Αναζητείται σχολείο!

γράφει η Χριστίνα Ο μεγάλος μικρούλης μου είναι μόλις δυόμισι ετών. Και από τώρα έχω αρχίσει και αγχώνομαι για το πού θα πάει σχολείο. Και πιστεύω ότι με τα δεδομένα της εποχής η ανησυχία μου αυτή είναι δικαιολογημένη. Και να πώς σκέφτομαι: Μένουμε σε μια περιοχή ούτε πολύ καλή ούτε και άσχημη. Είναι από τα…

Πώς έμαθα να αντιμετωπίζω τα νεύρα, τα κλάματα και τα ξεσπάσματα ενός μικρού παιδιού: 3 πράγματα που μπορείτε να εφαρμόσετε

γράφει η Ιωάννα Με την καρδιακή μου φίλη Mafalda συζητάμε συχνά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τα παιδιά μας. Γενικά έχω την τάση πλέον να μην ανησυχώ και τόσο πολύ όταν η μικρή μου Αταξία περνάει διάφορες παράξενες φάσεις συμπεριφοράς. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή μιλάω με άλλες μαμάδες, γιαγιαδες, δασκάλες, και όλες με διαβεβαιώνουν…

ΘΕΛΩ!

Καμιά φορά η δυόμισι ετών κόρη μου αρχίζει και λέει, με την παιδική της φωνούλα… «Θέλω θέλω θέλω… θέλω…» δεν λέει όμως τι! Έχει τόση πλάκα η παιδική της επιμονή να δηλώσει στον κόσμο ότι έχει επιθυμίες, ακόμα και όταν δεν έχει αποφασίσει τι ακριβώς να ζητήσει! Τελευταία νιώθω κι εγώ έτσι σαν τη μικρή.…

Attachment parenting: καθένας με τον τρόπο του!

Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει για το attachment parenting: είναι μία νοοτροπία/trend/θεωρία για την ανατροφή των παιδιών που βασίζεται στη στενή σχέση μαμάς και παιδιού. Μερικά από τα πιο συχνά της χαρακτηριστικά είναι ο παρατεταμένος θηλασμός, ο ύπνος μαζί με τα παιδιά και το babywearing – το να «φορά» μια μαμά το μωρό της όλη…

Κι όποιος δεν έχει παιδιά, ας μην εκφέρει γνώμη…

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα που συναντώ είναι η παρουσία ισχυρής γνώμης σε κάποια θέματα, από άτομα που δεν έχουν ιδέα για τα συγκεκριμένα θέματα. Θα μου πείτε, όλοι μπορούμε να φανταστούμε μία υποθετική κατάσταση και να σκεφτούμε ποιες θα ήταν οι  — υποθετικές, πάλι – δικές μας πράξεις. Μπορούμε όμως;