Μέσα κι έξω και πολιτικά δικαιώματα

Παρακολουθούμε κι εμείς, οι Έλληνες του εξωτερικού, με αγωνία τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Και παράλληλα με τις ειδήσεις διεξάγεται ένας άτυπος εμφύλιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι με αυτό το δημοψήφισμα θα χαλάσουν φιλίες και μην πω ότι θα διαλυθούν και οικογένειες… Από χθες διαβάζω ναι και όχι στους «τοίχους» συγγενών και φίλων. Επιτρέψτε μου να πω κι εγώ τη χαζομάρα μου, για όποιον θέλει να τη διαβάσει.

Στη ζωή, στον πραγματικό κόσμο, τίποτα σχεδόν δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Όταν τα πραγματικά μας προβλήματα θέτονται με τέτοιο δυαδικό τροπο, τότε είναι σίγουρο ότι πολλή από την ουσία και την πολυπλοκότητά τους έχει χαθεί. Δε θα τοποθετηθώ ως προς το επερχόμενο δημοψήφισμα – πιστεύω ότι το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο από ό,τι ένα «ναι» ή ένα «όχι» σε μια κάποια πρόταση.

Για όσους λένε ότι πι Έλληνες του εξωτερικού δεν πρέπει να ψηφίσουν, πραγματικά λυπάμαι για το περιορισμένο εύρος της κατανόησής σας προς τον κόσμο. 

Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει γαλουχηθεί στην ελληνική νοοτροπία, έχει μάθει τα ελληνικά ως μητρική του γλώσσα, έχει πάει στο ελληνικό σχολείο, έχει τραγουδήσει και παίξει σκετσάκια και απαγγείλει Ελύτη την 25η Μαρτίου, έχει τραγουδήσει τραγούδια της Βέμπο την 28η Οκτωβρίου, έχει οικογένεια, φίλους, γνωστούς και συναδέλφους στην Ελλάδα, έχει στην τελική την ελληνική υπηκοότητα και είναι εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους, είναι χωρίς αμφιβολία Έλληνας. Ένας άνθρωπος που πληρώνει κι αυτός φόρους στην Ελλάδα αν τύχει και έχει περιουσία εκεί, και που γνωρίζει το πολιτικό σύστημα γιατί γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε αυτό, εννοείται πως μπορεί να ψηφίσει για το μέλλον της Ελλάδας, ιδιαίτερα αν ενδιαφέρεται και διαβάζει και ενημερώνεται για την κατάσταση της χώρας.

Μάλιστα, ιδιαίτερα αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος περνάει χρόνο και μέσα και έξω από τη χώρα του, μπορεί να δει την κατάσταση όπως τη βιώνει ο κόσμος – η μάνα του που δεν έχει λεφτά πλέον ούτε για τη λαϊκή, ο πατέρας που δούλευε επί 50 χρόνια ένα 12ωρο την ημέρα για να πάρει μια σύνταξη της πείνας, που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανάλογη με εκείνη οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας. Ο άνθρωπος αυτός όμως μπορεί να έχει τη σύγκριση του τι παροχές πρέπει να έχει ο πολίτης πληρώνοντας τόσους φόρους όσους πληρώνει κανείς στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες, μπορεί να δει τι σημαίνει κοινωνική συνοχή και ανάληψη ευθύνης, μπορεί να δει τι σημαίνει να υπάρχει αίσθηση του πρέποντος και του δικαίου – κάτι που στην Ελλάδα, λίγο ο παρτακισμός, λίγο το συμφέρον, είναι πλέον έννοιες που έχουν περάσει στα ψιλά γράμματα. Με λίγα λόγια μπορεί να εντρυφήσει σε μια άλλη νοοτροπία, μια νοοτροπία που ίσως για παράδειγμα ενδιαφέρεται για τον πλανήτη, για το κοινό καλό, για τις επόμενες γενιές, που ανακυκλώνει, που ανησυχεί για το κλίμα, που έχει μεν τα προβλήματά της – κάποιες φορές σοβαρά! Δεν είναι παράδεισος το οποιοδήποτε «εξωτερικό – αλλά προσπαθεί να βελτιωθεί, άλλοτε πετυχαίνοντάς το και άλλοτε αποτυγχάνοντας.

Αυτές τις ώρες θα ήθελα να ήμουν στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά μου. Δυστυχώς θα σας εκπλήξω λέγοντας ότι παρά τα εκατομμύρια που βγάζουμε εμείς εδώ στα ξένα, τα λεφτά δε φτάνουν για εισιτήρια, και το δημοψήφισμα πέφτει την ημέρα των γενεθλίων της κόρης μου. Δεν θα της στερήσω τη χαρά του να γιορτάσει με τις φίλες και τους φίλους της, γιατί μερικά πράγματα είναι απλά σημαντικότερα από οτιδήποτε άλλο.

Το ότι το ελληνικό κράτος ακόμα δεν έχει εφαρμόσει αυτό που όλα τα δυτικά κράτη έχουν εδώ και χρόνια – την ψήφο των ομογενών – είναι άλλη μια ένδειξη της οπισθοδρομικότητάς του. Ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων – κάπου διάβασα το νούμερο 5 εκατομμύρια, αλλά μου φαίνεται πολύ μεγάλο, είναι δυνατόν; –  της υφηλίου δε θα ψηφίσουν. Έλληνες που έχουν εμπειρίες σε άλλες χώρες, ίσως πιο νηφάλια μάτια, Έλληνες που έχουν βγει από το μικρόκοσμο τους και έχουν αγωνιστεί μόνοι τους σε ένα συχνά εχθρικό περιβάλλον, Έλληνες που δεν άντεξαν τη ζωή στην Ελλάδα, που έφυγαν για την σωματική και ψυχική τους επιβίωση, αλλά που με μεγάλη χαρά θα ξαναγύριζαν αν οι συνθήκες δεν τους συνέθλιβαν σώμα και πνεύμα.

Έλληνες, τελικά, που και οι ίδιοι αγωνίζονται – γιατί ελπίζω να μην ξεγελιέστε πιστεύοντας ότι ο μόνος αγώνας μπορεί να γίνει εκ των έσω (αλλιώς δεν θα είχε ποτέ ξεκινήσει η Ελληνική Επανάσταση από τους πλούσιους ομογενείς της Οδησσού).

Κρίμα κι άδικο. Καλή σας μέρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s