«Είναι δύσκολο» – ε, και?

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πολλοί άνθρωποι επιμένουν να προσπαθούν να με πείσουν ότι κάτι είναι δύσκολο. Αυτό που μου διαφεύγει είναι η σκοπιμότητα μιας τέτοιας δήλωσης. Και αυτό ισχύει και για χειρωνακτικές και για πνευματικές εργασίες. Για παράδειγμα μια συζήτηση που είχα με την πεθερά μου πριν από λίγο καιρό πήγε ως εξής:

Κι όποιος δεν έχει παιδιά, ας μην εκφέρει γνώμη…

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα που συναντώ είναι η παρουσία ισχυρής γνώμης σε κάποια θέματα, από άτομα που δεν έχουν ιδέα για τα συγκεκριμένα θέματα. Θα μου πείτε, όλοι μπορούμε να φανταστούμε μία υποθετική κατάσταση και να σκεφτούμε ποιες θα ήταν οι  — υποθετικές, πάλι – δικές μας πράξεις. Μπορούμε όμως;

Τι κάνω λάθος ως γονιός;

Κάποιες φορές συζητώντας με φίλους, ή ακόμα και με την πεθερά μου, σχετικά με ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του παιδιού τους (και στην περίπτωση της πεθεράς μου του άντρα μου, χα χα), μου κάνουν την ερώτηση: «τι έκανα λάθος στην ανατροφή του παιδιού και συμπεριφέρεται έτσι;».

Το καλό, το κακό, και τα τρίτα πρόσωπα

Πριν γεννηθεί η κόρη μου αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρω να της δώσω «καλή ανατροφή», καθώς δεν ήξερα τίποτα από παιδιά και από την εκπαίδευσή τους. Όταν ρώτησα τη μαμά μου πώς τα κατάφερε να είναι τόσο καλή και σίγουρη, υπέθετα ότι εκείνη (όντας δασκάλα επί τριαντακονταπενταετία) θα ήξερε να μου δώσει κάποιες καλές απαντήσεις…