Κι όποιος δεν έχει παιδιά, ας μην εκφέρει γνώμη…

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα που συναντώ είναι η παρουσία ισχυρής γνώμης σε κάποια θέματα, από άτομα που δεν έχουν ιδέα για τα συγκεκριμένα θέματα. Θα μου πείτε, όλοι μπορούμε να φανταστούμε μία υποθετική κατάσταση και να σκεφτούμε ποιες θα ήταν οι  — υποθετικές, πάλι – δικές μας πράξεις. Μπορούμε όμως; Advertisements

Δείξε μου το φίλο σου, ή και το γονιό του

Όταν ήμασταν παιδιά, οι γονείς των φίλων μας ήταν οι σκιερές οντότητες που χρησίμευαν κυρίως ως σωφέρ, προσωπικοί σεφ και καμιά φορά νοσοκόμοι. Ήταν αυτοί δηλαδή που διασφάλιζαν ότι οι ώρες του παιχνιδιού και του πάρτι θα περνούσαν χωρίς άλλα προβλήματα εκτός από το τι ακριβώς θα παίξουμε και ποιο τραγούδι θα χορέψουμε. Στα εφηβικά…

Όχι πια δίαιτα, όχι πια ανορεξία, ή αλλιώς: άλλη μια αποτυχία της σημερινής κοινωνίας να μεγαλώνει ψυχικά υγιή παιδιά

«Σκόνταψα» τις προάλλες πάνω σε μια βρεττανική έρευνα σχετικά με την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας, και περιττό να σας πω ότι τα αποτελέσματα με έκαναν να φρίξω και να αγανακτήσω. Δεν με νοιάζει τόσο πολύ το ότι 60% των ενηλίκων είναι δυσαρεστημένοι από το σώμα τους, αλλά κυρίως στατιστικές που λένε ότι…

Τι κάνω λάθος ως γονιός;

Κάποιες φορές συζητώντας με φίλους, ή ακόμα και με την πεθερά μου, σχετικά με ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του παιδιού τους (και στην περίπτωση της πεθεράς μου του άντρα μου, χα χα), μου κάνουν την ερώτηση: «τι έκανα λάθος στην ανατροφή του παιδιού και συμπεριφέρεται έτσι;».

Το καλό, το κακό, και τα τρίτα πρόσωπα

Πριν γεννηθεί η κόρη μου αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρω να της δώσω «καλή ανατροφή», καθώς δεν ήξερα τίποτα από παιδιά και από την εκπαίδευσή τους. Όταν ρώτησα τη μαμά μου πώς τα κατάφερε να είναι τόσο καλή και σίγουρη, υπέθετα ότι εκείνη (όντας δασκάλα επί τριαντακονταπενταετία) θα ήξερε να μου δώσει κάποιες καλές απαντήσεις…