Πώς να ξεφύγουμε απο τη βαρβαρότητα

bit+byteγράφει η Χριστίνα

Και οι δυο μικροί μου λατρεύουν τα ζώα. Εμείς άλλωστε, είμαστε μια οικογένεια που συμπεριλαμβάνει δυο κατοικίδια. Δύο γατούλες, αδερφούλες, την Βit και την Βyte. Προσφάτως προστέθηκε και ένα ενυδρείο με ψαράκια αλλά ας μείνουμε στις γάτες. Είχαν μπει στην οικογένεια μας πρίν την έλευση του μεγάλου μας γιού. Παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν να τις «ξεφορτωθούμε», κατά τη διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης κυρίως,  οι γατούλες παρέμειναν στο σπίτι τους. Γιατί κακά τα ψέματα, το σπίτι μας είναι και δικό τους.

Και ναι, πιστεύω οτι είμαστε η εξαίρεση στο Ελληνικό στάτους. Δυστηχώς ο Έλληνας δεν έχει αυτή τη κουλτούρα, του φιλόζωου, ακούω απο πολλούς. Εγώ απλά θα πω οτι δυστυχώς δεν έχει την παιδεία.

Γιατί είναι θέμα παιδείας το πώς αντιμετωπίζει κάποιος τα ζώα. Ή για το πόσο υπεύθυνος είναι για τη σωστή συμβίωση με αυτά.  Και θα εξηγήσω τι εννοώ με το τελευταίο.  Πόσες φορές έχουμε δεί σε μπαλκόνι μια σταλιά,  ένα λυκόσκυλο τεραστίων διαστάσεων να παραπονιέται όλη τη μέρα;
Ή όπως έκανε μια οικογένεια στην πολυκατοικία μας. Αγόρασαν ενα σκυλάκι όλο χαρά.  Κατέβαιναν στον κήπο και φώναζαν όλη την πολυκατοικία για να θαυμάσουν το νέο τους «αποκτημα». Και όταν είχα ρωτήσει τη μαμά της οικογένειας πώς θα ζήσει ένα μεγαλόσωμο σκυλί σε διαμέρισμα 110 τ.μ. είχε παρεξηγηθεί. Και το σκυλάκι έγινε 2 μηνών και 11 κιλά και η μαμά δεν άντεχε άλλο. Και κάπου στους 3 μήνες το σκυλάκι εξαφανίστηκε…
«Θα σας πούμε άλλη φορά τι έγινε γιατί στεναχωριούνται τα παιδιά…»

Τόσο φιλόζωοι είμαστε. Τόσο για να φανούμε. Για να κάνουμε επίδειξη στους γύρω μας. Για να λέμε οτι έχουμε ένα ζωντανό.

Και είναι θέμα παιδείας που δεν θα μαθευτεί απο τη μία μέρα στην άλλη.  Αλλά θα περάσουν γενιές ολόκληρες. Και θα είναι τυχερά τα παιδιά μου αν δεν ζήσουν την κατακραυγή που ζήσαμε εμείς. Να λένε οτι φροντίζουν ζώα και να είναι αξιωματικά «βρωμιάρηδες». Να φέρνουν στον κόσμο τα παιδιά τους και η νούμερο ένα απειλη γι αυτά να θεωρείται ότι είναι τα κατοικίδια τους. Να αγαπάνε τα ζώα και να τα κοιτάνε σαν χαζά και «ευαίσθητα κακόμοιρα».

Ας μάθουμε τα παιδιά μας να αγαπάνε τα ζώα. Να τα φροντίζουν και να έχουν αισθήματα γι αυτά.  Και έτσι, κάποια μέρα, ίσως μάθουν να αγαπάνε και να φροντίζουν και τον συνάνθρωπο τους.

Advertisements

4 thoughts on “Πώς να ξεφύγουμε απο τη βαρβαρότητα

  1. Έθιξες ένα μεγάλο θέμα εδώ!
    Η κλασσική «μόστρα» του νεοέλληνα για το οτιδήποτε συμπεριέλαβε -αν είναι δυνατόν- ένα πλάσμα της φύσης, το οποίο πήγε στον «κάδο των αχρήστων» όταν τα πράγματα σκούρυναν.
    Πραγματικά η νοοτροπία των περισσοτέρων σε αυτό το θέμα είναι αποκρουστικά βάρβαρη. Αρκεί να πω πως σε πρόσφατη επίσκεψη στο Αττικό Πάρκο, άκουσα το εξής ηρωικό » Μα καλά φέρνει το παιδί στα ζώα;». Πείτε ποιός είναι το ζώο;

    • Και πού να πάνε δηλαδή τα παιδιά; Στο σκυλάδικο; Στους ζωολογικούς κήπους πάντως μόνο παιδιά βλέπω…

  2. Ας μην τα αγαπάνε,ας μην τα θέλουν σπίτι τους!Άλλωστε με το ζόρι αγάπη δεν γίνεται!Υποχρεούνται όμως να τα σέβονται!!!Εδώ όμως δεν σέβεται ό άνθρωπος τον συνάνθρωπο,τα…..ζώα θα σεβαστούν?????
    Κι έπειτα,Ιωάννα,ένας κλειστός χώρος όπως κι ένας παιδότοπος για παράδειγμα(άλλο θέμα από δω)τείνει να γίνει πιο φυσικό μέρος για τα σημερινά παιδιά παρά ένας φυσικός χώρος…..όπως μάθουν κι αυτά….. :/

  3. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη το κείμενό σου, δε θα άλλαζα ούτε λέξη…
    Δυστυχώς δεν αισιοδοξώ ότι τα πράγματα θα αλλάξουν.

    Τρελοτουρίστρια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s