…και καλό μπλογκο-χειμώνα!

Διπλό ουράνιο τόξο: σύμβολο πάντα της ελπίδας!

Διπλο ουρανιο τοξο: συμβολο παντα της ελπιδας!

΄Ηρθε πάλι ο Σεπτέμβριος, τα σχολεία θα ανοίξουν, όσοι απολαύσατε καλοκαιράκι στις παραλίες και τα νησιά ελπίζω να έχετε όμορφες αναμνήσεις να πάρετε μαζί σας στους επόμενους μήνες. Με τη σχολική χρονιά ξανααρχίζουμε κι εμείς την … μπλογκογραφική μας δραστηριότητα, φέτος όμως με μειωμένους ρυθμούς. Ο λόγος: θέλουμε να αρχίσουμε και πάλι να εργαζόμαστε.

Όσοι παρακολουθείτε το μπλογκ ίσως γνωρίζετε ότι πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, αποφάσισα να αλλάξω πορεία. Αφήνοντας τους δρόμους της επιστημονικής έρευνας, είναι αλήθεια ότι έμεινα ξεκρέμαστη. Η εγκυμοσύνη και το υπέροχο μωρό που ήρθε πριν από σχεδόν 6 μήνες με κράτησαν απασχολημένη. Το blogging, και τα διάφορα χόμπυ τα οποία είχα πεθυμήσει όσο κυνηγούσα το – απραγματοποίητο πια, για μένα – όνειρο της επιστημονικής καριέρας ήρθαν και πάλι στο προσκήνιο. Θυμήθηκα πόσο όμορφο μπορεί να είναι να ζεις την κάθε ημέρα για την ημέρα, μη ανησυχώντας υπερβολικά για κάποιον απώτερο στόχο, αλλά ανησυχώντας για τα απλά πράγματα: τα παιδιά, το νοικοκυριό, το σπίτι, τους φίλους.

Αλλά μου έλειψε η πρόκληση της δημιουργίας! Γι’ αυτό άρχισα πολλές δημιουργικές δραστηριότητες. Υπερβολικά πολλές, μάλλον: ένα γερμανικό blog, που ασχολείται με το ελληνικό φαγητό, είναι η απάντησή μου στην συνήθη ατάκα των Γερμανών «Μα οι Έλληνες τρώνε πολύ κρέας!» (ή αλλιώς: είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα). Έμαθα να φωτογραφίζω φαγητό για τις ανάγκες του blog αυτού. Αγόρασα μολύβια ακουαρέλας και επιχείρησα – μετά από πολλά, πολλά χρόνια – να ζωγραφίσω. Στα σχέδια είναι ένα παιδικό βιβλίο, με προσχέδια για κάμποσα ακόμα, ζωγραφισμένο με αυτά τα ίδια τα μολύβια. Απόλαυσα τα παιδιά μου! Έφτιαξα προζύμι από αλεύρι και νερό, ζύμωσα ψωμί πολλών διαφορετικών τύπων, ασχολήθηκα και λίγο με την πρωτοβουλία Jobs for Astronomers, την οποία είχα ξεκινήσει περίπου αυτήν την εποχή πέρυσι.

Υπάρχουν πολλά πράγματα να κάνει κανείς αν είναι τυχερός και έχει χρόνο. Ο σύζυγός μου κατάφερε πέρυσι (περίπου εκεί που τελείωνε ο μισθός μου λόγω της παρατεταμένης αναρρωτικής άδειάς μου) να βρει πελάτες, και να αρχίσει να εργάζεται προσφέροντας στην οικογένειά του τα προς το ζην. Κι έτσι εγώ μπόρεσα να απολαύσω μια πραγματική άδεια μητρότητας, ένα διάστημα στο οποίο έμαθα το μωρό μου, πέρασα χρόνο μαζί του, δέθηκα και το απόλαυσα. Αυτό, ομολογώ, μου είχε λείψει στο πρώτο μου παιδί. Τρέχοντας να τελειώσω ένα διδακτορικό το οποίο τελικά δε μου προσφέρει πολλά από πλευράς επαγγελματικής αποκατάστασης, έχασα κάτι πολύ σημαντικό: τον χρόνο να γνωρίσω το μωρό μου.

Αλλά και η σχέση με την κόρη μου αναθερμάνθηκε, δυνάμωσε, βάθυνε! Όλος αυτός ο χρόνος στον οποίο γνωριστήκαμε όλοι μας με το καινούριο μωρό έδρασε θετικά στο δέσιμο μαμάς και κόρης. Είμαι υπερήφανη που μπορώ να ισχυρίζομαι πλέον ότι η μικρή φωνάζει «μαμά» και όχι μόνο «μπαμπά» όταν είναι στενοχωρημένη, έχει χτυπήσει, είναι κακόκεφη ή απλώς θέλει να παίξει. Αυτό μου είχε κοστίσει τα πρώτα χρόνια της ζωής της, τα οποία – αναπόφευκτα – είχε περάσει κυρίως με το μπαμπά, όσο εγώ κυνηγούσα την καριέρα.

Τώρα νιώθω ότι όλοι οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά μου: δεν είμαι πια περιορισμένη από έναν στενό ορισμό του τι είμαι, ποια είμαι. Είμαι πολλά πράγματα, και είμαι κυρίως μαμά. Είτε το θέλουμε είτε όχι, περισσότερες από μία προτεραιότητες στη ζωή δεν μπορούν να υπάρχουν. Μπορείς βέβαια να συνδυάσεις ερευνητική καριέρα και οικογένεια, αλλά πρέπει να αποδεχτείς ότι όσο εσύ θα λείπεις σε συνέδρια και συσκέψεις, το παιδί σου θα φωνάζει τον άλλο γονιό για να το παρηγορήσει. Δε θα είσαι το νούμερο 1 στη λίστα, και αυτό είναι καλό και άγιο – όσο δε σε πληγώνει. Εμένα όμως με πλήγωνε, κι έτσι παράτησα τον απαιτητικό κόσμο της επιστημονικής έρευνας για πιο γήινα πράγματα.

Αν μετανιώνω; Ναι, ώρες ώρες το μετανιώνω. Αλλά γνωρίζω ότι υπήρχαν σοβαροί λόγοι για τους οποίους πήρα αυτήν την απόφαση.

Τώρα πια ήρθε η ώρα να σκεφτώ πώς θα συνεισφέρω κι εγώ οικονομικά στην οικογένειά μου. Γι΄αυτό η δραστηριότητα του μπλογκ μπορεί να μειωθεί. Ζητώ συγγνώμη από εκείνους μεταξύ σας που περιμένουν να διαβάσουν δύο ή τρία άρθρα την εβδομάδα: θα κάνουμε ό,τι μπορούμε! Και υποσχόμαστε ότι το μπλογκ δε θα «πεθάνει». Απλώς – ίσως – τα άρθρα δε θα είναι τόσο συχνά. Ελπίζω στην κατανόησή σας. Έχω γνωρίσει πολλούς υπέροχους ανθρώπους μέσω του μπλογκ, και ελπίζω οι γνωριμίες αυτές να συνεχίσουν να ανθίζουν.

Θέλω εδώ να ευχαριστήσω έναν αναγνώστη, τον Αντώνη που ζει και εργάζεται στη Σουηδία, για τα πολύ καλά του λόγια σχετικά με ένα παλιό άρθρο μου στο Αντικλείδι. Μέσα στον οχετό των ύβρεων και των απειλών που εξακολουθώ να δέχομαι εξαιτίας εκείνου του άρθρου, είναι πραγματικά παρήγορο που κάποιοι το διαβάζουν με κατανόηση, που αγγίζει και άλλους εκτός από εμένα.

Σας χαιρετώ, καλή σχολική και μπλογκογραφική χρονιά!

Δική σας,

Ιωάννα

Advertisements

8 thoughts on “…και καλό μπλογκο-χειμώνα!

  1. Ιωάννα σου εύχομαι ολόψυχα καλό φθινόπωρο! Διαβάζοντας την ανάρτησή σου ένιωσα πως την γράφω εγώ. Έχω επιλέξει αυτή την περίοδο της ζωής μου να βάλω πρώτη τη μητρότητα και δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή. Διάβασα και την παλαιότερη ανάρτησή σου που εξηγεί γιατί έφυγες από Ελλάδα. Με αναγνώρισα άλλη μια φορά. Ζω στην Ελβετία από τις αρχές του χρόνου και είμαι πλέον ευτυχισμένη γα την επιλογή μου αυτή. Σε φιλώ!

    • Σε ευχαριστώ πολύ! Έχω διαβάσει μερικά άρθρα από το μπλογκ σου και πραγματικά φαίνεσαι ευτυχισμένη εκεί που είσαι. Ελπίζω να είσαι πάντα έτσι, και η νέα σου πατρίδα να σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις όλα τα όνειρά σου, όσο μικρά ή μεγάλα είναι αυτά!

  2. Aυτο το 94% των Γερμανίδων μαμάδων με part-time εργασία εμένα γιατί δε μου φάνηκε κακό? Εδώ είμαστε καλύτερα που η γυναίκα πρέπει να δουλεύει, να αναλαμβάνει πλήρως τα παιδιά, να μαγειρεύει και να καθαρίζει για τον αγά κι από εκεί και πέρα αν θέλει να κάνει κάτι άλλο για τον εαυτό της ας κόψει το κεφάλι της? Γιατί δε θα με πείραζε καθόλου να ήταν εντάξει να δουλεύω μισές ώρες και η μόνη μου υποχρέωση από εκεί και πέρα να ήταν το νοικοκυριό και η φροντίδα της οικογένειας? Μου φαίνεται πιο δίκαιο από το να φορτώνεσαι ένα κάρο υποχρεώσεις και ο άλλος το μόνο που να πρέπει να κάνει είναι να δουλεύει.

    • Το θέμα είναι όμως να μην υποχρεώνεσαι. Αν ήθελες να δουλέψεις και σου έκλειναν όλες τις πόρτες στα μούτρα γιατί είσαι μαμά, αυτό θα ήταν και πάλι άδικο (και είναι άδικο).

      • Kαλά, αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα σε αισχρό βαθμό. Σου το λένε κι όλας. Το ότι η μητέρα πρέπει να δουλεύει στην Ελλάδα, δε σημαίνει και ότι βρίσκει δουλειά. Το πρέπει πήγαινε στο ότι θεωρείται υποχρέωσή της να δουλεύει. Έχω ζήσει απίστευτες διακρίσεις επειδή έχω παιδιά, έχω απολυθεί με το που γέννησα, δε βρίσκω πάντα δουλειά ακριβώς επειδή έχω παιδιά. Όμως, τις περιόδους που δεν έχω δουλειά με κοιτάνε με μισό μάτι. Σαν να βαριέμαι, σαν να μην προσπαθώ αρκετά. Έχει περάσει στην κοινωνία ότι η γυναίκα πρέπει να δουλεύει, αλλιώς είναι μια τεμπέλα νοικοκυρά. Λίγο άδικο μου ακούγεται.

      • Από αδικίες… άλλο τίποτα 😦 Λες και είναι εύκολο να βρεις δουλειά σήμερα στην Ελλάδα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s