Το δις εξαμαρτείν, ή αλλιώς: σκέψεις πάνω από τα λαζάνια

Σκεφτόμουν σήμερα πόσες προσπάθειες χρειάζεται για να τελειοποιήσει κανείς μια συνταγή, και ότι τελικά το ίδιο ισχύει και για τη ζωή. Πόσες συζητήσεις, παρεξηγήσεις, επεξηγήσεις και κοινές εμπειρίες χρειάζοναι ώσπου να χτιστεί μια σχέση, και να τελειοποιηθεί αυτός ο χορός διαρκείας για δύο που ονομάζεται έγγαμος βίος, ή φιλία, ή γενικά διαπροσωπική σχέση.

Κι όποιος δεν έχει παιδιά, ας μην εκφέρει γνώμη…

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα που συναντώ είναι η παρουσία ισχυρής γνώμης σε κάποια θέματα, από άτομα που δεν έχουν ιδέα για τα συγκεκριμένα θέματα. Θα μου πείτε, όλοι μπορούμε να φανταστούμε μία υποθετική κατάσταση και να σκεφτούμε ποιες θα ήταν οι  — υποθετικές, πάλι – δικές μας πράξεις. Μπορούμε όμως;

Δείξε μου το φίλο σου, ή και το γονιό του

Όταν ήμασταν παιδιά, οι γονείς των φίλων μας ήταν οι σκιερές οντότητες που χρησίμευαν κυρίως ως σωφέρ, προσωπικοί σεφ και καμιά φορά νοσοκόμοι. Ήταν αυτοί δηλαδή που διασφάλιζαν ότι οι ώρες του παιχνιδιού και του πάρτι θα περνούσαν χωρίς άλλα προβλήματα εκτός από το τι ακριβώς θα παίξουμε και ποιο τραγούδι θα χορέψουμε. Στα εφηβικά…

Ο σύντροφος-σούπερμαν και η αυτάρκεια

Ο Urban είναι ομολογουμένως υπέροχος σύντροφος και μπαμπάς. Κάνει αδιαμαρτύρητα τις δουλειές του σπιτιού, ενδιαφέρεται για την οικογένειά μας, παίζει με τη μικρή, κουβαλάει, ταχτοποιεί τις γραφειοκρατικές υποθέσεις. Είναι με λίγα λόγια κάποιος στον οποίο μπορώ να βασίζομαι για όλα τα χειροπιαστά, πρακικά θέματα της καθημερινότητας και της κοινής μας ζωής. Ωστόσο σε ένα θέμα…