Η επιβίωση ενός γάμου, μέρος 3ον: το κουταλάκι και ο πυροσβεστήρας!

Happy Marriagesγράφει η Ιωάννα

Θα αρχίσω με μια γενναία δήλωση: ο σύζυγός μου κι εγώ δεν τσακωνόμαστε σχεδόν ποτέ. Κι αν τύχει, μία στο τόσο, και τσακωθούμε, τότε ο τσακωμός αυτός θα είναι αρκετά ανώδυνος. Χαρακτηρισμοί συνήθως δεν ανταλλάσσονται, και ο καυγάς ξεθυμαίνει αρκετά γρήγορα.

Αν θέλετε να μάθετε το μυστικό, θα σας το αποκαλύψω αμέσως: είναι ο χαρακτήρας του άντρα μου. Δύσκολο να τσακωθεί, ακόμα και όταν εσύ το θέλεις να ξεσπάσεις κάπου, να βάλεις τις φωνές ρε παιδί μου. Είναι ο τύπος που θα του πεις «Αμάν ρε άνθρωπε, πάλι πέταξες τις κάλτσες σου στο πάτωμα, δηλαδή εσύ σε στάβλο μεγάλωσες, και επιτέλους αυτή η μάνα σου πια τίποτα δε σε έμαθε;» και εκείνος θα σου απαντήσει «Συγγνώμη, θα τις μαζέψω αμέσως.»! Κι όταν είναι κι ο ίδιος εκνευρισμένος, θα σου πει «Κι εσύ δε μαζεύεις τις δικές σου!» κι επειδή κι εγώ δεν ξέρω τι να απαντήσω σε κάτι που είναι τόσο προφανώς αληθές, μάλλον θα αφήσω τον καυγά εκεί, ή θα τριγυρίζω στο σπίτι μουτρωμένη επί 10 λεπτά πριν το ξεχάσω – γιατί, κακά τα ψέματα, για κάλτσες τώρα θα τσακωνόμαστε;

Το αποτέλεσμα της – συνήθως – μειλίχειας συμπεριφοράς του συζύγου μου είναι να … εκπαιδεύομαι κι εγώ. Το παράδειγμα του καλοκαιριού είναι το κουταλάκι του φραπέ: ο κύριος λοιπόν φτιάχνει τον φραπέ του, κάτι το οποίο σημαίνει ότι ένα κουταλάκι βγαίνει από το συρτάρι, μπαίνει στο κουτί του νεσκαφέ, μπαίνει και στο κουτί με τη ζάχαρη, και μετά βγαίνει, άδειο και ουσιαστικά καθαρό, από το ποτήρι και τοποθετείται ανελλιπώς πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Δεν μπαίνει πάλι στο συρτάρι, δεν ξεπλένεται κάτω από 3 σταγόνες νερό της βρύσης, ούτε μπαίνει στο πλυντήριο πιάτων που είναι ακριβώς δίπλα. Αλλά μένει εκεί πάνω, δηλώνοντας «ΕΔΩ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ Ο ΦΡΑΠΕΣ!».

Και μου ανάβουν τα λαμπάκια και σκέφτομαι, ε, τώρα θα πάω να του πω να μαζεύει τα κουταλάκια του. Αλλά μετά θυμάμαι τη στάση του, που ανελλιπώς σβήνει τις φλόγες του καυγά με τον… πυροσβεστήρα της ηρεμίας, ψυχραιμίας, αδιαφορίας του – όπως θέλετε πείτε το. Και συνειδητοποιώ ότι δε μου κοστίζει και τίποτα να περάσω δύο δευτερόλεπτα της ημέρας μου τακτοποιώντας το κουταλάκι. Ας το αφήνει λοιπόν πάνω στον πάγκο κάθε μέρα. Εγώ θα αφιερώνω αυτά τα δύο δευτερόλεπτα κάθε μέρα για να μαζεύω το κουταλάκι. Στην τελική θα μπορούσε να είχε αφήσει και το μιξεράκι άπλυτο – κάτι το οποίο πιθανώς θα ήταν αιτία διαζυγίου.

Έχει να κάνει με αυτό που έλεγα την προηγούμενη εβδομάδα: να αποδέχεσαι το ότι ο άλλος είναι όπως είναι. Αν το καταφέρεις αυτό, τότε είναι πολύ ευκολότερο να φέρνεις τον μεταφορικό πυροσβεστήρα κάθε φορά που οι φλόγες του καυγά πάνε να αναζωπυρωθούν.

Τα βαριά λόγια που ανταλλάσσονται στους σοβαρούς καυγάδες δεν ξεχνιούνται εύκολα – δεν ξεχνιούνται ποτέ τις περισσότερες φορές. Το «δεν το εννούσα» εκ των υστέρων δε σβήνει ό,τι έχει ήδη εκστομιστεί. Γι’ αυτό κι εγώ ακολουθώ το παράδειγμα του συζύγου, και προσπαθώ να σταματάω τον καυγά πριν ακόμα αρχίσει. Τον σταματώ όσο είναι ακόμα μέσα στο κεφάλι μου, περιμένοντας να δραπετεύσει με φωνές και κατηγορίες. Όχι ότι είναι εύκολο, αλλά να, σκέφτομαι ότι και να φωνάξω, τι ακριβώς θα πετύχω; Το πιθανότερο είναι μετά να αισθάνομαι χειρότερα. Πυροσβεστήρα λοιπόν, και όχι λάδι στη φωτιά!

Το καλό με όλα αυτά τα εγκεφαλικά παιχνίδια είναι ότι εκπαιδεύουν το μυαλό, το οποίο μαθαίνει και συμπεριφέρεται ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο το καθοδηγείς, ακριβώς όπως τα βασικά γάγγλια του εγκεφάλου μας οδηγούν στο να αυτοματοποιούμε πράξεις που εκτελούμε καθημερινά – το πλύσιμο των πιάτων, η οδήγηση προς και από τη δουλειά – τόσο που, καμιά φορά, δεν θυμόμαστε καν πώς εκτελέσαμε αυτές τις κινήσεις. Έτσι και με τις συνειδητές μας αντιδράσεις: κάποια στιγμή αυτοματοποιούνται. Αυτό που την πρώτη φορά φαίνεται δύσκολο – να μη φωνάξεις, να μην εκνευριστείς, να μη μπεις στη διαδικασία να κάνεις τον καυγά που τόσο επιθυμείς – με τον καιρό γίνεται όλο και ευκολότερο, ώστε κάποια στιγμή η κατανόηση και η ήρεμη αντίδραση μπαίνει στην ημερήσια τάξη, και αυτό που αρχικά δεν το εννοούσες γίνεται μέρος του χαρακτήρα σου.

Σήμερα λοιπόν κλείνω την τριλογία αυτή των ιδιοτήτων που θεωρώ υψίστης σημασίας σε ένα γάμο: πραγματική, ουσιαστική ισότητα των συζύγων, αποδοχή του συντρόφου – αλλά και του εαυτού μας – όπως ακριβώς είναι, και ενεργός προσπάθεια της αποκλιμάκωσης των εντάσεων μέσα στη σχέση. Γιατί τελικά, πόσα από τα πράγματα για τα οποία τσακωνόμαστε έχουν πραγματικά σημασία; Όταν ο σύντροφός μου με σέβεται πραγματικά, το … κουταλάκι δε θα κάνει τη διαφορά στη σχέση.

Κάπου εδώ κλείνω τη φετινή σαιζόν. Θα τα ξαναπούμε από το Σεπτέμβριο με καινούριο υλικό! Τον Αύγουστο, όσοι ανοίγετε ακόμα τον υπολογιστή σας θα βρείτε μια συλλογή φωτογραφιών οι οποίες θα δημοσιευθούν στο blog. Σας χαιρετώ – εις το επανιδείν!

Advertisements

2 thoughts on “Η επιβίωση ενός γάμου, μέρος 3ον: το κουταλάκι και ο πυροσβεστήρας!

  1. Αυτό με το κουταλάκι…σαν να βλέπω τον δικό μου!!! Χαχαχα!!! Στην αρχή του ΄λεγα κι εγώ «Κάτι ξέχασεεεεεεεες! Μα πόσο δύσκολο είναι να το βάλεις στη θέση του;» Τώρα γελάω!!!

    Τρελοτουρίστρια

    ΥΓ. Καλό καλοκαίρι! Καλή ξεκούραση!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s