Καφές με το γιο μου

γράφει η Ιωάννα

καφες με το γιο μουΠόσα πράγματα που μας έχουν διηγηθεί οι γονείς μας καταλαβαίνουμε άραγε μόνο όταν αποκτήσουμε κι εμείς παιδιά;

Διαρκώς ανακαλύπτω κι άλλα, κι άλλα …

Κάποτε, πριν χρόνια, ο μπαμπάς μου μου είχε διηγηθεί για ένα ταξίδι που έκανε με τον αδελφό μου μικρό παιδί, πριν εγώ γεννηθώ. Μιλούσε με αγάπη και νοσταλγία για τις πολύ όμορφες στιγμές που πέρασαν πατέρας και γιος μέσα στο αυτοκίνητο. Τη σημασία όμως αυτής της ιστορίας δεν μπορούσα να την καταλάβω μέχρι σήμερα. Πώς είναι δυνατόν ένα μικρό παιδί να είναι καλή παρέα για έναν ώριμο άντρα; Δεν βαριόταν ο μπαμπάς μου τα παιχνίδια και την μωροσυζήτηση; Δεν αποζητούσε συντροφιά της ηλικίας του, δεν τον κούραζαν οι διαρκείς ερωτήσεις, τα νεύρα που – αναπόφευκτα – θα έχει ένα νήπιο που βαριέται;

Πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, βρέθηκα σε ένα μικρό καφέ, μαζί με τον μπέμπη μου. Επτά μηνών μωρό τότε, τον κάθισα στο παιδικό καρεκλάκι και φάγαμε μαζί κέικ σοκολάτας, όσο έπινα τον καφέ μου. Στην αρχή σκέφτηκα «Μα να πάω για καφέ μόνη μου; Δεν είναι παράξενο;». Αλλά δεν ήταν παραξενο, γιατί είχα παρέα. Μάλιστα είχα την καλύτερη παρέα: το γιο μου!

Είμαι σίγουρη ότι τα παιδιά μου θα εξακολουθήσουν να είναι η καλύτερη παρέα. Από μίας ημέρας έως και σαράντα ετών, όσο και να χρειάζομαι πού και πού την επικοινωνία με ένα άτομο της ηλικίας μου, που να συμμερίζεται τα προβλήματά μου, ξέρω ότι τα μωρά μου θα κατέχουν τη νούμερο ένα θέση στη λίστα με τις πιο αγαπημένες μου παρέες. Γιατί όσο δύσκολο και εξουθενωτικό κι αν είναι να φροντίζεις ένα, δύο, τρία, δεκατρία παιδιά, τόσο σε αποζημιώνει η παρέα τους! Τα επιτεύγματά τους, η περηφάνεια τους, το «κοίτα, μαμά!» είναι κάτι που δεν το αλλάζω με τίποτα. Κι ας έχει χρειαστεί συχνά να φύγω από το εστιατόριο ή από το καφέ κακήν κακώς… κι ας μας έχουν κάνει παρατήρηση για την ακαταστασία. Κι ας μη μπορώ να πιω έναν καφέ με την ησυχία μου!

Advertisements

2 thoughts on “Καφές με το γιο μου

  1. Έχεις απόλυτο δίκιο! Και εγώ πολλές φορές αγχώνομαι όταν είμαστε για καφέ η φαγητό, γιατί ο γιός μου είναι αρκετά ανήσυχος και απαιτητικός συγκριτικά με τα Σουηδάκια, αλλά είναι η πιό ευχάριστη παρέα. Και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν πλέον πίνει μόνος του το χυμό του και τρώει το κεικ του και απο τη χαρά του σηκώνεται όρθιος στη καρέκλα και χειροκροτάει τον εαυτό του κοιτάζωντας γύρω γύρω για θαυμαστές!

    • Αχαχα, υπέροχη εικόνα, το φαντάζομαι! Να τα βλέπουμε αυτά εμείς οι μαμάδες να μην αγχωνόμαστε! Όποιοι παραπονιούνται για τα παιδιά που δεν κάθονται στη γωνιά τους ήσυχα ήσυχα, τι να πω, να φύγουν εκείνοι! Τα παιδιά είναι το μέλλον 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s