Ποια είμαι;

γράφει η Ιωάννα Κάποιο πρωί σαν όλα τ’άλλα, καθώς επέστρεφα ένα πιάτο σε μια γειτόνισσα, σκέφτηκα πόσο αστεία θα πρέπει να μοιάζω με ένα τσουλούφι να πετάει πάνω στο κεφάλι μου. Πριν καιρό έκοψα τα μαλλιά μου κοντά, αλλά τελικά δεν κατάφερα να συμπαθήσω αυτό το κούρεμα. Εδώ και πολλά, πολλά χρόνια δεν αντέχω μαλλιά στο…

Η επιβίωση ενός γάμου, μέρος 3ον: το κουταλάκι και ο πυροσβεστήρας!

γράφει η Ιωάννα Θα αρχίσω με μια γενναία δήλωση: ο σύζυγός μου κι εγώ δεν τσακωνόμαστε σχεδόν ποτέ. Κι αν τύχει, μία στο τόσο, και τσακωθούμε, τότε ο τσακωμός αυτός θα είναι αρκετά ανώδυνος. Χαρακτηρισμοί συνήθως δεν ανταλλάσσονται, και ο καυγάς ξεθυμαίνει αρκετά γρήγορα. Αν θέλετε να μάθετε το μυστικό,

Σε λατρεύω κι όταν τσιρίζεις

γράφει η Ιωάννα Αγαπημένη, πολυαγαπημένη μου κορούλα, Είσαι ένα διαολάκι, είναι αλήθεια. Ένα γλυκό, ζωηρό, καμιά φορά άτακτο διαολάκι με πλούσια φαντασία και υπέροχο χαμόγελο. Το ξέρω ότι έχεις δυσκολευτεί με την έλευση του μικρού σου αδελφού. Το ξέρω ότι θα ήθελες να είσαι πάντα το κέντρο της προσοχής μας. Αλλά αυτό δε γίνεται, αγάπη…

Ο μπαμπάς μας, ο ήρωάς μας

γράφει η Ιωάννα Ο μπαμπάς της οικογένειας είναι ένας πολύ νορμάλ άνθρωπος. Δεν θα τον πρόσεχες μέσα στο λεωφορείο. Δεν φοράει γραβάτες, και κοστούμι έχει μόνο το γαμήλιό του, το οποίο βγαίνει από τη ναφθαλίνη μόνο σε γάμους, βαφτίσεις και κηδείες. Ο μπαμπάς μας δεν παραπονιέται. Ό,τι πρέπει να κάνει θα το κάνει, αν και…

Η αληθινή χαρά

γράφει η Χριστίνα Πάντα μου άρεσε να κάνω χαρούμενους τους γύρω μου. Από μικρή θυμάμαι, μάζευα λεφτά για να πάρω ένα ωραίο δώρο σε κάποιον, στερούμενη πράγματα που μου άρεσαν εμένα. Ή παρακολουθούσα ταινίες που ήθελαν οι φίλοι μου να δω, μόνο και μόνο για να μην τους δυσαρεστησω. Και περναγαμε ωραία. Και εκείνοι που…

Εκ του ασφαλούς, χωρίς ασφάλεια

γράφει η Ιωάννα Πόσες φορές δεν άκουσα τον τελευταίο χρόνο αναθεματισμούς και αφορισμούς σχετικά με εμάς τους Έλληνες που φεύγουμε από την Ελλάδα! Η συνήθης καραμελίτσα που πιπιλίζεται είναι ότι δεν είμαστε γενναίοι, είμαστε λιγόψυχοι που φεύγουμε αντί να «μείνουμε να παλέψουμε». Οι Έλληνες που μένουν πίσω χρωματίζονται με ηρωϊκές αποχρώσεις – οι Μπουμπουλίνες και…

Ζητείται σεβασμός!

γράφει η Χριστίνα Κυριακή μεσημέρι στο Αττικό πάρκο. Η ζέστη αφόρητη. Ο κόσμος απίστευτος. Αποφασίζω να κάτσω στο αναψυκτήριο με τον μικρό στο καρότσι, ενώ ο μπαμπάς με τον μεγάλο να κάνουν τις βόλτες τους. Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι με 3-4 καρέκλες, γιατί περίμενα ένα φιλικό ζευγάρι με τα παιδιά τους. Αρχίζω να ταΐζω τον…