12 πράγματα που έμαθα το 2012

Το 2012 ήταν για εμένα μια χρονιά αλλαγών. Όσοι διαβάζετε τακτικά το blog, ίσως θυμάστε ότι αυτήν τη χρονιά αποφάσισα να εγκαταλείψω τις προσπάθειες για ερευνητική/ακαδημαϊκή καριέρα, έμεινα έγκυος για δεύτερη φορά, πέρασα το σοκ της ανακάλυψης ότι περιμένω αγόρι («μα δεν ξέρω τίποτα από αγόρια» αναφώνησε η κοριτσομάνα, «πώς θα το μεγαλώσω;»). Σε κάποια…

10 εβδομάδες μετά

Έχουν περάσει 10 ολόκληρες εβδομάδες από τη στιγμή που πιστέψαμε ότι χάσαμε το μωρό. Αιμορραγία, συσπάσεις, και η ιατρός στα επείγοντα να μας λέει από το τηλέφωνο ότι κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για αποβολή, αλλά να μην πάμε στο νοσοκομείο αν δεν αρχίσουν οι πόνοι. Πώς να αντιμετωπίσει κανείς μια τέτοια κατάσταση; Προσπαθεί να ηρεμήσει…

Πήγες στο Πρίνστον – και λοιπόν;

Πέτυχα τις προάλλες μια συζήτηση στο διαδίκτυο μεταξύ αστρονόμων, σχετικά με το πόσο αλαζόνες είναι εκείνοι που πήγαν σε κάποιο από τα «μεγάλα» πανεπιστήμια της Αμερικής – Πρίνστον, Χάρβαρντ και τα σχετικά. Τα σχόλια στη συζήτηση πήγαιναν κι έρχονταν, με κάποιους να επιχειρηματολογούν για το ότι εκείνοι που πήγαν στα πανεπιστήμια με το ηχηρό όνομα…

Τυχαιότητα κι απελευθέρωση

Μέχρι πριν από λίγο καιρό ζήλευα τους θρήσκους ανθρώπους. Τους ζήλευα γιατί είχαν μια ανακούφιση για τις δύσκολες ημέρες, μία πεποίθηση ότι για έναν ακατανόητο λόγο σε αυτό το χαοτικό σύμπαν όλα θα πάνε καλά (ενώ πολύ συχνά δεν πάνε καθόλου, καθόλου καλά), και πάνω απ’ όλα μια παρηγοριά, ότι ακόμα κι αν ένα αγαπημένο…