Θα τα καταφέρετε.

γράφει η Ιωάννα

«Βρες άλλη γυναίκα», είπα σήμερα στον άντρα μου. «Εγώ δεν αντέχω άλλο.»

Δεν ξέρω αν υπάρχει είδος κατάθλιψης που αρχίζει έναν χρόνο μετά τη γέννηση ενός μωρού. Την απόγνωση και την απαισιοδοξία της εξοντωτικής κούρασης, όμως, τη γνωρίζω καλά. Να θέλεις να ουρλιάξεις, να φωνάζεις στο μωρό – ναι, στο μωρό – που σε κοιτάει με μάτια απορημένα, και μάλλον σκέφτεται «μα τι έπαθε τώρα αυτή η τρελή», κι αυτό το ξέρω καλά.

Δεν κατάφερα να κάνω σήμερα τη διαδρομή που είχα σχεδιάσει. Με το που πήρα το δρόμο μου, άρχισε ο μικρός να γκρινιάζει. Δεν ήθελε το κουβερτάκι του, μάλλον δεν ήθελε καν να είναι στο καρότσι. Η υπομονή μηδενική. «ΑΝΤΑΡΤΗ» φώναξα δυνατά μέσα στα χωράφια. Και τι έγινε; Ούτε το κουβερτάκι του άφησε στην ησυχία του, ούτε σταμάτησε να γκρινιάζει, να διαμαρτύρεται, να μου φωνάζει. Έβγαλε το σκούφο του, σε θερμοκρασία 2 βαθμών, και τον άφησα – εξάλλου έχει ζεστό καιρό, πάνω από το μηδέν, σκέφτηκα. Τοποθετώντας το σκούφο πάνω από το κεφάλι του, σαν σκέπασμα, να μη χάσει τουλάχιστον πολλή θερμότητα, αναρωτήθηκα σε ποιο δωμάτιο να κλειστώ και να ουρλιάξω με όλη μου τη δύναμη. Θα με ακούσουν οι γείτονες; Θα πονέσω αν χτυπήσω τον τοίχο με τη γροθιά μου; Και το σημαντικότερο: μήπως τρομάξει το μωρό και βάλει τα κλάματα; Όχι, δεν μπορώ να ανοίξω τη βαλβίδα, να βγει ο ατμός, να ελαφρώσει η εσωτερική πίεση. Θα εκραγώ!

Πήρα το δρόμο του γυρισμού. Με το που βγήκα από το χωματόδρομο, διαπίστωσα ότι το κουβερτάκι ήταν άφαντο. Μία κυρία που περπατούσε χαλαρή πίσω από ένα σκυλάκι, με είδε που ήμουν συννεφιασμένη, σαρώνοντας το δρόμο με το βλέμμα, κάνοντας και πάλι αναστροφή, μπας και βρω το διαολεμένο το κουβερτάκι. «Ψάχνετε κάτι;» μου είπε. Το κουβερτάκι. Το κουβερτάκι που ο Αντάρτης το έριξε στον λασπωμένο χωματόδρομο. «Έχετε παιδιά;» τη ρωτάω. «Δύο», μου απαντάει. «9 και 12 ετών.» «Τι ωραία θα είναι όταν τα δικά μου θα είναι 9 και 12», της απαντάω.

«Το ξέρω», μου λέει. «Είναι πολύ δύσκολο. Και έρχεται κάποια στιγμή που περνάει και κοιτάς πίσω και λες, πώς τα κατάφερα;»

«Δε με αφήνει να κοιμηθώ» της παραπονέθηκα. «Δεν παίρνει πιπίλα.»

«Είναι πολύ δύσκολο», μου αποκρίθηκε. «Θα τα καταφέρετε.»

Advertisements

8 thoughts on “Θα τα καταφέρετε.

  1. Τα παιδιά μου είναι μεγάλα.
    Ήταν μικρότερη η φόρτιση όταν ήταν μικρότερα.
    Τότε ήλπιζα ότι μπόρα είναι θα περάσει… Αλλά ακόμη τρικυμία…
    Η απόφαση κάνω παιδί…είναι πολύ απαιτητική.
    Κουράγιο λοιπόν. Λίγη σκέψη. Δεν γίνεται αλλιώς…
    Σ΄ευχαριστώ που μοιράζεσαι τη φόρτισή σου.
    Σήμερα είχα κι εγώ χοντρή πίεση από την 27χρονη…κόρη μου, και τώρα τα κουβερτάκια παραέγιναν … βαριά..

  2. Πήραμε το δρόμο εκείνο,τον ατελείωτο χωρίς δρομάκια δεξιά κι αριστερά,χωρίς στάσεις ανά διαστήματα για να μπορούμε να «αράζουμε» έστω για λίγο,χωρίς να είναι σε όλα του τα κομμάτια ασφαλτοστρωμένος,που πολλές φορές είναι απελπιστικά ανηφορικός,κάποιες άλλες ιδιαίτερα κακότεχνος,που όμως κατά διαστήματα συναντάμε απίστευτες ομορφιές που μας γεμίζουν δύναμη και θέληση να προχωρήσουμε……μόνο να προχωρήσουμε γιατί αυτός είναι ο στόχος και σκοπός μας!Σίγουρα θα τα καταφέρουμε,δεν υπάρχει αμφιβολία,ακόμα κι εκείνες τις μέρες που ο δρόμος μας θα είναι λίγο κακοτράχαλος και ίσως και να ρίχνει καταρρακτώδη βροχή γιατί μετά πάλι θα γίνει ευθεία και ο ήλιος πάλι θα ξεμυτίσει….

  3. Δεν ξέρω αν σε παρηγορεί (μάλλον όχι), αλλά κι εγώ μετά τον ένα χρόνο κλάταρα. Αισθανόμουν χύτρα που βράζει και δεν έχει βαλβίδα αποσυμπίεσης…Ήθελα πέντε, μόνο πέντε λεπτά δικά μου και αυτά δεν τα είχα…Επέζησα όμως, προσαρμόστηκα και συνεχίζω. Αν μπορώ ας κάνω κι αλλιώς…

  4. Δεν έχω λόγια…(ούτε παιδιά :P). Σε μια δύσκολη δικιά μου στιγμή, περί ανθρώπινης σχέσης, διάβασα αυτό το κείμενο..και με συντρόφευσε πολύ καλά, σ’ευχαριστώ (κι ας ήταν για άσχετο λόγο).

  5. Φυσικά θα τα καταφέρεις! Θα φτάσει 10 χρονών και θα κοιτάς τις φωτογραφίες από τώρα που είναι μικρούλης και θα αναρωτιέσαι «πότε έγινε 10; που είναι το μωρό μου;;;». Μέχρι τότε βέβαια, έχεις κάθε δικαίωμα να νιώθεις κουρασμένη και πελαγωμένη και να θες να πάρεις τα βουνά! Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, είμαστε πολλές εκεί έξω που νιώθουμε έτσι!

  6. Κι εγώ έχω κλατάρει και της φώναξα χτες…Στην κούραση από την ωτίτιδα που είχε, προστέθηκε και το ανελέητο δάγκωμα χτες και έβαλα τις φωνές…Και εννοείται ότι μετά αισθάνθηκα τόσο μα τόσο πολύ χειρότερα…5 λεπτά να είχα, μόνο 5 λεπτά…
    Κουράγιο!!!

    Τρελοτουρίστρια

  7. Κουράγιο! Θα τα καταφέρεις. Κανένας γονιός δεν είναι τέλειος…και τα παιδιά είναι παιδιά. Και οι πιο ανελέητοι κριτές του εαυτού μας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μα θα έρθει ο καιρός που θα κοιτάς πίσω και θα λες «μα τα έζησα όλα αυτά?»…μην σου πω ότι θα έχεις ξεχάσει και τα περισσότερα. Ο μικρός μου γιος είναι σχεδόν 20 μηνών και κοιμάται αμέριμνος στο κρεβατάκι του όλο το βράδυ. Από το πρώτο βράδυ στο μαιευτήριο του έδωσα συμπλήρωμα (και ας τον θήλασα μετά μέχρι 13 μηνών) ΚΑΙ πιπίλα…γιατί ήταν ένα φωνακλάδικο δρακουλάκι. Θα έρθει ο καιρός και για το δικό σου μωρό. Μόνο μια συμβουλή, αν θηλάζεις τη νύχτα, σταμάτα το…θα δεις διαφορά πιστεύω. Σου στέλνω βάϊμπς αλληλεγγύης και συμπαράστασης.

  8. Πολύ μου άρεσαν τα λόγια της κυρίας. Από τα 3 έτη και μετά που συνεννοούνται πολύ καλύτερα και αυτονομούνται σε μεγάλο βαθμό, αλλάζει η ζωή σου. Γνώμη μου είναι να μην έχουμε οι μαμάδες υψηλές απαιτήσεις από τους εαυτούς μας. Ακούμε τόσα πολλά για το τι πρέπει να κάνουμε ή να μην κάνουμε, τα οποία μπορεί να είναι σωστά αλλά εμείς είμαστε άνθρωποι που έρχεται η ώρα που δεν αντέχουμε να τα κάνουμε όλα σωστά. Φώναξε κι ας λένε ότι δεν πρέπει να φωνάζουμε στα παιδιά. Πες ό,τι θέλεις και μετά ζήτα συγνώμη και εξήγησε τους πως κουράστηκες και δε φταίνε αυτά. Έχουμε υπερβολικά πολλές απαιτήσεις από τις μαμάδες σήμερα. Κάντα όλα στραβά αν δεν αντέχεις, δεν πειράζει. Για μενα η τέλεια μέρα είναι κάθε μέρα που φτάνει στο τέλος της και λέω τα κουτσοκαταφέραμε και σήμερα. Αυτό είναι το άριστα στο δικό μου μέτρο, το να έχουμε βγάλει τη μέρα και να κοιμόμαστε ήσυχα το βράδυ. Πίσω δε θα ξαναγυρνούσα με τίποτα. Από τα 3 έτη και μετά άρχισα να αναρωτιέμαι μα πως τα κατάφερα τα πρώτα χρόνια με 2 μικρά παιδιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s