυφαάα. Όπως θα έκανε κάθε μαμά για το παιδί της. Και η γνωμάτευση αυτηής: «διαταραχή λόγου και επικοινωνίας με καλή δεικτική ικανότητα. Πραγματική ηλικία 24 μηνών, αναπτυξιακή 16.»

Θυμάμαι με τον άντρα μου ακόμα εκείνες τις στιγμές. Σιωπή. Μετά κλάματα. Τύψεις που αφήσαμε τα πράγματα. Τύψεις οτι δεν ήμασταν καλοί γονείς. Και μετά ήρθε η δύναμη. Γίναμε δυνατοί και σκληροί. Με απίστευτο κουράγιο για να αντέξουμε όλο αυτό που θα ακολουθούσε.

Η αλήθεια είναι ότι η διάγνωση αυτή μας έφερε κοντά. Τα υπόλοιπα προβλήματα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Προτεραιότητα το παιδί. Πρώτα γονείς και μετά σύζυγοι.
Αλλά δεν αρκούσε μόνο αυτό. Όποιος το λέει κάνει λάθος. Και γονείς και σύζυγοι. Παράλληλοι ρόλοι. Γιατί αν δεν έχεις γεφυρώσει τη σχέση μέσα στο ζευγάρι, πώς θα μπορέσεις να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του παιδιού;  Και όσο «φτιάχναμε» σαν ζευγάρι τόσο περισσότερο γέλαγε ο μικρός.

Και η ζωή μας άλλαξε. Μπήκε σε άλλους ρυθμούς. Ο στόχος κοινός. Όλα για τον μικρό μας. Τρέχαμε παντού. Συνέχεια. Να κάνουμε και εμείς ό,τι καλύτερο αυτούς τους πέντε μήνες που θα διαρκούσε η παρέμβαση.
Και κάπως έτσι πέρασε ο καιρός. Έφυγε ένας δύσκολος χειμώνας. Με πολλά προβλήματα και με το φόβο της διάγνωσης για αυτισμό πάνω από το κεφάλι μας. Και γιατροί και ειδικοί και παρεμβάσεις. Και άγχος για αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν. Και με εμάς σα ζευγάρι να είμαστε μετά αποό πολύ καιρό «καλά». Παρά την κούραση. Παρά το άγχος.

Δεν ξέρω όλο αυτό πού θα οδηγήσει. Για το παιδί τα πράγματα είναι αισιόδοξα. Για το ζευγάρι δεν ξερω. Ελπίζω και εκεί να υπάρχει μια καλή εξέλιξη.  Αλλά το σίγουρο είναι ότι μόνη μου δεν θα κατάφερνα να αντιμετωπίσω όλο αυτό. Ίσως εγώ να ήμουν αδύναμη. Ίσως είχα πολλά μέτωπα να κλείσω.

Advertisements

2 thoughts on “Μικρό παιδί και αναπτυξιακά προβλήματα: πρώτα γονείς, μετά σύζυγοι

  1. Σε αυτή τη δύσκολη ζωή με όλα τα αναπάντεχα που συμβαίνουν,με τα ζόρικα που εμβολίζουν την φαινομενικά ψυχική ηρεμία μας και διαταράσσουν την ομαλή,»προβλεπόμενη» καθημερινότητά μας αφήνοντάς μας με μια αίσθηση ανικανότητας και απόλυτης αδυναμίας,σωματικής και ψυχικής κούρασης,μπροστά στην αναγκαιότητα της άμεσης αντιμετώπισής τους κι επέιγουσας επαναφοράς της ευτυχίας μας και τελικώς με έναν ανελέητο αγώνα,με μια μάχη που δεν μας επιτρέπει να πολεμάμε για να νικήσουμε….κάποτε αλλά να κερδίζουμε την κάθε μας μέρα…..,υπάρχει τεράστια χαρά,ικανοποίηση,υπερηφάνια,χαμόγελο,ευχαρίστηση,ηρεμία…..Ευτυχία για έστω λίγες στιγμές μέσα στη μέρα που δεν συγκρίνονται με τίποτα!Συνέχισε….. 🙂

  2. Άγνωστη φίλη, σου γράφω γιατί πρόσφατα δικοί μου άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν, ύστερα από διάγνωση «κορυφαίας αναπτυξιολόγου». Που τους διέλυσε. Πολύ «γκρίζα» διάγνωση, που καλύπτει όλα τα ενδεχόμενα, γιατί το παιδί είναι πολύ μικρό. Ευτυχώς οι φίλοι το πήγαν και σε άλλους ειδικούς και απέκτησαν πιο σαφή εικόνα. Ευτυχώς.
    Φιλική παρότρυνση: ΜΗ μείνεις στη διάγνωση ενός μόνο ανθρώπου, όσο «ειδικός» και να είναι.
    Δυστυχώς, «είναι πολλά τα λεφτά» και η ηθική πολλών γιατρών έχει καμφθεί με συνέπειες στη ζωή άλλων (τις δικές μας)
    Καλή δύναμη, καλή τύχη και να χαίρεστε την αγάπη σας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s