Το Αλτσχάιμερ της τριακονταετίας και η εκμάθηση της οδήγησης στη Γερμανία

Σας γράφω, αγαπητοί φίλοι, για ένα γρήγορο update.

Στον τίτλο σήμερα λέω ανακρίβειες: το γεγονός ότι είμαι πολύ ξεχασιάρα τώρα τελευταία μάλλον δεν οφείλεται στα τριάντα (συν κάτι) έτη μου. Μάλλον οφείλεται στο ότι ανάμεσα στο μανατζάρισμα παιδιών-σπιτιού-εκκρεμμοτήτων και στο ψάξιμο τι-θα-κάνω-όταν-μεγαλώσω (δηλαδή τι ακριβώς επάγγελμα θα ακολουθήσω, πότε θα το ακολουθήσω, πώς ακριβώς θα το μάθω ενώ κυνηγώ ένα μωρό που ήδη μπουσουλάει και προσπαθεί να περπατήσει).

Μέσα σε όλα τα άλλα βάλθηκα επιτέλους να πάρω δίπλωμα οδήγησης. Όχι, δε διαβάσατε λάθος. Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης. Μη με παρεξηγείτε, παράξενα συμβαίνουν και αλλού. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι το σύστημα με το οποίο μαθαίνω οδήγηση είναι μάλλον το ίδιο με το οποίο θα μάθουν και τα παιδιά μου! Με interactive εφαρμογές στο «έξυπνο» κινητό, κρατική ιστοσελίδα με βίντεο εκμάθησης, ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών και interactive φωτογραφίες στις οποίες κάνεις ΚΛΙΚ! για να επισημάνεις στον ηλεκτρονικό δάσκαλό σου τα λάθη και τα σημεία στα οποία ο υποψήφιος οδηγός πρέπει να επικεντρώσει την προσοχή του. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να αισθανθώ παιδούλα και μοντέρνα που θα έχω τουλάχιστον ένα κοινό σημείο αναφοράς με την επόμενη γενιά, ή να νιώσω ως το πετσί μου την αποτυχία του να είσαι «-άντα» και χωρίς δίπλωμα.

Και εκεί που η αφελής Ελληνίδα μένει με το στόμα ανοιχτό και αναφωνεί «Μωρέ οργανωτικότητα οι Γερμανοί!» έρχεται και ο δάσκαλος της οδήγησης (από εδώ και πέρα θα τον αποκαλούμε με το παρατσούκλι «ο αχώνευτος» – θα καταλάβετε στην πορεία) και κάνει σχόλια για το πόσο επικίνδυνα και απερίσκεπτα οδηγούν οι Γερμανοί. Hello!!!! Έχεις πάει ποτέ στην Αθήνα; Θυμάμαι χαρακτηριστικά μετά από τη μία, μοναδική και αποτυχημένη απόπειρά μου για το δίπλωμα οδήγησης στην Ελλάδα, επιστρέφοντας από το μέρος της εξέτασης μέσα σε ένα ταξί, στα 15 λεπτά της διαδρομής είδα όλες τις παραβάσεις και όλα τα λάθη που είχα κάνει στην εξέταση να γίνονται μπροστά μου, στο δρόμο, τουλάχιστον μία φορά το καθένα.

Πολύ θα ήθελα να παραθέσω εδώ ένα βίντεο από την ιστοσελίδα εκμάθησης της θεωρίας οδήγησης, στο οποίο ο Γερμανός εκφωνητής εξηγεί επί τουλάχιστον 3 λεπτά πόσο δύσκολη είναι η δουλειά των οδηγών νταλίκας, γιατί δεν θα πρέπει να τους βρίζουμε στο δρόμο ούτε να χάνουμε την υπομονή μας όταν αναγκαζόμαστε να περιμένουμε πίσω από μια νταλίκα, και γιατί θα ήταν μάλιστα καλό να τους βοηθάμε στο δύσκολο έργο του μανουβραρίσματος ενός τεράστιου οχήματος χωρίς καλή ορατότητα. «Ο νταλικέρης είναι φίλος μας» ήταν το δίδαγμα του μαθήματος. «Μπορεί να σε βοηθήσει στο δρόμο και, πού ξέρεις, αν τον βοηθήσεις κι εσύ μπορεί να σε κεράσει και καφέ!» .

Πού κολλάει τελικά το Αλτσχάιμερ της τριακονταετίας στη σημερινή ανάρτηση; Απλώς στο ότι έχω κατά καιρούς ιδέες για αρθράκια εδώ στο μπλογκ, οι οποίες συνήθως μου έρχονται το βράδυ, όταν πέσω στο κρεβάτι μετά από μια μέρα κυνηγητού με τα μικρά μου αγρίμια, και τις οποίες έχω ξεχάσει πριν το πρώτο όνειρο. Συμπαθάτε με λοιπόν που τον τελευταίο έχω αμελήσει να παραθέτω μακροσκελείς αναλύσεις σχετικά με τη ζωή, το σύμπαν και όλα τα υπόλοιπα. Ε, θα μεγαλώσουν οι μικροί μου επαναστάτες κάποια στιγμή και τότε ίσως βρω μια ώρα ησυχίας να αφιερώσω σε τέτοιου είδους δραστηριότητες!

Advertisements

One thought on “Το Αλτσχάιμερ της τριακονταετίας και η εκμάθηση της οδήγησης στη Γερμανία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s