Η επιβίωση ενός γάμου, μέρος 2ον: πλήρης αποδοχή, πλήρης συνεργασία

DSC_0010

γράφει η Ιωάννα

Πόσες φορές δεν έχω εκνευριστεί με τα ελαττώματα του συζύγου μου – και πόσες δεν έχει εκνευριστεί εκείνος με τα δικά μου! Κάτι τόσο βασικό, που δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς σε καμία σχέση: ο άλλος δεν είναι τέλειος. Δηλαδή δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα που έχω εγώ για το τέλειο, το ιδανικό. Και υπάρχουν πολλά ζευγάρια στα οποία τα ελαττώματα των συντρόφων είναι ανεξάντλητο θέμα τριβής: θέλουν να «αλλάξουν» ο ένας τον άλλον. Να τον «μάθουν» κάποια πράγματα. Να τον «διορθώσουν». Να τον «εκπαιδεύσουν». Αυταπάτες;

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό το θέμα, σε σχέση με το δικό μου γάμο. Ο σύζυγός μου, για παράδειγμα, υστερεί πολύ στο θέμα της κοινωνικότητας. Συχνά γελάμε γι’ αυτό – καθώς είναι ανίκανος να καταλάβει υποννοούμενα ή τη γλώσσα του σώματος κάποιου, με αποτέλεσμα να τον πειράζω ασύστολα και αμετανόητα. Όσο όμως εγώ είμαι κοινωνική, και τα βγάζω πέρα σε καταστάσεις που εκείνος θεωρεί εξαιρετικά δύσκολες, έτσι κι εκείνος «ξελασπώνει» εμένα σε άλλα θέματα. Εγώ, για παράδειγμα, είμαι συχνά υπερευαίσθητη. Έχω πρόβλημα με τα εμβόλια των παιδιών. Δεν μπορώ να τα βλέπω να υποφέρουν και να κλαίνε όταν κάνουν την ένεση. Τι κάνω; Στέλνω το μπαμπά! Όποτε τον έχω ρωτήσει αν ίσως είμαι ανεπαρκής μάνα που δεν μπορώ να πάω με τα παιδιά μου στο γιατρό, εκείνος μου έχει απαντήσει ότι κανείς δε χρειάζεται να τα μπορεί όλα. Κι έτσι κι εγώ έχω σταματήσει να προσπαθώ να πείσω τον σύζυγό μου να γίνει πιο κοινωνικός. Τα της επικοινωνίας τα αναλαμβάνω εγώ. Είναι ευκολότερο από το να επιμένω να του μάθω πώς να συμπεριφέρεται στους γύρω του, και επίσης του δείχνει ότι σέβομαι και αποδέχομαι την προσωπικότητά του. Επίσης, μειώνει τις μεταξύ μας διενέξεις στο ελάχιστο!

Δεν είναι αυτό μια πολύ ωραία ιδέα; Γιατί να μην αποδεχτούμε τον άλλο όπως είναι, και μαζί με αυτόν και τον εαυτό μας; Εκείνοι από εμάς που είμαστε ανασφαλείς και γνωρίζουμε ότι θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε πολλά ελαττώματά μας, γιατί να μην αρχίσουμε από τη βάση ότι είμαστε όπως είμαστε, και δεν είμαστε και πολύ κακοί; Και μετά ας μεταφέρουμε αυτή τη θεωρία στο ταίρι μας – ναι, έχει τα ελαττώματά του, αλλά έχω τη δύναμη να αποδεχτώ τον άλλον όπως είναι. Χωρίς να αισθάνομαι ανώτερος, χωρίς να προσπαθώ να τον αλλάξω, αλλά προσπαθώντας να προσαρμόσω την καθημερινότητά μου έτσι ώστε τα ελαττώματα και των δύο να μην δημιουργούν ανυπέρβλητα εμπόδια στη σχέση.

Και θέλω να με αποδέχεται και ο άλλος όπως είμαι. Αν προσπαθεί να με αλλάξει, τότε αντιδρώ έντονα! Θέλω, περιμένω, απαιτώ ο σύντροφός μου να μην προσπαθεί να με «συμμορφώσει». Τα ελαττώματά μου τα ξέρει, τα αδύναμά μου σημεία επίσης. Όπως εγώ προσαρμόζομαι στα δικά του, έτσι περιμένω εκείνος να προσαρμοστεί στα δικά μου. Του υπενθυμίζω ότι με γνωρίζει καλά, και ότι έτσι ακριβώς όπως είμαι με επέλεξε για σύντροφο. Το αν θα βελτιώσω στο μέλλον κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μου πρέπει να είναι αποκλειστικά δική μου απόφαση, κι όχι κάτι το οποίο ο σύντροφος μου μου επιβάλλει. Κι αυτό με απελευθερώνει από πολλές ανασφάλειες, τύψεις, και άλλα αρνητικά συναισθήματα που μπορούν να δηλητηριάσουν τη σχέση.

Τελικά δεν είναι ούτε δουλειά μου ούτε δικαίωμά μου να προσπαθώ να «εκπαιδεύσω» έναν ενήλικο άνθρωπο. Η υποχρέωσή μου, όμως, είναι να τον αποδεχθώ όπως είναι, υποθέτοντας ότι ποτέ δεν θα αλλάξει. Εξάλλου τον επέλεξα ως σύντροφο, και αν τον επέλεξα με την σκέψη ότι κάτι θα συμβεί στο μέλλον  – «θα ωριμάσει», «θα τον αλλάξουν τα παιδιά», «θα τον αλλάξω», πόσες φορές έχουμε ακούσει τέτοιες φράσεις! – τότε κακό του κεφαλιού μου!

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν προοδεύουν, δεν είναι ικανοί να λύσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα, να ξεπεράσουν τις νευρώσεις, τις φοβίες και τις ανασφάλειές τους. Σημαίνει απλά ότι όταν επιλέγω τον σύντροφό μου, δεν το κάνω υπό προϋποθέσεις. Και κυρίως όχι υπό προϋποθέσεις τις οποίες εκείνος/-η δεν γνωρίζει!

Advertisements

13 thoughts on “Η επιβίωση ενός γάμου, μέρος 2ον: πλήρης αποδοχή, πλήρης συνεργασία

  1. Πολύ σοφές και ισορροπημένες κουβέντες, μια σημείωση μόνο: οι άντρες γενικότερα δεν πολυπιάνουν υπονοούμενα, ούτε και τη γλώσσα του σώματος. Αυτές οι λεπτομέρειες είναι συνήθως γυναικείο προσόν. Αφαιρετικός λόγος, υπονοούμενα, μεγάλη προσοχή σε λεπτομέρειες («δεν είναι ρόζ, είναι φούξια») δεν είναι το φόρτε των αντρών. Οι άντρες όταν μιλάνε, κυριολεκτούν, και περιμένουν ότι και οι άλλοι εννοούν 100% αυτό που λένε, χωρίς μεταφορές ή υπονοούμενα. Είναι θέμα διαμόρφωσης και κατασκευής του εγκεφάλου.

    • Από ό,τι ξέρω όλες οι σωστά controlled νευροφυσιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι 1. δεν υπάρχουν εγγενείς διαφορές στις γνωστικές και συναισθηματικές ικανότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών και είναι μάλλον θέμα priming και 2. οι φυσιολογικές διαφορές στον εγκέφαλο δεν υποννούν αυτόματα και διαφορά στη λειτουργία. Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο που καταναλώνει πολλή ενέργεια και εγκέφαλοι διαφορετικών μεγεθών χρειάζονται να χτίσουν διαφορετικές νευρωνικές συνδέσεις προκειμένου να μπορούν να εκτελούν την *ίδια* λειτουργία. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα ο «νευροσεξισμός» καλά κρατεί…

  2. Ιωάννα μου, έχεις απόλυτο δίκιο (πχ http://www.apa.org/research/action/difference.aspx)! Το εν λόγω βιβλίο που είχα διαβάσει σχετικά, ήταν γραμμένο από ψυχολόγους (κοίτα να δείς πως ακόμα κι έτσι μπορεί κανείς να την πατήσει). Παρ’ ολ’ αυτά, θα ήθελα να το ψάξω λίγο ακόμα. Έχεις δίκιο πάντως για το νευροσεξισμό. Αυτό που λες » οι φυσιολογικές διαφορές στον εγκέφαλο δεν υποννοούν αυτόματα και διαφορά στη λειτουργία» πολύ σωστό, ως απάντηση σ’ αυτούς που ισχυρίζονται ότι οι όποιες τυχόν διαφορές στις γνωστικές ικανότητες οφείλονται στις φυσιολογικές διαφορές του εγκεφάλου μεταξύ ανδρών και γυναικών. Καλημέρες!

    • Καλημέρα! Είχα διαβάσει το εξής εξαιρετικά ενδιαφέρον: μία έρευνα σε νεογέννητα έδειξε ότι πράγματι τα αγοράκια προτιμούν να κοιτάζουν «αγορίστικα» παιχνίδια και τα κοριτσάκια «κοριτσίστικα» (ας μη μαλωσουμε τώρα για το ότι όλα τα παιχνίδια είναι για όλα τα παιδιά). Κάποιες άλλες ερευνητικές ομάδες που διάβασαν το άρθρο παραξενεύτηκαν και επανέλαβαν την έρευνα, προσέχοντας όμως ώστε όλα τα μωρά να φοράνε άσπρα φορμάκια και ο ερευνητής που έδειχνε τα παιχνίδια να μην γνωρίζει το φύλο. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ διαφορετικό: όλα τα παιδιά αντιδρούσαν το ίδιο! Η ερευνήτρια στο πρώτο πείραμα είχε υποσυνείδητα επηρεάσει το αποτέλεσμα επειδή συχνά γνώριζε το φύλο του μωρού (κλασσικά ακόμα και στα νεογέννητα φοράνε ροζ/μπλε). Εγώ πάλι φοράω στον μπέμπη μου και ροζάκια, και κορδελάκια, και απ΄ όλα. Είναι ΜΩΡΟ.

  3. Ενδιαφέρον ναι. Μπορείς να μου «στείλεις» εδώ το link για την τελευταία έρευνα που περιγράφεις;

    • Τα διάβασα σε ένα βιβλίο το οποίο είναι κατά 40% references στο τέλος. Θέλεις να σου πω το βιβλίο ή να σου βρω το reference? Το δεύτερο θα είναι κάπως δύσκολο καθώς πρέπει να ψάξω σε δεκάδες σελίδες.

  4. Μπράβο Ιωάννα ! Προσυπογράφω το κείμενό σου 1000% και μέχρι τελείας !!! Έχω μια φίλη (είμαστε φίλες από 8-9 χρονών) που παντρεύτηκε μικρή (20 χρονών) το «αγόρι», με το οποίο τα είχε φτιάξει από τα 14 της. Σχέση άσχημη από την πρώτη στιγμή, με τσακωμούς, μαλώματα, βία, αστυνομίες κτλ. Η μάνα της – επειδή ήταν της … «παλιάς σχολής», ήτοι αφού-σε -ξεπαρθένεψε-θα-σε-πάρει – της έλεγε συνέχεια: «γυναίκα που δεν καταφέρνει να κόψει τα κακά χούγια του άντρα της, δεν είναι γυναίκα» !!!

    Το αποτέλεσμα: 18 χρόνια και 2 παιδιά αργότερα, ένας γάμος διαλυμένος τύποις και ουσία (έχουν πάρει ΚΑΙ διαζύγιο επισήμως, αλλά αυτός συνεχίζει να μένει στο σπίτι για να μην καταλάβουν τίποτα τα παιδιά, τα οποία – ισχυρίζεται η φίλη μου ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα) και μια σπαταλημένη και εξουθενωμένη ύπαρξη: η φίλη μου !

  5. Με μία «στάση» απέναντι στον άλλο και στη σχέση απαλλαγμένη από εγωισμό,αρνητισμό και προκατάληψη δίνουμε διαρκώς ευκαιρία και δυνατότητα στο σύντροφό μας να εξελιχθεί,να ξανασκεφτεί ακόμα και να αναθεωρήσει.Με μοναδικό γνώμονα την αγάπη μας για τον άνθρωπό μας και την ανιδιοτέλεια στη σχέση μας,πετυχαίνουμε την αρμονική συμπόρευση και φυσικά την αποδοχή!Ολο αυτό με πολλή «δουλειά» καθημερινά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s